Het grote verraad van de VN: van wereldvrede naar mondiale bureaucratie

De Verenigde Naties zijn opgericht met één hoofddoel

In 1945, na twee wereldoorlogen die tientallen miljoenen mensen het leven kostten, kwamen landen bijeen om een instelling op te richten die bedoeld was om een nieuwe wereldoorlog te voorkomen. De openingswoorden van het VN-Handvest zeggen het onomwonden: “komende geslachten te behoeden voor de gesel van de oorlog”. Het eerste expliciete doel van de organisatie is het handhaven van internationale vrede en veiligheid.

Die missie was beperkt, helder en verdedigbaar.

Wat echter niet verdedigbaar is, is hoe ver de Verenigde Naties van dat doel zijn afgedwaald… en hoeveel van die afdwaling inmiddels wordt gefinancierd door Amerikaanse belastingbetalers.

Van vredeshandhaving naar permanente bestuursmacht

Gedurende een groot deel van haar vroege geschiedenis richtte de VN zich op diplomatie, vredesmissies en coördinatie na conflicten. In de loop der tijd breidde de instelling haar activiteiten echter ver buiten die grenzen uit. Wat begon als humanitaire hulp en ontwikkelingssamenwerking, groeide geleidelijk uit tot mondiaal beheer van energiesystemen, economisch beleid en maatschappelijke uitkomsten.

Vandaag de dag zijn grote delen van het VN-systeem niet langer gericht op het voorkomen van oorlog. Ze zijn gericht op het afdwingen van klimaatbeleid, het bevorderen van “gelijkheid” en het normaliseren van voortdurende financiële overdrachten van rijke naar arme landen.

Gecentraliseerde macht drijft altijd weg van verantwoording. Grote instellingen moeten voortdurend hun eigen bestaansrecht rechtvaardigen… en de betrouwbaarste rechtvaardiging is een crisis.

Het klimaat is die crisis geworden.

Wie betaalt de Verenigde Naties eigenlijk?

Een van de meest verkeerd begrepen feiten over de VN is wie de rekening betaalt.

De Verenigde Staten worden aangeslagen tegen het maximale bijdragepercentage voor de kernbegrotingen van de VN. Dit is geen vrijwillige vrijgevigheid… het ligt vast in de financieringsregels van de VN.

De onderstaande figuur toont de vastgestelde bijdragen voor de twee belangrijkste VN-begrotingen (reguliere activiteiten en vredeshandhaving) voor 2025.

Top 10 bijdragen aan de reguliere VN-begroting en vredeshandhavingsbegroting, 2025 (Pew Research Center, gebaseerd op gegevens van het VN-secretariaat) Bron: https://www.pewresearch.org/short-reads/2025/07/31/how-the-united-nations-is-funded-and-who-pays-the-most/

Deze figuur maakt onmiddellijk een aantal zaken duidelijk:

• De Verenigde Staten zijn veruit de grootste individuele bijdrageleverancier aan zowel de reguliere VN-begroting als aan vredeshandhavingsoperaties.
• De VS betalen 22% van de reguliere begroting en meer dan 26% van de vredeshandhavingsbegroting… het hoogst toegestane aandeel.
• China betaalt minder dan de Verenigde Staten, ondanks een veel grotere bevolking en een grotere economie in koopkrachttermen.
• Europese landen dragen aanzienlijke bedragen bij, maar die bijdragen zijn verspreid over veel nationale regeringen, wat verantwoording en invloed verwatert.

In de praktijk betekent dit dat wanneer de VN haar werkterrein uitbreidt, nieuwe agentschappen opricht of haar bureaucratie laat groeien, Amerikaanse belastingbetalers automatisch een onevenredig groot deel van de kosten dragen.

Dat alleen al zou aanleiding moeten zijn voor serieuze kritische toetsing.

Vergelijk financiering met emissies

De scheefgroei wordt nog opvallender wanneer de VN-financiering wordt vergeleken met de daadwerkelijke kooldioxide-uitstoot… precies datgene waar klimaatinstellingen zeggen zich op te richten.

De onderstaande figuur toont de jaarlijkse CO₂-uitstoot uit fossiele brandstoffen en industrie voor grote landen door de tijd heen.

Bron:  https://ourworldindata.org/grapher/annual-co2-emissions-per-country

China is inmiddels met ruime voorsprong de grootste uitstoter ter wereld, terwijl de Amerikaanse uitstoot in de afgelopen decennia is afgevlakt en gedaald.

Deze figuur vereist geen technische achtergrond om te begrijpen:

• De uitstoot van China is explosief gestegen en overtreft die van elk ander land ruimschoots.
• De Verenigde Staten zijn nog steeds een grote uitstoter, maar liggen onder China en vertonen sinds het begin van de jaren 2000 een vlakke of dalende trend.
• Veel Europese landen dragen inmiddels slechts een klein deel bij aan de wereldwijde uitstoot.

Kort gezegd: het land dat het grootste deel van de VN-financiering betaalt, is niet het land dat de meeste CO₂ uitstoot.

Als mondiale klimaatsturing werkelijk om emissies draaide, zou de financieringsverantwoordelijkheid grofweg met emissies meebewegen. Dat gebeurt niet.

Klimaatbestuur draait om geld, niet om natuurwetten

Om te begrijpen waarom deze mismatch blijft bestaan, helpt het te kijken naar wat moderne VN-klimaatinstituties daadwerkelijk doen.

Het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering (UNFCCC) en het Akkoord van Parijs zijn geen wetenschappelijke documenten. Het zijn politieke overeenkomsten. Ze verankeren het concept van “gelijkheid” rechtstreeks in hun structuur… wat betekent dat van rijkere landen wordt verwacht dat zij arme landen blijvend financieel ondersteunen.

Het Intergouvernementeel Panel over Klimaatverandering (IPCC), vaak omschreven als “de mondiale klimaatautoriteit”, voert geen experimenten uit en verzamelt geen ruwe klimaatdata. In plaats daarvan vat het bestaande studies samen, waarvan er veel zwaar leunen op computermodellen.

Een klimaatmodel is een wiskundige simulatie van het aardsysteem. Modellen kunnen nuttige hulpmiddelen zijn, maar het zijn geen metingen. Ze zijn afhankelijk van aannames over wolken, oceanen, terugkoppelingen en toekomstig menselijk gedrag. Wanneer die aannames onjuist zijn, zijn de projecties dat ook.

Toch blijft de institutionele prikkel dezelfde: zekerheid benadrukken, onzekerheid bagatelliseren en uitkomsten framen op een manier die verdere beleidsinterventie en verdere financiering rechtvaardigt. Dit is bevestigingsbias die in de bureaucratie is ingebakken, geen wetenschappelijke samenzwering.

Decennia van uitgaven, één blijvend resultaat

Na tientallen jaren van klimaatverdragen, conferenties en groeiende instituties blijft één fundamenteel feit onveranderd: de mondiale CO₂-concentraties blijven stijgen.

Als het systeem effectief was in het bereiken van zijn verklaarde doel, zouden we inmiddels duidelijke tekenen van succes moeten zien. In plaats daarvan is vooral de bureaucratie gegroeid… meer agentschappen, meer personeel, meer conferenties, meer fondsen en meer druk op rijke landen om te betalen.

Mislukking leidt niet tot hervorming. Ze leidt tot uitbreiding.

Er bestaat een beter milieubewustzijn

Niets hiervan is een pleidooi tegen zorg voor het milieu.

Werkelijke milieuwinst komt voort uit praktische, meetbare acties: schoon drinkwater, moderne sanitaire voorzieningen, afvalbeheer, vermindering van luchtvervuiling en ecosysteemherstel waar dat daadwerkelijk werkt. Deze inspanningen redden levens en verbeteren het menselijk welzijn direct.

Ze vereisen geen mondiale bureaucratieën, permanente klimaattoppen of gemoraliseerde financiële verplichtingen.

Het pleidooi voor terugtrekking

Zich terugtrekken uit deze instellingen is geen isolationisme. Het is realisme.

De Verenigde Naties zijn opgericht om oorlog te voorkomen. Ze zijn afgedreven naar mondiale klimaat-, sociale en economische sturing… onevenredig gefinancierd door Amerikaanse belastingbetalers en gerechtvaardigd door een gevoel van permanente noodtoestand. Maar dit is geen crisis die de VN herhaaldelijk heeft nagelaten op te lossen.

Het is een crisis die de VN structureel gestimuleerd is in stand te houden.

Een echte oplossing zou urgentie verminderen, budgetten verkleinen en bevoegdheden beperken. In plaats daarvan groeit het klimaatbeleidssysteem ongeacht de resultaten. Wanneer voorspellingen falen, volgt geen heroverweging… maar meer financiering. Wanneer waarnemingen projecties tegenspreken, volgt geen bescheidenheid… maar narratieve versterking. De “crisis” moet blijven bestaan, want dat houdt de geldkraan open.

Dit is waarom tientallen jaren van verdragen, beoordelingen en conferenties geen meetbaar succes hebben opgeleverd. Het systeem is niet ontworpen om te eindigen. Het is ontworpen om voort te duren.

Op een gegeven moment houdt het blijven financieren van instellingen die in invloed groeien terwijl zij afgeschermd blijven van resultaten op diplomatie te lijken, en begint het op nalatigheid te lijken. Een bureaucratie die een permanente noodtoestand nodig heeft om haar bestaan te rechtvaardigen, dient niet het algemeen belang… zij dient zichzelf.