De klimaatcultus zal uiteindelijk op de vuilnisbelt belanden

Hieronder volgt een fragment uit Canary in a Climate World: Climate Realism vs. the Net Zero Myth, een nieuw verschenen boek waarin 38 ‘klimaatkanaries’ uit de wetenschap, klimatologie, geologie, techniek, economie, geneeskunde, recht, journalistiek, openbaar beleid en onafhankelijk onderzoek zijn samengebracht. Het onderstaande hoofdstuk, geschreven door professor in de natuurkunde William Happer (emeritus Princeton), is een van de vele tot nadenken stemmende bijdragen waarin klimaatwetenschap, energiebeleid, Net Zero en het bredere klimaatdebat worden onderzocht. Canary in a Climate World is nu verkrijgbaar op Amazon: klik hier.

Over vijftig jaar zullen er academische verhandelingen worden geschreven over de klimaatwaanzin die heerste toen deze ‘kanariezang’ werd geschreven. Ik hoop dat de liederen de Zeitgeist van deze bizarre periode in de geschiedenis van de menselijke dwaasheid zullen verduidelijken.

Genghis Khan

Veel mensen met onvoldoende wetenschappelijke kennis zijn ervan overtuigd dat de aarde in levensgevaar verkeert door antropogene opwarming van de aarde. Als de aarde echt in groot gevaar zou verkeren door toedoen van de mens, zou elk middel om haar te beschermen gerechtvaardigd zijn. Sommige extremisten stellen voor om de wereldbevolking van acht miljard mensen terug te brengen tot niet meer dan een miljard. Hoe dit precies moet gebeuren, is altijd een beetje vaag gebleven. Genghis Khan maakte een goede start door in de 13e eeuw zo’n 40 miljoen mensen af te slachten. In deze tijd verklaarde prins Philip, de vader van koning Charles III van het Verenigd Koninkrijk, eens: “Als ik zou reïncarneren, zou ik graag als dodelijk virus naar de aarde terugkeren om de menselijke bevolking te reduceren.”

Het klimaatalarmisme van onze tijd is een kwaadaardige alliantie van onwetend fanatisme, zoals hierboven beschreven, en opportunisme: de zucht naar macht, roem en rijkdom. Zoals alle fanatieke bewegingen richt klimaatalarmisme grote nevenschade aan, met name aan de reputatie van mijn eigen wetenschappelijke beroepsgroep. Royale onderzoeksubsidies van overheden en particuliere stichtingen hebben een nieuwe discipline gecreëerd: de ‘klimaatwetenschap’.

Traditionele, degelijke disciplines zoals atmosferische fysica, atmosferische chemie, meteorologie of paleontologie profiteerden hier snel van door zichzelf te hernoemen met een variant op ‘Centrum voor het Redden van de Planeet’. Ze werden rijkelijk beloond met onderzoeksubsidies, nieuwe laboratoria, hoogleraarschappen, verkiezingen tot geleerde genootschappen, prijzen en andere dankbetuigingen.

Verstoten

Aan deze vrijgevigheid waren voorwaarden verbonden. Als je onderzoek niet aantoonde dat de planeet gered moest worden, werd je uit de selecte groep verstoten. Veel geloofwaardige wetenschappers spraken in het openbaar niet over de twijfels die ze hadden over deze ‘partijlijn’. Slechts enkelen weigerden deze nieuwe ‘wetenschap door consensus’ te accepteren en bleven trouw aan het traditionele criterium: de geldigheid van een wetenschappelijke theorie wordt bepaald door hoe goed haar voorspellingen overeenkomen met alle beschikbare waarnemingen, en hoe succesvol ze voorheen niet-waargenomen verschijnselen voorspelt. In de laconieke en treffende woorden van Karl Popper: “Men kan dit alles samenvatten door te zeggen dat het criterium voor de wetenschappelijke status van een theorie haar falsifieerbaarheid, of weerlegbaarheid, of toetsbaarheid is.” Volgens dit criterium is klimaatalarmisme geen wetenschappelijke theorie, aangezien het vele alarmerende voorspellingen heeft gedaan en geen enkele daarvan is uitgekomen. Klimaatalarmisme lijkt eerder op astrologie of de “cargo-cultwetenschap” die zo treffend is beschreven door Richard Feynman.

Klimaatalarmisme is gebaseerd op het dogma dat ‘kooldioxide de regelknop is van het aardse klimaat’. Dit dogma is onjuist, maar door de uitzinnige propaganda van de afgelopen halve eeuw wordt het vandaag de dag net zo algemeen aanvaard als het geocentrische wereldbeeld in de tijd van Giordano Bruno.

In het jaar 1600 liet paus Clemens VIII, de plaatsvervanger van Christus in de Kerk van Geloof, Hoop en Liefde, Bruno levend verbranden omdat hij het heliocentrisme en andere als ketters beschouwde ideeën, propageerde. Minder dan 50 jaar later ontsnapte Galileo Galilei ternauwernood aan hetzelfde lot door zijn ketterse bevordering van het heliocentrisme te herroepen — dat de aarde om de zon draait, en niet vice versa. Galileo, de uitvinder van de astronomische telescoop, wist uit directe waarneming heel goed dat planeten om de Zon draaiden en dat manen om de planeten draaiden. Naar verluidt mompelde hij “eppur si muove” (en toch draait ze) toen vrienden, opgelucht over zijn vrijspraak, hem wegvoerden van de inquisitie voordat hij in nog meer problemen kon raken.

Veel van de schrijvers in deze bundel, vooral die uit de academische wereld, zullen zich herinneren dat ze het doelwit waren van fanatieke haat, vergelijkbaar met die welke Bruno en Galileo ondervonden, omdat ze suggereerden dat kooldioxide niet de knop is waarmee het klimaat wordt geregeld.

Dogma

Het dogma dat CO2 de knop is waarmee het klimaat op aarde wordt geregeld, klinkt aannemelijk. Evenzo leek een onbeweeglijke aarde, met hemellichamen die eromheen draaien, voor de Ptolemeïsche astronomen vanzelfsprekend. CO2 is een broeikasgas, dat wil zeggen een gas dat vrijwel transparant is voor kortgolvig, zichtbaar en bijna-zichtbaar zonlicht, maar gedeeltelijk ondoorzichtig voor de langgolvige infraroodstraling die overtollige warmte van de aarde afvoert naar de koude duisternis van de ruimte. Broeikasgassen belemmeren de opwarming van de aarde door zonlicht nauwelijks, maar ze absorberen en stralen thermische infraroodstraling gemakkelijk weer uit, waardoor het voor de aarde moeilijker wordt om thermische straling rechtstreeks vanaf het aardoppervlak de ruimte in te sturen, en er hogere temperaturen nodig zijn om de warmte kwijt te raken dan anders nodig zou zijn als er geen broeikasgassen in de atmosfeer zouden zijn.

Maar het belangrijkste broeikasgas is waterdamp, H2O, niet CO2. Wanneer de effecten van wolken worden meegerekend, heeft water in al zijn fasen – damp, vloeistof en vaste stof – een veel grotere invloed op de stralingsoverdracht van warmte dan CO2. En stralingsoverdracht is slechts een deel van wat het klimaat op aarde bepaalt. Enorme hoeveelheden warmte worden door lucht- en oceaanstromingen getransporteerd vanuit de tropen, waar de maximale hoeveelheid zonlicht wordt geabsorbeerd, naar de poolgebieden, waar veel meer thermische straling naar de ruimte wordt afgegeven dan er van de zon wordt geabsorbeerd.

In feite heeft het klimaat van de aarde geen enkele regelknop, en al het theoretische en empirische bewijs wijst erop dat CO2 een relatief onbelangrijke factor is. De belangrijkste invloeden op het klimaat van de aarde zijn de zon en de bewolking. Noch de zon, noch de wolken worden zo goed begrepen als zou moeten. Het inzicht dat we hebben, is minstens 50 jaar teruggeworpen door de manische focus op broeikasgassen.

Ironie

Een bijzondere ironie van de demonisering van CO2 is dat de toenemende concentraties CO2 in de atmosfeer het leven op aarde ten goede komen. Satellietmetingen tonen een duidelijke vergroening van de aarde aan, vooral in droge gebieden, als gevolg van de bescheiden stijgingen in CO2 die al hebben plaatsgevonden. CO2 is echt plantenvoeding, een van de drie belangrijkste ingrediënten van fotosynthese: zonlicht, watermoleculen (H2O) en CO2-moleculen. Meer CO2 heeft bijgedragen aan de landbouwovervloed die de afgelopen 50 jaar kenmerkend is geweest.

Delen van het klimaatalarmisme zijn uitgegroeid tot afpersingspraktijken. Volgens Wikipedia:

Een afpersingspraktijk is een afpersingsconstructie, meestal gepleegd door een criminele organisatie, waarbij op regelmatige basis betalingen worden afgedwongen van een individu of groep in ruil voor de toezegging hen geen kwaad te doen (of om hen zogenaamd te ‘beschermen’). De dreiging met schade kan indirect worden gecommuniceerd of geïmpliceerd, en kan geweld, beroving, plundering, brandstichting, vandalisme, enz. omvatten. De betalingen worden ‘beschermingsgeld’ of een ‘beschermingsvergoeding’ genoemd.

Rechtbanken worden overspoeld met rechtszaken tegen fossiele-brandstofbedrijven die de planeet zogenaamd al jarenlang willens en wetens vernietigen door de levering van kolen, olie en gas. Het doet er niet toe dat deze fossiele brandstoffen de meest welvarende economie hebben mogelijk gemaakt die de wereld ooit heeft gekend, waarbij gewone burgers tegenwoordig leven als de adel van voorbije eeuwen.

Afpersing

Niet alleen bedrijven, maar elke burger van de wereld wordt onder druk gezet om te betalen voor bescherming tegen de niet-bestaande dreiging van door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Procesadvocaten, goedbetaalde getuige-deskundigen, een schijnheilige massamedia en vele andere meelopers profiteren van, of hopen te profiteren van, deze zwendel.

De enorme instroom van onderzoeksgeld voor meegaande wetenschappers heeft het moeilijk gemaakt om zich te verzetten tegen de fabel van een bedreigde planeet. Elke wetenschapper die zich uitspreekt tegen de kakofonie van onzin over een klimaatdreiging wordt behandeld als Dr. Thomas Stockmann in Ibsens toneelstuk, Een vijand van het volk. In plaats van bedankt te worden voor de ontdekking dat het water van het populaire kuuroord in zijn stad besmet is met dodelijke ziekteverwekkers, worden dr. Stockmann en zijn gezin op wrede wijze verstoten door de meeste inwoners van de stad, die goed geld verdienen aan het promoten van de vermeende gezondheidsvoordelen van het kuuroord.

Klimaatonzin zal uiteindelijk ophouden en op de vuilnisbelt van de geschiedenis belanden, waar het thuishoort. Maar hoe langer de cultus voortduurt, hoe meer schade er wordt aangericht. We moeten allemaal doen wat we kunnen om deze waanzin zo snel mogelijk te stoppen.