Arctisch zee-ijs: nog veel onduidelijk
Nieuwe gegevens over het Arctisch zee-ijs laten zien dat het systeem complexer is dan het gangbare alarmnarratief wil doen geloven.
Rob de Vos
Datum: 15 maart 2024
Zee-ijs op en rond de Noordpool
De afname van het zomeroppervlak van het zee-ijs op de Noordpool sinds 1979 wordt algemeen gezien als een bewijs voor de menselijke invloed op het aardse klimaat, de antropogene opwarming.
Fig.1 Data: https://nsidc.org
Ik kijk daar elk jaar naar en zie -na een periode van afname van het zomerse zee-ijs- dat die ‘sea ice extent’ al zo’n 15 jaren niet meer afneemt.
Nu is het probleem met alle data over veranderingen in zee-ijsoppervlak dat die pas beschikbaar kwamen na de ingebruikname van satellieten eind 1978. Gegevens over de periode vóór 1979 zijn uiterst schaars. Het gevolg is dat het onzeker is of de afname sinds 1979 ook werkelijk ‘bijzonder’ is of dat het onderdeel is van en cyclus waarvan we het voorafgaande niet kennen.
Die onzekerheid is wat minder geworden door een post van Joseph Fournier, senior scientist in Canada. Hij putte daarbij uit oude data van de Russische marine die door de Russische onderzoekster Ustinova is gebruikt in haar onderzoek naar zee-ijs. Uit haar werk is hieronder is een grafiek afgebeeld waarin de jaarlijkse gemiddelde tijdreeks van een ijsvrije situatie in de Barentszzee in het noordpoolgebied wordt vergeleken met die van de Zee van Okhotsk in het noordelijke deel van de Grote Oceaan.
Fig.2 Bron: Fournier
Beide lijnen van de ijsvrije situaties correleren sterk, ondanks de afstand tussen beide zeeën van meer dan 7000 km en de verschillende klimaatregimes in beide gebieden. De lijnen vertonen dezelfde cycliciteit, met een toename van het ijsvrije oppervlak van 1930 tot 1960, een afname (dus toename van het ijsoppervlak) van 1960 tot 1980, en vanaf 1980 weer een toename van het ijsvrije oppervlak in de zomer.
De afname van het Arctische zee-ijs van 1980 tot ongeveer 2007 kan dus een onderdeel zijn van een natuurlijk cyclisch proces, alhoewel enige menselijke invloed niet uit te sluiten is. Dat cyclische gedrag van het zomerse zee-ijs oppervlak zou ook een verklaring kunnen zijn voor de stagnatie in de daling sinds 2007.
Het laatste woord over deze kwestie is nog niet gesproken.
meer nieuws
Javier Vinós over de Hunga Tonga-uitbarsting en de uitzonderlijke klimaatgevolgen
Tijdens een recente ICSF/Clintel-lezing stelde dr. Javier Vinós dat de uitbarsting van Hunga Tonga (15 januari 2022) de belangrijkste oorzaak was van de uitzonderlijke mondiale klimaatafwijkingen in 2023-2024. Volgens hem betreft het de eerste meerjarige wereldwijde klimaatgebeurtenis in circa 80 jaar, waarvan de oorzaken verkeerd worden geduid.
Ook vrouwen trekken nu van leer tegen de klimaatagenda
In de klimaatdiscussie zijn het vooral oudere, vaak gepensioneerde mannelijke wetenschappers die de strijd aangaan tegen het heersende paradigma. Vrouwelijke sceptici zie je maar heel weinig. Toch komt daar de laatste tijd verandering in. Zowel in de wetenschap als de media trekken vrouwen steeds vaker hun mond open tegen wat zij zien als een angstaanjagende en maatschappij-ontwrichtende agenda. Een goede ontwikkeling.
Rechter wijst klimaatdogma af en begint integriteit te herstellen
In een belangrijke stap richting wetenschappelijke verantwoording heeft een Amerikaanse federale rechter een controversieel hoofdstuk over klimaatverandering uit een belangrijk juridisch referentieboek verwijderd. De beslissing daagt de dominantie van het modelgebaseerde klimaatnarratief in de rechtbanken uit en legt opnieuw de nadruk op empirisch bewijs en institutionele integriteit.
