De Europese Commissie heeft een nieuwe stap goedgekeurd richting haar ‘netto-nul’-doelstelling voor 2050. Ze streeft naar een vermindering van de netto broeikasgasemissies met 90% tegen 2040, ten opzichte van het niveau van 1990. Maar een recent rapport van de Franse denktank IREF (Institut de Recherches Économiques et Fiscales) geeft een ontnuchterende realiteitscheck.
Het jaar 2025 had een van de laagste jaarlijkse sterftes door extreme weersomstandigheden.
Er is goed nieuws om 2026 mee te beginnen: wereldwijd zijn we het hoogtepunt van de media-aandacht voor klimaatalarmisme voorbij: het aantal artikelen neemt af.
In plaats van de oorzaken (Hunga Tonga!) van de bijzondere klimaatgebeurtenissen van 2023 te achterhalen, hebben wetenschappers geprobeerd deze met behulp van modellen in de dominante theorie in te passen, schrijft Javier Vinos. Ze tonen daarmee het falen van die theorie aan.
Net als de White Queen uit Alice Through the Looking-Glass willen de Europese en Spaanse autoriteiten dat wij zes onmogelijke dingen geloven over klimaatverandering en de energietransitie.
Een recente alarmistische gletsjerpublicatie lijkt het onwaarschijnlijke klimaatscenario RCP8.5 te vermijden, maar stilletjes worden de extreme aannames die ooit aan RCP 8.5 zijn gekoppeld, opnieuw in de analyse opgenomen.
Volgens Vijay Jayaraj zou 2025 wel eens het jaar kunnen worden waarin het verhaal van de energietransitie uiteenspatte. De energiegiganten keken naar de rand van de afgrond en weigerden uiteindelijk te springen.
Ryan Maue waarschuwt op X dat als de winter van 1962-1963 zich opnieuw zou voordoen in het huidige Europese energiesysteem, “Duitsland het niet zal redden”. Het land kampt dan met “uitzonderlijke energietekorten”.
Het Internationaal Energieagentschap (IEA) erkent in zijn nieuwste prognoses wat critici al jaren stellen: fossiele brandstoffen blijven onmisbaar. In dit artikel laat Vijay Jayaraj zien hoe harde cijfers de ‘netto-nul’-illusie ondermijnen en waarom olie en gas tot ver na 2050 een centrale rol zullen spelen.
Volgens Lucas Bergkamp is het instrument van het burgerberaad aangeprezen als ‘democratische vernieuwing’. Maar het is iets heel anders. Omdat de progressieven niet altijd meteen hun zin konden krijgen in de Eerste en Tweede Kamer, zijn ze op zoek gegaan naar andere methodes. De gang naar de rechter was de eerste sluiproute, het burgerberaad de tweede. Met parlementaire democratie heeft het niets van doen.
support us
2025 © Stichting Climate intelligence
