Dramatische wereldwijde temperatuurdaling genegeerd door narratief-gedreven mainstream media
Terwijl het publieke debat blijft draaien om almaar stijgende temperaturen, laten meetgegevens iets heel anders zien: de aarde koelt af. Toch blijft dit opvallende feit grotendeels onbesproken door media, politiek en gevestigde klimaatwetenschap.
Amsterdam in de sneeuw (foto: Vinicius A. Nascimento op pexels.com)
Chris Morrison
Datum: 12 januari 2026
De wereldwijde temperatuurafwijkingen op zowel land als zee kelderen. De mainstream media, wetenschap en politiek zijn zo geobsedeerd door Net Zero dat ze niets willen weten van afkoeling. De bevestigingsbias die de mens verantwoordelijk houdt voor een hockeystickachtige opwarming van de aarde, met al zijn belachelijke zogenaamd ‘vaststaande’ opvattingen, heeft de echte klimaatwetenschap ernstig beschadigd. Maar de wereld koelt snel af en het zwijgen van de mainstream is zowel lachwekkend als beschamend.
Figuur 1: De nauwkeurige UAH-satellietreeks laat de scherpe daling duidelijk zien, waarbij het verschil — of de anomalie — ten opzichte van het gemiddelde over 1991–2020 in de loop van 2025 afneemt en het jaar eindigt op slechts 0,3°C.
Het behoeft geen betoog dat de mainstream media satelliettemperatuurgegevens negeren. In januari 2022, op het hoogtepunt van de door Greta aangejaagde klimaathysterie, verbood Google AdSense een pagina die de maandelijkse update promootte, met als reden dat er “onbetrouwbare en schadelijke beweringen” zouden worden gepubliceerd. In het VK werd de recente sterke mondiale afkoeling terzijde geschoven ten gunste van het uitlichten van de nieuwste flauwekul van het Met Office, dat opnieuw sprak van een lokaal ‘heetste jaar ooit’, gebaseerd op zijn rommelige, door onnatuurlijke hitte geteisterde weerstations.
In plaats van een evenwichtig mondiaal beeld te geven (of het zelfs maar te noemen), verkondigden de activisten van het Met Office dat hun ‘record’ van 0,06 graad Celsius maar liefst 260 keer waarschijnlijker zou zijn geworden doordat mensen met het weer knoeien. Een dergelijke fantasierijke precisie op basis van zulke waardeloze data is een wonder om te aanschouwen. Wetenschap is het niet.
De UAH-wetenschappers, dr. Roy Spencer en professor John Christy, hebben eveneens resultaten gepubliceerd waaruit blijkt hoe de maandelijkse temperatuurafwijkingen in de afgelopen twee jaar zijn gedaald. De onderstaande tabel toont zowel een wereldwijd cijfer als metingen uitgesplitst naar een aantal regio’s.
Linksboven staat de rode wereldwijde anomalie van april 2024, de hoogste waarde in twee jaar tijd, evenals de waarde daarnaast voor het noordelijk halfrond. De overige kolommen, van links naar rechts, betreffen het zuidelijk halfrond, de tropen, het vasteland van de VS, het Arctisch gebied en Australië. In alle regio’s is duidelijk een neerwaartse trend zichtbaar.
Figuur 2: Langs de evenaar in de Stille Oceaan dalen de zeeoppervlaktetemperaturen (SST’s) al maanden. In zijn recente rapport over de vorming van El Niño- (opwarming) en La Niña-oscillaties (afkoeling) presenteert de Amerikaanse weerdienst NOAA de meest recente driemaandelijkse voortschrijdende anomalieën. Sinds afgelopen september, zo merkt NOAA op, “blijven de SST’s onder het gemiddelde in het grootste deel van de equatoriale Stille Oceaan”.
Let op de opwarming van de oceanen rond 2015–2016, veroorzaakt door een bijzonder sterke El Niño. De recente El Niño zorgde eveneens voor warmere oceanen — of ‘kokende’ oceanen, als we de luid verkondigde sentimenten van de Guterres/Gore/Kerry-kliek nauwkeurig willen weergeven.
Dit is de meest recente grafiek met de zeeoppervlaktetemperaturen (SST’s) van 60°ZB tot 60°NB.
Opnieuw lijkt het erop dat de temperaturen aan het dalen zijn, waarbij 2026 koeler begint dan 2025, en 2025 koeler was dan 2024.
De afgelopen jaren zijn gekenmerkt door buitengewone klimaatgebeurtenissen, gecombineerd met een verbijsterend gebrek aan wetenschappelijke belangstelling voor de oorzaken ervan. Het ‘overeengekomen’ antwoord lag natuurlijk altijd al klaar: het waren de mensen die het deden — we hebben de computermodellen om het te bewijzen. Wie het niet met ons eens is, kan vertrekken.
Javier Vinós schreef onlangs op de blog van Judith Curry dat wat hij het 2023-evenement noemt, de “grootste mislukking van de klimaatwetenschap” blootlegde. Vinós is een vooraanstaand pleitbezorger van de stelling dat de enorme onderzeese uitbarsting van de Hunga Tonga-vulkaan in 2022, die het waterdampgehalte in de hogere atmosfeer met tot wel 13% verhoogde, de belangrijkste oorzaak was van alle weersafwijkingen. Waterdamp is een krachtig broeikasgas met een relatief korte levensduur.
De enorme toename van waterdamp in de stratosfeer is te zien in de meest recente meetgrafiek van NASA hieronder. Er is nog steeds veel extra water aanwezig vergeleken met de jaren vóór 2022, maar de hoeveelheid neemt geleidelijk af.
Activisten sprongen op alle ongebruikelijke weersgebeurtenissen om een politiek aanvaardbaar, vooraf vastgesteld narratief te promoten. Maar de grote uitschieters sinds 2023 kunnen niet worden verklaard door antropogene oorzaken, aangezien zulke veranderingen — áls ze al optreden — klein, geleidelijk en pas over een lange periode merkbaar zijn.
De reden dat de klimaatwetenschap er de afgelopen jaren volgens Vinós niet in is geslaagd om werkelijk te leren van nieuwe ontwikkelingen, ligt in een sterke bevestigingsbias. “De eerste stap om te leren van het 2023-evenement is het erkennen van het uitzonderlijke karakter ervan — iets wat velen niet doen,” betoogt hij. In plaats van te proberen de oorzaken van het evenement onbevangen te onderzoeken, hebben wetenschappers volgens hem juist geprobeerd het met behulp van modellen in te passen in het dominante narratief.
De bijdrage van Vinós is boeiend om te lezen en biedt een overtuigend argument om een groot deel van de verantwoordelijkheid voor de recente dramatische maar tijdelijke klimaatveranderingen toe te schrijven aan een gebeurtenis die uniek is in de meetgeschiedenis. In tegenstelling tot Hunga Tonga stoten de meeste vulkaanuitbarstingen op land grote hoeveelheden deeltjes in de atmosfeer uit, wat kan leiden tot tijdelijke maar duidelijk merkbare wereldwijde afkoeling.
Ondertussen stelt Vinós dat “de klimaatwetenschap de test van een van buitenaf opgelegde natuurlijke klimaatgebeurtenis niet heeft doorstaan”.
De grote tragedie van het tijdperk van de zogenaamd ‘vaststaande’ klimaatwetenschap — dat inmiddels steeds kritischer wordt bekeken — is het wegvloeien van het publieke vertrouwen in ooit hooggeachte wetenschappelijke instellingen. Covid was bepaald geen hoogtepunt voor de medische wetenschap, terwijl klimaatalarmisme het risico loopt een maatschappelijk lachertje te worden. ‘Kokende’ oceanen en voortdurend belachelijke records worden vermengd met overduidelijke pseudowetenschap, zoals menselijke ‘attributie’-claims. De uitbarsting van Hunga Tonga zou wel eens kunnen bijdragen aan het definitief wegblazen van veel van dit nepnieuws.
Dit artikel werd op 8 januari onder de titel Dramatic Fall in Global Temperatures Ignored by Narrative-Captured Mainstream Media gepubliceerd op dailysceptic.org.
Chris Morrison
Chris Morrison is voormalig financieel journalist en uitgever. Hij is milieuredacteur van de Daily Sceptic. Volg Chris op X.
meer nieuws
Klimaatpaniek voorbij? Europa gaat stug door
Hoewel de klimaathysterie voorbij lijkt te zijn, zijn we er voorlopig nog niet vanaf voorspelt Marcel Crok.
“Je kunt geen wetten maken tegen de zon.”
Astrofysicus Willie Soon onderzoekt al decennialang de invloed van de zon op het klimaat. In een interview met Weltwoche legt hij uit waarom hij CO2 niet als klimaatbeheersingsfactor beschouwt, hoe politieke en financiële structuren wetenschappelijke bevindingen vormen en waarom hij ondanks vijandigheid blijft onderzoeken.
Snoeihard oordeel TU Delft over Nederlands windturbine-optimisme
Nieuwe wetenschappelijke bevindingen van de TU Delft zetten zware vraagtekens bij het Nederlandse optimisme over offshore windenergie en laten zien dat de werkelijke opbrengsten veel lager liggen dan jarenlang werd aangenomen.
