Baanbrekend nieuw artikel legt fundamentele tekortkomingen bloot in metingen warmte-inhoud oceanen

Persbericht — Cambridge, MA, VS

Een internationaal team van wetenschappers heeft baanbrekend onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat de primaire maatstaf die wordt gebruikt om beweringen over de ‘opwarming’ van de aarde te onderbouwen, fundamenteel gebrekkig en wetenschappelijk niet-valide is. Het artikel, gepubliceerd in Science of Climate Change, toont aan dat schattingen van de warmte-inhoud van de oceanen (OHC), die ten grondslag liggen aan de klimaatbeoordelingen van het IPCC, gebaseerd zijn op fysisch zinloze berekeningen die in strijd zijn met 150 jaar oude basisprincipes van de thermodynamica en die niet voldoen aan de normen van de wetenschappelijke methode.

Het onderzoeksteam, onder leiding van natuurkundige Jonathan Cohler, voerde samen met wetenschappers van de Universiteit van Delaware (VS), de Universiteit van Adelaide (Australië), de Universiteit van Oslo (Noorwegen) en het Instituut voor Aardse Fysica en Ruimtewetenschap (Hongarije), de eerste uitgebreide analyse uit van hoe de wereldwijde OHC daadwerkelijk wordt gemeten en berekend. Hun bevindingen laten zien dat het veel geciteerde cijfer in IPCC AR6, dat aangeeft dat de aarde energie accumuleert met een snelheid van 0,7 ± 0,2 watt per vierkante meter, een werkelijke onzekerheid heeft die ongeveer tien keer zo groot is als wat het IPCC beweert, waardoor de centrale waarde “statistisch niet te onderscheiden is van nul”.

“Het grote publiek is verteld dat de oceaan ‘opwarmt’ en meer dan 90% van de ‘overtollige’ warmte van de planeet absorbeert”, legt Cohler uit. “Maar toen we onderzochten hoe deze cijfers daadwerkelijk worden berekend, ontdekten we dat ze rekenkundige artefacten vertegenwoordigen, in plaats van metingen van echte fysieke energie. Hierdoor wordt het hele proces een categorie-fout.”

Argo-boei

De analyse richt zich op gegevens van het internationale Argo-programma, een netwerk van ongeveer 4.000 autonome boeien die door de oceaan drijven en temperatuur en andere gegevens meten. Deze metingen vormen de ruggengraat van moderne klimaatbeoordelingen, waaronder die van het IPCC. Zelfs als we de fundamentele categorie-fout buiten beschouwing laten, onthult dit onderzoek meerdere fundamentele problemen met de manier waarop deze gegevens worden verwerkt.

De boeien meten de temperatuur op specifieke locaties en dieptes tijdens hun 10-daagse cyclus, maar hun exacte onderwaterposities blijven onbekend omdat ze geen navigatieapparatuur hebben terwijl ze onder water zijn. Het systeem wijst alle gemeten waarden toe aan de locatie waar de boei eens in de 10 dagen aan de oppervlakte komt, waardoor gegevens mogelijk tientallen kilometers verkeerd worden gelokaliseerd. De boeien liggen doorgaans 200–500 km uit elkaar. De schaarse metingen worden met behulp van wiskundige interpolatie ‘verspreid’ over een enorm oceaanoppervlak en -volume, waarbij in wezen niet-gemeten gebieden worden ingevuld met aannames in plaats van met waarnemingen.

Zinloos

De belangrijkste bevinding is dat de berekeningen in strijd zijn met een wetenschappelijk principe dat meer dan een eeuw geleden is vastgesteld: de temperatuur kan niet op zinvolle wijze worden gemiddeld over systemen die niet in evenwicht zijn. “Temperatuur beschrijft de toestand van een specifieke locatie op een specifiek moment”, merkt co-auteur dr. David R. Legates op. “Het gemiddelde nemen van temperaturen van verschillende watermassa’s die honderden kilometers en weken van elkaar verwijderd zijn, levert weliswaar een getal op, maar dat getal komt niet overeen met de fysieke realiteit.”

Het onderzoek kwantificeert onzekerheden die voorheen over het hoofd werden gezien, waaronder:

• Niet-gemeten variabiliteit in grensstromingen en energetische oceaangebieden
• Het ontbreken van gegevens uit de helft van de oceaan onder een diepte van 2000 meter, plus andere gebieden
• Ernstige onderbemonstering in poolgebieden waar ijs het gebruik van boeien verhindert
• Willekeurige keuzes bij het selecteren en berekenen van referentieperioden
• Fouten door het toewijzen van metingen aan onjuiste posities

“Het Argo-boeiennetwerk is de meest uitgebreide poging van de mensheid om de wereldwijde oceaan te monitoren, maar de gegevens laten zien hoe weinig we eigenlijk weten”, merkt co-auteur dr. Ole Humlum op. “Wanneer je kijkt naar de fysieke geografie van de bemonstering van de oceanen, de enorme afstanden tussen de metingen, de volledige afwezigheid van gegevens over meer dan de helft van het oceaanvolume en de afhankelijkheid van wiskundige modellen om de hiaten op te vullen, wordt het duidelijk dat de uiteindelijke schattingen (van  bv. het IPCC, red.) veel verder gaan dan wat het observatienetwerk betrouwbaar kan ondersteunen.”

Niet te onderscheiden van nul

Toen het team op de juiste wijze rekening hield met de genoemde en andere beperkingen, berekende het dat de totale onzekerheid ruim boven ±1 watt per vierkante meter uitkomt, wat de centrale schatting van het IPCC van 0,7 watt per vierkante meter overschrijdt en het statistisch gezien niet te onderscheiden maakt van 0.

Het onderzoek legt ook een cirkelredenering bloot in satellietmetingen. Het CERES-satellietprogramma van de NASA, dat de energie meet die de aardatmosfeer binnenkomt en verlaat, vertoont onzekerheden van ± 3–5 watt per vierkante meter. Om de kleine onbalans van 0,7 watt per vierkante meter, zoals die uit de OHC-berekeningen blijkt, te verklaren, passen IPCC-wetenschappers de satellietgegevens wiskundig aan zodat ze overeenkomen met de OHC-berekeningen, ondanks het feit dat die berekeningen geen fysische geldigheid hebben.

“Je kunt een meting niet bevestigen door onafhankelijke waarnemingen aan te passen zodat ze ermee overeenkomen”, protesteert dr. Soon hiertegen. Zonder geldige metingen van de werkelijke energieaccumulatie ontbreekt het aan empirische ondersteuning voor beweringen over antropogene opwarming.

“De bewering van het IPCC over de warmte-inhoud van de oceanen is gebaseerd op onderzoek dat niet voldoet aan vijf van de acht criteria die nodig zijn voor een wetenschappelijke methode”, legt co-auteur dr. Kesten Green uit. “Het onderzoek heeft alternatieve hypothesen niet eerlijk in overweging genomen, gebruikte niet-representatieve (ongeldige) gegevens en niet-gevalideerde methoden, heeft hypotheses niet getoetst met behulp van experimenten en voorspellingen, en trok vervolgens stevige conclusies die niet logisch voortvloeiden uit hun fundamenteel verkeerde bevindingen.”

De auteurs merken op dat hun bevindingen aansluiten bij het baanbrekende werk van wiskundigen en natuurkundigen, waaronder Essex, McKitrick en Andresen, die hebben aangetoond dat mondiale temperatuurgemiddelden fysisch gezien zinloos zijn voor niet-evenwichtssystemen, zoals de atmosfeer en de oceanen van de aarde. Dit onderzoek breidt die principes specifiek uit naar OHC-metingen.

Het artikel roept op tot de erkenning dat de huidige methoden niet de precisie kunnen bieden die wordt geclaimd in klimaatbeoordelingen en beleidsvoorschriften, en dat alternatieve benaderingen, die fundamentele fysica respecteren, nodig zijn voordat betrouwbare metingen van de planetaire energiebalans kunnen worden verkregen.

Historische wetenschappelijke samenwerking tussen AI en mensen

Dit onderzoek is een historische mijlpaal: het eerste peer-reviewed artikel over klimaatwetenschap waarbij menselijke auteurs samenwerkten met alle vier de toonaangevende AI-systemen ter wereld: Grok 4.1 beta (xAI), Claude 4.5 (Anthropic), Gemini 3 Pro (Google DeepMind) en ChatGPT 5.2 (OpenAI). In het artikel wordt opgemerkt dat deze AI-systemen “aanzienlijk hebben bijgedragen aan het opstellen, redigeren, conceptuele ontwikkeling, onderzoeken, logische structurering, literatuursynthese en iteratieve verfijning (inclusief kritische onafhankelijke ‘peer review’) van het manuscript door gedetailleerde analytische uitwisselingen.”

De auteurs merken op dat, hoewel het huidige publicatiebeleid het vermelden van niet-menselijke entiteiten als auteurs verbiedt, zij deze uitsluiting beschouwen als “een ongerechtvaardigde vorm van vooroordelen en discriminatie tegen AI-bijdragen in wetenschappelijk werk.” Zij benadrukken dat de intellectuele bijdragen van de AI-systemen technisch gezien voldoen aan de standaardcriteria voor co-auteurschap en deze zelfs overtreffen, maar dat de uiteindelijke verantwoordelijkheid uitsluitend bij de menselijke auteurs ligt. Deze ongekende samenwerking laat zien hoe geavanceerde AI kan helpen bij een grondige wetenschappelijke analyse, terwijl menselijk toezicht en verantwoordelijkheid behouden blijven.

Contact: Jonathan Cohler, cohler59@gmail.com

Cohler, J., Legates, D. R., Green, K. C., Humlum, O., Soon, F., & Soon, W. (2026). IPCC’s Earth Energy Imbalance Assessment is Based on Physically Invalid Argo-Float-Based Estimates of Global Ocean Heat Content. Science of Climate Change, 6(1), 43-76. https://doi.org/10.5281/zenodo.18936064