In aanloop naar Belém: klimaatcircus COP heeft zijn beste tijd nu wel gehad
Samuel Furfari schetst in The Truth About the COPs, 30 years of illusions, uitgebreid de geschiedenis en de waanzin van de jaarlijkse VN-klimaatconferenties.
Peter Baeten
Datum: 4 november 2025
Deze maand vindt de jaarlijkse klimaatconferentie van de landen van de VN weer plaats: COP30, deze keer in het Braziliaanse Belém. Doel van deze COP’s (Conference of the Parties) is het reduceren van de uitstoot van broeikasgassen, vooral CO2.
Het probleem is: het werkt niet. Sinds deze conferenties begonnen in 1995 is de mondiale uitstoot van CO2 met ongeveer 65 procent gestegen en ligt onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen nog steeds boven de 80 procent. Samuel Furfari maakte als Senior Official op het gebied van energie voor de Europese Commissie (1982-2018) veel van de conferenties van dichtbij mee. Hij schetst in The Truth About the COPs, 30 years of illusions, uitgebreid de (voor)geschiedenis van de COP’s: van het werk van de Club van Rome via de Earth Summit van Rio de Janeiro in 1992, tot de eerste COP in Berlijn met (toen nog) minister Angela Merkel in een cruciale rol. Ook bepreekt Furfari de openlijke mislukking in Kopenhagen in 2009 en het ogenschijnlijke succes van Parijs 2015 (COP21), wat echter al snel om een flinterdun akkoord bleek te gaan.
Furfari zag en ziet de klimaathysterie met lede ogen aan en zal ongetwijfeld intern geprobeerd hebben om tegenwicht te bieden. Hij spreekt zich niet eens principieel uit tegen de reductie van broeikasgassen maar wijst vooral op de onhaalbaarheid van snelle decarbonisatie en op de drastische gevolgen ervan. Die gevolgen zien we nu vooral in Europa, want de rest van de wereld heeft logischerwijs helemaal geen zin in strenge klimaatmaatregelen. Van het begin af aan was het klimaatbeleid een Westerse, vooral Europese, Alleingang, ondersteund door media en NGO’s. Europa is dan ook het enige werelddeel waar de CO2-uitstoot sinds 1990 omlaag is gegaan (dat gebeurde eveneens in de VS maar dat heeft niet zozeer met beleid te maken als wel met hun overgang van steenkool naar schaliegas).
En nu zitten we dus in Europa met de gebakken peren. Dit wordt gelukkig voor steeds meer mensen duidelijk. Het grote publiek ziet ook steeds meer in dat zo’n COP één groot circus is, niet in het minst door de tienduizenden deelnemers die pontificaal met het vliegtuig komen. Het tij is de laatste drie conferenties dan ook aan het keren, constateert Furfari. Het realisme keert terug, de economie staat weer voorop en ook kernenergie mag weer op de agenda.
Furfari toont veel mededogen met de ontwikkelingslanden. Zij zouden niet moeten worden gedwongen om mee te gaan in het Westerse klimaatdenken. Hun eerste prioriteit moet verlichting van armoede zijn en daarvoor zijn fossiele brandstoffen nu eenmaal onmisbaar. Op de COP’s leidt dit altijd tot spanning tussen het Westen en de Global South. Deze laatste landen willen bovendien steevast grote sommen geld van het Westen, als compensatie voor vermeend historisch en toekomstig klimaatleed en voor klimaatadaptatie. Dat zal in Belém niet anders gaan. Op het laatste moment zal er wederom een vaag compromis uit de bus komen waarmee het gezichtsverlies voor alle partijen beperkt kan worden. En dan gaan we naar de volgende COP. Furfari is warm voorstander van het opdoeken van de COP’s maar constateert ook dat er nu nog teveel partijen (politiek) belang hebben bij het voortbestaan van het circus.
meer nieuws
Guardian beweert dat we het omslagpunt naderen richting klimaatcatastrofe
De Britse krant The Guardian beweert dat de wereld afstevent op een point of no return, waarna onstuitbare opwarming de aarde zal leiden naar een catastrofale broeikas-toekomst. Maar geologische gegevens vertellen een heel ander verhaal. In het verleden hebben periodes met veel hogere temperaturen en CO₂-niveaus het leven of de vooruitzichten van de beschaving niet beëindigd – ze hebben juist gezorgd voor overvloed en evolutionaire expansie.
Het EV-experiment is uitgelopen op een bloedbad – 140 miljard dollar verspild – en er komt nog meer aan
De stimulering van elektrische voertuigen had de transportwereld moeten transformeren. In plaats daarvan roepen de oplopende verliezen in de EV-industrie en de instortende aandelenkoersen ernstige vragen op: hebben overheden en fabrikanten de markt verkeerd ingeschat? Wat begon als een gewaagde industriële gok, lijkt nu volgens critici een van de duurste beleidsexperimenten in de moderne autogeschiedenis te zijn.
Sacré bleu! Macron geeft hernieuwbare energie de schuld van stroomuitval in Spanje, Frankrijk schrapt doelstellingen voor hernieuwbare energie en breidt kernenergie uit
Het energiedebat in Europa verschuift. Na de grote stroomuitval in Spanje vragen zelfs langdurige voorstanders van strenge doelstellingen voor hernieuwbare energie zich af of energiesystemen wel zo sterk kunnen leunen op wind- en zonne-energie zonder dat dit ten koste gaat van de stabiliteit.
