Onlangs e-mailde een zekere Kevin naar Ad Huijser met een paar basale vragen naar aanleiding van zijn publicatie uit 2025 getiteld  ‘Global Warming and the “impossible” Radiation Imbalance’ :

”Beste Ad Huijser,

Zoals ik het begrijp, staat vast dat de snelle stijging van atmosferisch CO₂ sinds de Industriële Revolutie de belangrijkste drijvende kracht is achter de moderne opwarming van de aarde, bevestigd door natuurkundige principes, satellietmetingen en paleoklimatologische gegevens. Het is waar dat de oceanen het grootste deel van de overtollige warmte opnemen en dat wolken en aerosolen het klimaatsysteem beïnvloeden, maar niets hiervan spreekt de rol van CO₂ tegen — het is precies wat de fysica van broeikasgassen voorspelt.

Bestaat er binnen de bredere wetenschappelijke gemeenschap steun voor het idee dat natuurlijke variaties of veranderingen in bewolking de meest recente opwarming verklaren? Veranderingen in wolken en albedo zijn reëel, maar het bewijs laat zien dat ze zich voornamelijk gedragen als terugkoppelingen binnen een door CO₂ aangedreven opwarmingstrend, en niet als een externe natuurlijke forcering die sterk genoeg is om de moderne temperatuurstijging te domineren.

Voor zover ik weet concluderen alle grote wetenschappelijke instellingen dat menselijke emissies de primaire oorzaak blijven van de huidige opwarming.”

Deze vragen raken de kern van het klimaatdebat. Ik vond dat Ad Huijser to the point en in begrijpelijke taal de vragensteller antwoordde, hierbij zijn reacties:

————————————————————————————————————————–

1]   “Zoals ik het begrijp, staat vast dat de snelle stijging van atmosferisch CO₂ sinds de Industriële Revolutie de belangrijkste drijvende kracht is achter de moderne opwarming van de aarde, bevestigd door natuurkunde, satellietmetingen en paleoklimatologische gegevens ……………”

Dat is wat het IPCC u graag wil laten geloven, maar er is geen enkel wetenschappelijk artikel ooit gepubliceerd dat deze hypothese bewijst. Ja, CO₂ is een broeikasgas dat bij een hogere concentratie tot opwarming leidt. Maar dat is ongeveer alles wat we kunnen bewijzen, naast de observatie dat zowel de temperatuur als de CO₂-concentratie stijgen. In dezelfde periode zijn ook veel andere zaken gestegen, zoals het aantal mensen op deze planeet, het gemiddelde inkomen in westerse landen, het aantal vliegtuigen, enzovoort.

In feite vertonen alle stijgende parameters vrijwel altijd een bijna perfecte correlatie, maar correlatie is geen bewijs voor causaliteit. Bovendien vertoonde de stijgende CO₂-trend in de periode na de Tweede Wereldoorlog een vergelijkbare forcering als vandaag. Desondanks bevonden we ons tot halverwege de jaren ’70 in een periode van mondiale afkoeling, niet van opwarming. Met goed begrepen natuurkunde kunnen we de verwachte opwarming berekenen bij een verdubbeling van de CO₂-concentratie. De eersten die dat deden waren onderzoekers van NASA rond 1960. Die kennis is dus al zo’n 65 jaar oud. Zij kwamen uit op ongeveer 0,8 °C en vandaag, met veel gedetailleerdere kennis, ligt het effect nog steeds onder de 1 °C, inclusief alle denkbare terugkoppelingen (bijgevoegd is een essay dat ik onlangs over dit onderwerp schreef). Desondanks beweert het IPCC, met verwijzing naar klimaatmodellen, dat een verdubbeling van CO₂ zelfs kan leiden tot 5–6 °C opwarming. Er zijn absoluut geen experimentele gegevens die deze voorspellingen bevestigen, en ook de zogenaamde ‘hindcasts’ van deze modellen komen niet overeen met gemeten temperatuurtrends. De reden dat deze modellen fout gaan, is de aanname dat alle waargenomen opwarming sinds 1980 door CO₂ wordt veroorzaakt. Als je met die aanname begint, kun je zelfs zonder complexe klimaatmodellen en supercomputers volledig voorspellen wat de temperatuur zal doen onder de CO₂-scenario’s die het IPCC promoot. Met name het zogenaamde RCP 8.5- of tegenwoordig SSP8.5-scenario, ook wel “business as usual” genoemd, leidt tot deze absurde opwarmingen. Elke expert ter wereld erkent dat zo’n scenario geen enkele gelijkenis vertoont met de werkelijkheid, maar toch vormt het de basis voor allerlei klimaatimpactstudies. Simpelweg omdat het de ergst denkbare uitkomsten voorspelt. Dat is precies wat al die klimaatmodellen op verzoek leveren, zij het op een zeer kostbare manier. De rol van de zon of van andere natuurlijke bijdragen wordt volledig genegeerd, omdat we niet weten hoe ze ontstaan, hoe ze zich ontwikkelen of hoe ze te modelleren zijn.

2]   “Bestaat er binnen de bredere wetenschappelijke gemeenschap steun voor het idee dat natuurlijke variaties of veranderingen in bewolking de meest recente opwarming verklaren? Veranderingen in wolken en albedo zijn reëel, maar het bewijs toont aan dat ze zich voornamelijk gedragen als terugkoppelingen binnen een door CO₂ gedreven opwarmingstrend, …………..”

In mijn paper bereken ik onder andere het terugkoppelingseffect van wolken om te laten zien dat zij de waargenomen toename in inkomende zonnestraling niet kunnen verklaren. Ik gebruik daarbij bewust de door het IPCC geprefereerde parameters, zelfs wetende dat die te groot zijn. En zelfs dán zijn de wolken-/albedo-terugkoppelingen veel te klein om de CERES-stralingsgegevens en de trends in oceaanwarmte-inhoud te verklaren. U gebruikt vaak het woord “bewijs”, maar het enige bewijs dat het IPCC produceert zijn de resultaten van klimaatmodellen — niet van vergelijking met gemeten data. Zodra gemeten data leidend worden, laten klimaatmodellen zien dat ze “natuurlijke” effecten missen. Broeikasgassen zijn goed gemengde gassen en zouden wereldwijd een gelijkmatig effect moeten hebben. In werkelijkheid is de opwarming van zowel de atmosfeer als de oceanen sterk gelokaliseerd, met zelfs voldoende gebieden waar afkoeling plaatsvindt.