Schermopname van de podcast – YouTube

Clintel Foundation
Datum: 13 maart 2026

In het interview bij de podcast Triggernometry (1,75 miljoen subscribers op YouTube), stelt de Australische geoloog Ian Plimer dat het klimaatdebat steeds meer lijkt op een geloofssysteem met elementen als morele schuld, opoffering en autoriteitsfiguren. Plimer stelt dat klimaatverandering vaak in morele of ideologische termen wordt gekaderd in plaats van puur wetenschappelijke.

Een centraal element in Plimers betoog is dat het idee dat de CO₂-uitstoot door de mens de belangrijkste oorzaak is van klimaatverandering, niet strookt met geologisch bewijs. Hij stelt dat wetenschappelijke theorieën consistent moeten zijn met andere gevestigde wetenschappelijke kennis. Volgens hem voldoet het huidige klimaatverhaal niet aan die norm. “Als je een idee in de wetenschap wilt promoten, moet het in overeenstemming zijn met al het andere gevalideerde werk in de wetenschap.”

Geologische gegevens

Plimer, de Clintel-ambassadeur voor Australië, stelt dat geologische gegevens aantonen dat het klimaat op aarde in het verleden vele malen drastisch is veranderd door natuurlijke oorzaken. Hij benadrukt dat de planeet periodes heeft doorgemaakt die zowel veel warmer als veel kouder waren dan vandaag. Hij verwijst bijvoorbeeld naar de lange geschiedenis van ijstijden: “We hebben zes grote ijstijden gehad. Momenteel bevinden we ons in een van die ijstijden.” Hij wijst er ook op dat het kooldioxidegehalte in de atmosfeer in het verre verleden veel hoger was zonder dat dit noodzakelijkerwijs tot extreme opwarming leidde. “We hebben in het verleden periodes gehad waarin het kooldioxidegehalte in de atmosfeer minstens 10% bedroeg.” Vanuit dit perspectief stelt hij dat de relatie tussen CO₂ en temperatuur niet eenduidig is.

Natuurlijke klimaatcycli

Plimer benadrukt dat geologen werken op tijdschalen van miljoenen jaren. Volgens hem richt een groot deel van het klimaatdebat zich op relatief korte meetperiodes, wat kan leiden tot verkeerde interpretaties van natuurlijke variabiliteit. Hij wijst op een reeks natuurlijke factoren die volgens hem een belangrijke rol spelen bij klimaatverandering: variaties in de baan van de aarde (Milankovitch-cycli), zonneactiviteit, tektonische bewegingen, vulkanische activiteit en oceaancycli.

Volgens Plimer worden deze natuurlijke factoren in klimaatmodellen vaak over het hoofd gezien of onderschat. Hij vat zijn kritiek samen met de volgende uitspraak: “Dat alles wordt gereduceerd tot de bewering dat een sporengas in de atmosfeer een belangrijk planetair systeem aanstuurt.” Hiermee bedoelt hij dat hij het onwaarschijnlijk vindt dat een relatief kleine toename van CO₂ in de atmosfeer zo’n complex mondiaal systeem zou kunnen domineren.

Kritiek op klimaatmodellen

Plimer heeft ook kritiek op het gebruik van klimaatmodellen in de moderne klimaatwetenschap. Hij beweert dat veel klimaatonderzoekers sterk leunen op wiskundige modellen om toekomstscenario’s te voorspellen. Volgens hem hebben deze modellen de waargenomen veranderingen niet nauwkeurig voorspeld: “Van de 102 belangrijke modellen die we hebben, heeft geen enkel model ons verteld wat we de afgelopen 40 jaar hebben gemeten.” Hij stelt dat de modellen falen omdat ze ervan uitgaan dat kooldioxide de temperatuur beïnvloedt. Als die aanname onjuist is, zo suggereert hij, zullen de daaruit voortvloeiende voorspellingen ook onbetrouwbaar zijn. Plimer stelt verder dat er geen definitief wetenschappelijk bewijs is dat de CO₂-uitstoot door de mens de opwarming van de aarde veroorzaakt.

Politiek en financiering in de wetenschap

Een ander belangrijk thema in het interview is de invloed van politiek en financiële prikkels op wetenschappelijk onderzoek. Plimer suggereert dat overheidsfinanciering de richting van klimaatonderzoek sterk beïnvloedt. Volgens hem worden onderzoekssubsidies eerder toegekend aan projecten die hun werk in het kader van klimaatverandering plaatsen. Hij vat deze dynamiek samen in een korte zin: “Follow the Money.”

Hij stelt dat veel universiteiten nu klimaatinstituten huisvesten omdat deze aanzienlijke financiering aantrekken. Daardoor zijn onderzoekers volgens hem mogelijk geneigd om bevindingen te produceren die aansluiten bij politieke prioriteiten. Plimer benadrukt dat wetenschappers, net als alle andere mensen, reageren op prikkels: “Wetenschappers hebben dezelfde zwakheden als iedereen.” Hij waarschuwt dat de politisering van de wetenschap het vertrouwen van het publiek in wetenschappelijke instellingen kan ondermijnen. “Zodra de wetenschap gepolitiseerd is, is dat het eindresultaat.”

Economische gevolgen van klimaatbeleid

Plimer heeft ook scherpe kritiek op het huidige klimaatbeleid, vooral op de inspanningen om ‘netto nul’ CO₂-uitstoot te realiseren. Volgens hem brengt de vervanging van fossiele brandstoffen door hernieuwbare energiebronnen het risico met zich mee dat energiesystemen minder betrouwbaar en aanzienlijk duurder worden. “Je kunt een industriële economie niet draaiende houden op wat zeewind en zonnestralen.”

Volgens Plimer vereist een grootschalige overgang naar hernieuwbare energie enorme investeringen in nieuwe infrastructuur. “We zijn bezig met een volledige herkapitalisatie van de elektriciteitsnetten en de elektriciteitsopwekking.” Hij is van mening dat deze kosten de westerse economieën verzwakken en leiden tot stijgende energieprijzen voor consumenten.

Adaptatie in plaats van preventie

In plaats van te proberen klimaatverandering tegen te gaan, stelt Plimer dat samenlevingen zich moeten richten op aanpassing aan klimaatverandering. “We kunnen klimaatverandering niet tegenhouden.” Vanuit zijn perspectief is het klimaat altijd al veranderd door de geschiedenis van de aarde heen en zal het klimaat dat blijven doen, ongeacht menselijke activiteiten. Hij stelt dat de mensheid zich herhaaldelijk heeft aangepast aan veranderende omgevingsomstandigheden en dat zal blijven doen door technologie en innovatie.

Energie en technologische ontwikkeling

Hoewel Plimer sceptisch staat tegenover veel technologieën voor hernieuwbare energie, erkent hij dat onderzoek en experimenten nog steeds waardevol zijn. “Bij alle nieuwe technologieën moet je ze financieren totdat je kunt zeggen dat ze niet werken.” Volgens hem zal technologische innovatie uiteindelijk leiden tot efficiëntere energiesystemen. Hij noemt met name kernenergie als een veelbelovende optie die volgens hem ten onrechte een stigma heeft gekregen.

Cultuur en samenleving

Tegen het einde van het interview breidt Plimer de discussie uit naar bredere culturele en maatschappelijke trends. Hij suggereert dat Westerse samenlevingen hun vermogen tot kritisch denken en historisch bewustzijn aan het verliezen zijn. Volgens hem maakt dit het voor grote delen van het publiek gemakkelijker om vereenvoudigde verhalen over complexe wetenschappelijke kwesties te accepteren.

Over het geheel genomen stelt Plimer dat het dominante klimaatverhaal wetenschappelijk onvolledig is en sterk wordt beïnvloed door politieke en economische krachten. Hij eindigt met te benadrukken dat het wetenschappelijke debat open moet blijven en dat consensus alleen niet bepalend mag zijn voor de wetenschappelijke waarheid: “Zodra je consensus hebt, is het geen wetenschap meer.”

Het volledige interview met prof. Ian Plimer is hier te zien.