Klimaatideologie versus vrijheid: de les van Havel, Klaus en Carney

Carney, Davos en de paradox van Václav Havel

Terwijl Mark Carney in Davos gehoorzaamheid predikt, herontdekken critici de moed van Václav Havel en keren zij zich tegen de verstikkende greep van het zogeheten klimaatkartel op onze vrijheid.

De voormalige bankpresident en VN-klimaatgezant Mark Carney, inmiddels premier van Canada, kreeg dit jaar in Davos iets wat leek op een staande ovatie. Het World Economic Forum (WEF) publiceerde zijn volledige toespraak op de eigen website. In zijn rede verwees Carney naar het essay The Power of the Powerless van de Tsjechische dissident Václav Havel.

Havel beschreef daarin hoe het communistische systeem zo lang stand kon houden doordat iedereen meewerkte. Als voorbeeld noemde hij de kruidenier die dagelijks een ideologisch propagandabord in zijn etalage hing met de leus “Arbeiders aller landen, verenigt u.” Niemand geloofde werkelijk in die slogans, maar men deed mee om met rust gelaten te worden — om niet lastiggevallen, gecanceld of uiteindelijk uit het publieke leven weggewerkt te worden. Die macht begon te verdwijnen toen individuen weigerden nog langer mee te doen en die borden uit hun etalages haalden. Carney’s verwijzing was duidelijk bedoeld om wereldleiders aan te moedigen zich níét te schikken naar de handelstactieken van de regering-Trump.

Het is zowel vreemd als pijnlijk dat Carney juist Havel aanhaalt — een denker die zijn werk wijdde aan het ontmantelen van een tirannie die het leven en de geest van miljoenen mensen in het toenmalige Tsjechoslowakije verpletterde. Tegelijkertijd zet het zogeheten ‘klimaatkartel’ zich in om het leven van gewone burgers wereldwijd te beknotten, met onhaalbaar net-zero-beleid, noodwetachtige beperkingen van vrijheden en zelfs plannen voor persoonlijke CO2-quota.

Klimaatbeleid en sociale conformiteit

Al dertig jaar, sinds de eerste klimaattop van de Verenigde Naties, leven mensen met rationele, afwijkende opvattingen over klimaat- of energiebeleid met de angst om als ‘klimaatontkenner’ te worden weggezet en sociaal buitengesloten te raken. Wie het waagde ‘de consensus’ of ‘de wetenschap’ ter discussie te stellen, riskeerde gecanceld te worden of zijn baan te verliezen.

Het was juist president Trump die — geheel in de geest van Havels kruidenier — het ideologische bord uit het etalageraam van de wereld haalde door de Verenigde Staten direct na zijn inauguratie terug te trekken uit het Akkoord van Parijs. Zoals Havel schreef over de kracht van het verwijderen van het communistische symbool, zo lijken ook de zogeheten klimaatkartels rond het Parijs-akkoord — blootgelegd door jarenlang onderzoek van een Republikeinse commissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden — nu te wankelen. Premier Carney lijkt echter vastbesloten ze overeind te houden.

Clintel President en voormalig Tsjechisch President Václav Klaus

Een andere Václav: Klaus en intellectueel verzet

Een dag vóór Carneys toespraak in Davos volgde ik de livestream van een andere Václav: Václav Klaus, eveneens voormalig president van Tsjechië. Klaus is tegenwoordig president van Clintel.

CLINTEL werd opgericht in 2019 en stelde de World Climate Declaration (WCD) op, waarin wordt verklaard dat er geen klimaatnoodtoestand is. Inmiddels hebben meer dan 2.000 wetenschappers en academici wereldwijd deze verklaring ondertekend. Klaus sprak op het World Prosperity Forum van het Heartland Institute in Zürich, een nieuw initiatief dat bedoeld is als tegenwicht tegen de globalistische boodschappen van het WEF in Davos, met een expliciete nadruk op vrije-marktdenken.

Net als Václav Havel geniet ook Václav Klaus brede bekendheid als publiek intellectueel. Klaus, econoom van opleiding, is onder meer auteur van het bescheiden maar scherpe boek Blue Planet in Green Shackles: What Is Endangered? Climate or Freedom? (2007), dat in dertien talen is vertaald en meerdere herdrukken kende.

De Canadese klimaatwetenschapper dr. Tim Ball schreef in 2011 in een Amazon-recensie:
“Václav Klaus is de enige leider uit Oost én West met goed geïnformeerde, apolitieke opvattingen over het misbruik van milieubewustzijn als politieke agenda. Zoals hij zei in een toespraak in New York die ik bijwoonde: ‘We hebben zeventig jaar communisme gehad — waarom zouden we daar naar terug willen?’ Een korte, scherp beargumenteerde analyse van de politieke wolf in groene schaapskleren.”

Wanneer klimaatideologie botst met persoonlijke vrijheid

Op zijn blog beschrijft Klaus een ontmoeting bij de presentatie van zijn boek in Polen, bijna een jaar geleden. Een deelnemer aan een bijeenkomst aan de Universiteit van Warschau zei het eens te zijn met Klaus’ wetenschappelijke en economische analyse, maar vroeg waar hij dan precies de bedreiging voor de vrijheid zag. Klaus antwoordde dat milieubewustzijn — en vooral de meest extreme variant ervan, het klimaatalarmisme — vraagt om een vrijwel ongekende uitbreiding van overheidsingrijpen en controle over ons dagelijks leven.

Volgens Klaus worden mensen gedwongen regels te accepteren over hoe ze moeten leven, wat ze mogen doen, hoe ze zich moeten gedragen, wat ze mogen consumeren en eten, hoe ze mogen reizen, enzovoort. Velen hebben volgens hem soortgelijke vormen van overheidsdwang al meegemaakt in het communistische tijdperk — en juist daarom, zo stelt hij, rust op ons de plicht alles te doen om een herhaling te voorkomen.

Een oproep tot intellectuele onafhankelijkheid

Er is geen reden meer om je te schikken naar klimaatdwang. President Trump heeft de ketenen van het groene klimaatcommunisme losgemaakt. Tijd om voluit te kiezen voor vrijheid.