Hoe klimaatbeleid in het VK welvaart, industrie en gezinnen ondermijnt

Hoe het Britse klimaatbeleid de welvaart ondermijnt

In Europa ontvouwt zich gestaag een zelf aangerichte ramp. Een van de nauwste bondgenoten van de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, heeft zijn energierijkdommen en industriële kracht opgegeven.

Deze achteruitgang is niet het gevolg van een tekort aan kapitaal, een te geringe technologische capaciteit of een tekort aan natuurlijke hulpbronnen. Nee, het is het gevolg van een ideologisch gedreven klimaatagenda die ‘groene’ symboliek op de eerste plaats zet, boven de technische werkelijkheid.

Jarenlang hebben politici zich op de borst geklopt over de ‘wereldleidende’ hernieuwbare stroomcapaciteit van het Verenigd Koninkrijk. Zij toonden statistieken die moesten aantonen dat wind en zon het grootste deel van de elektriciteit opwekten, waarbij ze handig weglieten dat dit alleen gebeurt als de wind waait en de zon schijnt.

Wanneer ‘groene’ opwekking niet presteert, betalen Britse belastingbetalers aardgasgestookte elektriciteitscentrales om stilstaande installaties te ondersteunen en het net te stabiliseren. Ze betalen ook ‘constraint payments’ voor het uitschakelen van windturbines als er te veel wind is om ze te laten draaien.

De verborgen kosten van ‘goedkope’ hernieuwbare energie

Het bovenstaande is de grote misleiding van de maatstaf van Levelized Cost of Energy (LCOE), die de groene lobby graag hanteert. LCOE sluit de gigantische kosten uit van het in evenwicht houden van het net, back-up, curtailment-betalingen, uitbreiding van het netwerk en subsidies – allemaal kosten, nodig om de groene schijnvertoning in stand te houden.

Stijgende energieprijzen en toenemende energiearmoede

In de echte wereld – waar rekeningen gewoon betaald moeten worden – heeft het Verenigd Koninkrijk voor zichzelf ongeveer de hoogste elektriciteitstarieven ter wereld gecreëerd, tot wel vier keer zo hoog als in de Verenigde Staten. Een derde van de Schotten leeft in energiearmoede. Maar de werkelijke kosten verschijnen nooit in glanzende grafieken die gemanipuleerde data naar voren brengen om wind en zon als goedkoop weer te geven.

De prijsplafonds van het Britse Office of Gas and Electricity Markets domineren nu de gesprekken in Britse huishoudens, die nog worden verscherpt door de spannende keuzes die iedere winter in het dagelijkse leven gemaakt moeten worden. Verwarmen of voeden is veranderd van slogan tot daadwerkelijke realiteit. Ooit de drijvende kracht achter de Industriële Revolutie, heeft Groot-Brittannië nu op beschamende wijze energiearmoede opgelegd aan zijn burgers. Gezinnen rantsoeneren warmte terwijl politici hun decarbonisatie-doelstellingen vieren.

Een lezer vertelde aan de Britse krant Independent dat ze slechts één kamer verwarmde, met een houtkachel: een 19e-eeuwse levensstandaard 200 jaar later. Ziedaar de ‘Groene Industriële Revolutie’ die wordt gepropageerd door de nitwit-managers van het energiebeleid.

En waarvoor? Zodat het Verenigd Koninkrijk zijn verwaarloosbare bijdrage aan de wereldwijde uitstoot van onschadelijke kooldioxide kan verminderen. Intussen stampen China en India de ene na de andere kolencentrale uit de grond om de productie voort te drijven die naar hen wordt geëxporteerd door degenen die de Britse industriële macht verpulverd hebben.

Hoe het Britse klimaatbeleid de-industrialisatie stimuleert

Fabrikanten hebben weinig andere keus dan te vertrekken, wanneer een ‘koolstofbelasting’ en strenge regulering van kooldioxide-uitstoot de energiekosten kunstmatig opdrijven. Staalproducenten zijn op de knieën gebracht en hebben te maken met energierekeningen die met miljarden zijn gestegen, waardoor Brits staal niet meer kan concurreren met buitenlandse concurrenten die gevrijwaard blijven van de Net-Zero dogmatiek.

De zelfvernietiging van energie-onafhankelijkheid

Nergens is de waanzin duidelijker zichtbaar dan in de Noordzee. Decennialang waren offshore-olie en -aardgas de kroonjuwelen van de Britse economie, die goedkope, betrouwbare energie en inkomsten leverden om publieke diensten te financieren.

Nu wordt deze bron opgeofferd op het altaar van de klimaattheologie. De zware Windfall Tax (een belasting op extra winsten) en het weigeren om nieuwe vergunningen uit te geven, hebben de energieontwikkeling van de Noordzee effectief om zeep geholpen. Investeerders zijn gevlucht. Installaties worden buiten gebruik gesteld. Duizenden geschoolde banen verdwijnen.

De energiestrategie van Noorwegen laat zien wat Groot-Brittannië had kunnen doen

Vergelijk dit met het buurland van het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen, dat olie en aardgas uit zee blijft winnen en wereldwijd verkopen aan klanten, waaronder het Verenigd Koninkrijk. Terwijl Groot-Brittannië zijn energiesoevereiniteit afbreekt om onder andere Extinction Rebellion tegemoet te komen, verrijkt Noorwegen de eigen burgers en financiert het land het eigen vermogensfonds.

Het contrast is vernederend. Het Verenigd Koninkrijk importeerde in 2024 meer dan 50% van zijn aardgasvoorraad uit Noorwegen.

Voorstanders van deze Britse ineenstorting wijzen op alles, behalve de waarheid. Ze geven de schuld aan Brexit en aan de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Ze geven de schuld aan een ‘wereldwijde recessie’ en doen net alsof de de-industrialisatie van het Verenigd Koninkrijk geen uitzondering is. Maar de fundamentele oorzaak van deze ineenstorting is de ‘groene’ agenda die de politieke elite nu al 20 jaar aanhangt.

Het is een mislukking door twee partijen. De Tories jaagden op de ‘groene stemmers’ door fracking te verbieden en diesel te demoniseren. Labour kwam met Net-Zero verplichtingen die de wetten van de natuurkunde en economie tarten. Ze bouwden een elektriciteitsnet dat kwetsbaar was voor het weer en peperduur voor de gebruiker.

Een groene kruistocht die een echte economische crisis veroorzaakt

De kruistocht die een denkbeeldige klimaatcatastrofe in de toekomst moet voorkomen, heeft een zeer reële economische ramp veroorzaakt.