Afbeelding gemaakt met ChatGPT

Tilak Doshi
Datum: 26 mei 2026

Opmerkingen: De trendlijn in de bovenstaande grafiek (groen) is het gemiddelde van drie datasets; de her-analysetrend (zwart) is afkomstig van twee datasets en de satelliettrend (blauw) is het gemiddelde van drie datasets. Van alle soorten observatiegegevens bieden alleen de satellieten volledige dekking van de tropen. Alle 39 klimaatmodellen vertonen aanzienlijk hogere opwarmingstrends dan alle drie de klassen van observatiegegevens.

Je zou een moment van bezinning hebben verwacht in de corridors van de macht in Brussel, Berlijn, Parijs en Londen – en wat dat betreft ook bij de globalistisch-groene tegenhangers in Ottawa en Canberra. De bindende doelstellingen van de EU Green Deal, het Fit for 55-pakket, het carbon border adjustment mechanism, de stikstofregels die Europese boeren op de barricaden hebben gedreven, de warmtepomp-verplichtingen en, in het VK, de UK Climate Change Act en de opzettelijke onderdrukking van binnenlandse fossiele hulpbronnen werden allemaal aan het publiek verkocht op basis van de apocalyptische voorspellingen van RCP8.5 over een opwarming van 4-5 °C, massaal uitsterven en de ineenstorting van de beschaving.

In plaats daarvan heeft het klimaat-establishment van het ‘collectieve Westen’ – uiteraard zonder het ‘drill baby drill’-Amerika van Trump – ervoor gekozen om er nog een schepje bovenop te doen. Eerder deze maand werd Amsterdam de eerste grote stad ter wereld die openbare reclame voor vlees en fossiele brandstoffen verbood – waarbij kipnuggets, SUV’s en goedkope vluchten werden vervangen door promotie voor musea en concerten. Het EU-establishment en zijn klimaatbondgenoten blijven stevig vastzitten aan ‘Net Zero in 2050’-waanideeën in de stijl van het Akkoord van Parijs.

Colombia

Twee recente gebeurtenissen illustreren deze houding met bijna komische duidelijkheid. Eerst was er eind april de ‘First Conference on Transitioning Away from Fossil Fuels’ in Santa Marta, Colombia, gezamenlijk georganiseerd door Colombia en Nederland. Zo’n 50-60 landen – een zelfbenoemde ‘coalitie van bereidwilligen’ die misschien een derde van het mondiale bbp vertegenwoordigt, maar nadrukkelijk de Verenigde Staten onder Trump, China, Rusland, India en de grote Golfproducenten uitsluit – kwamen bijeen om een toekomst zonder koolwaterstoffen uit te stippelen.

De Guardian omschreef de bijeenkomst als een gedurfde poging om de “wereldwijde impasse rond fossiele brandstoffen” te doorbreken, waarbij afgevaardigden gefrustreerd waren door de weerstand van grote vervuilers. Frankrijk greep het podium aan om wat het een “eerste in zijn soort” nationale routekaart noemde, te onthullen: het uitfaseren van steenkool tegen 2030, olie tegen 2045 en gas (voor energiedoeleinden) tegen 2050. Franse functionarissen presenteerden het plan als het toonbeeld van leiderschap, daarbij verwijzend naar het Akkoord van Parijs uit 2015.

Kort daarna volgde de 84e zitting van het Marine Environment Protection Committee (MEPC 84) van de International Maritime Organisation in Londen. Daar kwamen opnieuw pogingen naar voren om een wereldwijd mechanisme voor koolstofbeprijzing voor de internationale scheepvaart nieuw leven in te blazen – een initiatief dat vorig jaar stilletjes op de lange baan werd geschoven na felle Amerikaanse tegenstand. Ondanks het toenemende bewijs dat de onderliggende alarmerende aannames aan het afbrokkelen zijn, gingen de IMO-besprekingen door met het Net Zero Framework om de wereldhandel – die overwegend over zee verloopt – duurder te maken, wat de wereldbevolking treft, inclusief de meest kwetsbaren in Azië, Latijns-Amerika en Afrika.

De echte boosdoeners

De boodschap kan nauwelijks duidelijker zijn: de echte boosdoeners blijven de ‘oliestaten en vervuilers’ die afwezig zijn bij de bijeenkomst in Santa Marta – de Amerikanen die onder Trump boren, de Chinezen en Indiërs die driftig kolencentrales bouwen en de capaciteit voor steenkoolwinning uitbreiden, de producenten uit de Golfregio die een groot deel van de koolwaterstoffen leveren die nog steeds 80% van de wereldeconomie aandrijven (hoewel nu beperkt door de blokkade van Hormuz).

De ‘coalitie van de bereidwilligen’ zal niet zachtjes het energierealisme omarmen. In plaats daarvan zullen ze strijden tegen het sterven van de Net Zero-droom. Dit is geen continuïteit van beleid; het is ideologische ingraven in het licht van empirische tegenspraak. Al twee decennia lang behandelt het klimaat-industrieel complex – multilaterale bureaucratieën, groene ngo’s, gekaapte toezichthouders en meegaande media – RCP8.5 niet als een extreme en onwaarschijnlijke uitschieter, maar als ‘business as usual’. Rapporten van het Europees Milieuagentschap, PESETA-projecten van het Joint Research Centre over landbouw en kusten, klimaat-stresstests van de ECB en het hele bouwwerk van adaptatieplanning, berustten op deze onwaarschijnlijke aannames.

Economische zelfbeschadiging

Het resultaat is economische zelfbeschadiging op historische schaal. De Duitse Energiewende, ooit het boegbeeld van de transitie, heeft geleid tot de hoogste elektriciteitsprijzen van Europa, instabiliteit van het elektriciteitsnet en deïndustrialisering. Zoals vorige maand op deze pagina’s opgemerkt, heeft zelfs de Duitse minister van Economie en Energie, Katherina Reiche, zich nu van de partij gedistantieerd en in de Frankfurter Allgemeine Zeitung toegegeven dat “een energietransitie die de systeemkosten negeert, het land zal ruïneren dat ze beweert te redden”.

De tegenstrijdigheden zijn schrijnend. Onder de deelnemers aan Santa Marta bevinden zich ontwikkelingslanden die energiearmoede veel beter begrijpen dan de Europese elites ooit zullen doen. Velen blijven de productie van fossiele brandstoffen krachtig uitbreiden, zelfs terwijl ze de nieuwste, deugdzaam ogende verklaring ondertekenen. Eilanden in de Grote Oceaan eisen klimaatcompensatie terwijl ze afhankelijk zijn van geïmporteerde dieselgeneratoren.

De Malediven hebben zich bijvoorbeeld gepositioneerd als ground zero voor klimaatcompensatie, waarbij opeenvolgende regeringen waarschuwen dat de laaggelegen atollen op korte termijn onder water zullen komen te staan en miljarden aan ‘verlies- en schadevergoedingen’ eisen van ontwikkelde landen. Maar terwijl het land een existentiële crisis aanvoert, pompt het honderden miljoenen in toeristische infrastructuur — met name de uitbreiding van Velana International Airport ter waarde van 1 miljard dollar (die in fasen tot 2025 werd voltooid) — om jaarlijks miljoenen extra bezoekers te kunnen ontvangen.

Ondertussen vertelt degelijk wetenschappelijk bewijs een heel ander verhaal: meerdere peer-reviewed studies, waaronder satellietanalyses van 221 atollen wereldwijd, tonen aan dat de Maledivische eilanden per saldo in omvang zijn toegenomen, waarbij de archipel tussen 2000 en 2017 zo’n 37,5 km² landoppervlak heeft gewonnen door natuurlijke sedimentaanslibbing, koraalgroei en doelbewuste landwinning. Deze opvallende tegenstrijdigheid tussen apocalyptische retoriek en grootschalige investeringen in luchthavens, hotels en landaanleg-projecten onthult dat klimaatalarmisme selectief wordt ingezet voor financiële en politieke invloed, in plaats van een weerspiegeling te zijn van de fysieke realiteit.

Trump

De afwezigheid van de Verenigde Staten tijdens de tweede ambtstermijn van president Trump zou wel eens fataal kunnen zijn voor de wereldwijde klimaatveranderingsmachine. Zijn “drill baby, drill”-aanpak, snelle hervormingen van vergunningverlening en afwijzing van het akkoord van Parijs, hebben de mondiale energiebalans al veranderd. De VS is nu ‘s werelds grootste olie- en gasproducent met rooskleurige vooruitzichten voor verdere capaciteitsgroei in alle fossiele brandstoffen, inclusief steenkool. Aan de andere kant ontbreekt het de collectieve ‘Net Zero’-agenda van het Westen aan middelen om zijn ambities op het gebied van hernieuwbare energie te subsidiëren zonder de Amerikaanse financiële en diplomatieke slagkracht.

Berichten over begrotingstekorten bij de VN onderstrepen dit punt: de keizer heeft geen kleren meer aan. Het vertrek van de VS uit de VN-klimaatarchitectuur, waaronder het IPCC en het Green Climate Fund, betekent niet alleen het verlies van symbolisch leiderschap, maar ook van een van de belangrijkste financiers van het systeem. Juist op het moment dat de klimaatbureaucratie biljoenen eist voor ‘verlies en schade’, adaptatie en Net Zero-transitieplannen, geeft ‘s werelds grootste economie aan dat de rekening niet betaald zal worden, punt uit. Berichten over toenemende financiële druk op de VN suggereren dat de kleren van de keizer beginnen te rafelen.

Toch vertonen de linkse regeringen van de EU – en hun ideologische medestanders in het VK, Canada en Australië – geen tekenen van terugtrekking. De hernieuwde druk van de IMO voor CO2-belastingen op de scheepvaart, ondanks de terugtrekking van vorig jaar, is symbolisch: wanneer de realiteit van de markt zich opdringt, is de reactie geen aanpassing maar een intensivering van de roep om internationale klimaatregelgeving. Dit is beleidsbeïnvloeding, vermomd als morele urgentie met ‘luxe-overtuigingen’ die de grootstedelijke elites status verlenen tegen geringe persoonlijke kosten, terwijl ze verpletterende lasten opleggen aan werkende huishoudens, gepensioneerden, energie-intensieve industrieën en, het meest zichtbaar, boeren.

BRICS

Vervoerders worden met een faillissement geconfronteerd, gezinnen moeten kiezen tussen verwarming en eten, en hele industriële sectoren verhuizen naar rechtsgebieden die niet onder dergelijke beperkingen gebukt gaan – voornamelijk de VS en China, waarbij de uitstootgroei van laatstgenoemde land ruimschoots de reducties in het Westen overtreft. De geopolitieke gevolgen zijn al even grimmig: Europa’s zelfbeschadiging versnelt de relatieve opkomst van het BRICS-blok en ondermijnt juist de veiligheidsbelangen die het beweert te verdedigen.

De economie is duidelijk: goedkope, betrouwbare energie blijft de basis van het menselijk welzijn en de industriële beschaving. Een historische analogie is leerzaam: de centrale planners van de Sovjet-Unie geloofden dat ze resultaten konden afdwingen door middel van ideologie en vijfjarenplannen, waarbij ze prijssignalen en de realiteit van de hulpbronnen negeerden. Het huidige klimaat-establishment werkt vanuit soortgelijke uitgangspunten. Multilaterale conferenties, ngo’s en gekaapte bureaucratieën behandelen de netto-nuldoelstellingen als geloofsartikelen, ongevoelig voor de gegevens over kosten, variabele stroomlevering, de vraag naar mineralen voor ‘hernieuwbare energie’ of het simpele feit dat de wereldwijde uitstoot blijft stijgen naarmate Azië industrialiseert.

Het realistische alternatief is eenvoudig, hoewel politiek onverteerbaar voor groene elites. Geef prioriteit aan goedkope, betrouwbare energie door middel van een pragmatische mix: hernieuwde kernenergie (bondskanselier Friedrich Merz en Commissievoorzitter Ursula von der Leyen hebben, weliswaar laat, erkend dat het een “ernstige, strategische fout” was om daarvan af te zien), uitbreiding van binnenlandse gas- en oliewinning waar geologie en economie dat toelaten, voortgezet gebruik van zeer efficiënte, emissiearme vierde-generatie kolencentrales waar nodig voor basislast, en marktgedreven innovatie in alle koolstofarme technologieën – niet gesubsidieerde favorietjes. Verwijder belemmeringen voor het verlenen van vergunningen, schrap verstorende verplichtingen en laat prijssignalen de investeringen sturen.

Leidraad

Het welzijn van de mens, niet abstracte emissie-doelstellingen, moet de leidraad blijven. De geschiedenis leert dat technologische vooruitgang en energieovervloed, niet centrale planning, miljarden mensen uit de armoede hebben gehaald en daarbij de milieuresultaten hebben verbeterd.

Tenzij de huidige lichting links-liberale regeringen in Europa en de daaraan geallieerde hoofdsteden wordt vervangen door regeringen die bereid zijn de economische en fysieke realiteit onder ogen te zien, zullen zij deze enorm destructieve koers blijven varen – zelfs ten koste van de levensstandaard van hun burgers en de strategische positie van het continent. De ‘coalitie van de bereidwilligen’ mag dan wel tekeergaan tegen oliestaten en vervuilers, maar de echte belemmering ligt in hun eigen weigering om de wereld te accepteren zoals die is.

Dit artikel is gepubliceerd op Tilak Doshi’s Substack op 25 mei 2026