Marc Morano in de podcast van Tom Nelson

Clintel Foundation
Datum: 5 juni 2026

Een centraal thema van de discussie is Morano’s overtuiging dat de klimaatbeweging in de jaren voorafgaand aan de terugkeer van Donald Trump in het Witte Huis, te veel ruimte heeft ingenomen. Hij stelt dat klimaatactivisten steun genoten van grote instellingen, universiteiten, bedrijven, internationale organisaties, mediakanalen en een groot deel van het politieke establishment. Volgens hem leidde deze uitgebreide institutionele steun uiteindelijk tot een publieke terugslag in plaats van grotere publieke acceptatie.

Morano besteedt veel tijd aan het vergelijken van Trumps eerste en tweede ambtstermijn. Hoewel hij Trumps eerste termijn prijst vanwege de terugtrekking uit het Akkoord van Parijs en het terugdraaien van enkele energieregels uit het Obama-tijdperk, stelt hij dat de tweede regering veel verder is gegaan. Volgens Morano probeert Trump 2.0 een meer fundamentele herstructurering van het klimaat- en energiebeleid door te voeren, met inbegrip van inspanningen om regelgevingskaders te verzwakken, langdurige federale klimaat-aannames ter discussie te stellen en de betrokkenheid van de VS bij internationale klimaatinstanties te verminderen.

Zwak

Een van de meest opvallende observaties in het interview, is Morano’s observatie dat de reactie van de oppositie onverwacht zwak is geweest. Hij komt herhaaldelijk terug op wat hij ziet als de opmerkelijke afwezigheid van een gecoördineerde tegenaanval van de Democraten. Onder verwijzing naar recente berichtgeving in de media, merkt hij op dat zelfs traditioneel op het klimaat gerichte publicaties een afname vertonen in klimaatgerelateerde boodschappen van Democratische politici en milieuorganisaties. Hij wijst op berichten die suggereren dat veel Democraten nu de nadruk leggen op betaalbaarheid en energiekosten, in plaats van op agressieve klimaatmaatregelen.

Morano beschouwt dit als een van de belangrijkste ontwikkelingen in de hedendaagse Amerikaanse politiek. Zoals hij het stelt: “De Democraten en milieugroeperingen zijn opmerkelijk stil geworden.” Hij stelt dat deze stilte een weerspiegeling is van een bredere politieke herwaardering na de verkiezingen van 2024, met name de bezorgdheid dat het klimaat- en energiebeleid kiezers uit de arbeidersklasse en werknemers in traditionele industrieën van zich heeft vervreemd. Hij wijst op een analyse van de Democraten na de verkiezingen, waarin naar verluidt werd geconcludeerd dat berichten over het klimaat en groene energie onrust veroorzaakten onder werknemers die bang waren voor banenverlies.

Een tweede belangrijk thema is de veranderende positie van grote bedrijven en technologische leiders. Morano stelt dat een van de belangrijkste redenen voor de afnemende prominentie van het klimaatbeleid, de explosieve groei van kunstmatige intelligentie is. Volgens zijn interpretatie heeft AI de prioriteiten van grote technologiebedrijven fundamenteel veranderd. Enorme AI-datacenters vereisen betrouwbare, grootschalige elektriciteitsvoorzieningen, waardoor er vraag ontstaat naar energiebronnen die continu kunnen werken in plaats van met tussenpozen.

De rol van AI

Morano haalt opmerkingen aan van financiële en zakelijke leiders die erkennen dat de stroombehoefte van AI niet eenvoudig kan worden gedekt door alleen wind- en zonne-energie. Hij citeert een uitspraak dat “je geen variabele stroomvoorziening kunt hebben zoals met wind en zon. Je hebt direct inzetbare stroom nodig.” Volgens Morano drijft deze realiteit bedrijven als Google, Amazon, Meta en anderen in de richting van aardgas, kernenergie en uitgebreide elektriciteitsopwekking, zelfs als dit eerder aangekondigde toezeggingen voor klimaatneutraliteit bemoeilijkt. Hij stelt dat winstgevendheid en concurrentiedruk in verband met AI binnen het bedrijfsleven zwaarder beginnen te wegen dan klimaatgerelateerde prioriteiten.

Dit leidt tot een van Morano’s meest memorabele uitspraken in de discussie. Ter beschrijving van wat hij ziet als de verschuiving in de aandacht van bedrijven, zegt hij: “Ze zijn verder gaan kijken. Het klimaat was echtgenote nummer één. Ze zijn nu bezig met de volgende echtgenote, namelijk AI.”

Het interview gaat ook in op Morano’s visie dat het COVID-19-tijdperk aanzienlijk heeft bijgedragen aan de groeiende publieke scepsis ten aanzien van institutioneel gezag. Hij stelt dat debatten in de pandemie-tijd over wetenschappelijke expertise, censuur en overheidsmandaten het vertrouwen van het publiek in beroepen op deskundigenconsensus hebben verzwakt. Volgens zijn beoordeling heeft die uitholling van het vertrouwen vervolgens ook de publieke houding ten opzichte van klimaatboodschappen beïnvloed.

Een ander onderwerp is de toekomst van het internationale klimaatbeleid. Morano vertelt over zijn lange geschiedenis als deelnemer aan klimaatconferenties van de Verenigde Naties en stelt dat recente topontmoetingen moeite hadden om het momentum vast te houden. Hij wijst op wat hij ziet als groeiende frustratie binnen de klimaatbeleidsgemeenschap en suggereert dat sommige activisten nu geloven dat bestaande internationale mechanismen ontoereikend zijn om hun doelen te bereiken.

Nog niet voorbij

Tijdens het gesprek benadrukt Morano herhaaldelijk dat hij het debat niet als definitief beslecht beschouwt. Hoewel hij van mening is dat de klimaatpolitiek momenteel in het defensief is, stelt hij dat de onderliggende netwerken, instellingen en financieringsstructuren invloedrijk blijven en zich in de toekomst zouden kunnen hergroeperen. Hij voorspelt dat een toekomstige Democratische regering waarschijnlijk subsidies voor hernieuwbare energie en klimaatgerelateerde programma’s zal blijven steunen, zelfs als de klimaatretoriek minder prominent aanwezig is in de publieke berichtgeving.

De algemene boodschap van de podcast is dat de klimaatkwestie een nieuwe politieke fase is ingegaan. Morano stelt dat de beleidswijzigingen van Trump, de publieke reactie op het bestuur in het COVID-tijdperk, zorgen over de betaalbaarheid van energie en bovenal de snelle opmars van AI samen de invloed van de klimaatbeweging hebben verzwakt. Het fenomeen dat hij het meest opmerkelijk vindt, is niet alleen Trumps ontmanteling van het klimaatbeleid, maar het kennelijke gebrek aan krachtig verzet van veel van de politieke en institutionele actoren die zich daar voorheen sterk voor maakten. Zoals hij samenvat: “De triomfantelijke Trump ontmantelt de klimaatagenda vrijwel zonder tegenstand.”