Wat zagen we zojuist precies gebeuren in Ethiopië? Het IPCC, het Klimaatpanel van de VN (een zelfbenoemde organisatie) was daar met vertegenwoordigers uit 195 landen bijeen ter voorbereiding van wat een belangrijke VN-klimaattop in 2028 zou moeten worden. Een nieuw IPCC-evaluatierapport (het zevende) moest in principe voorafgaand aan die top worden gemaakt, maar er was geen geld en geen overeenstemming, ook niet over de datum van verschijning van het rapport.

Door Google AI Modus werd het einde van de top in Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië, als volgt beschreven:

“Er woedde de hele week een ongekend felle politieke strijd over de tijdlijn van het zevende grote klimaatrapport (AR7).

• Voorstanders van haast (o.a. Europese landen en eilandstaten): Willen dat het rapport uiterlijk in 2028 volledig klaarligt. Dit is cruciaal om als wetenschappelijke basis te dienen voor de belangrijke VN-klimaattop (Global Stocktake) in datzelfde jaar.
• Tegenstanders (o.a. Saudi-Arabië, China, India en Rusland): Pleitten voor uitstel tot 2029. Officieel voeren zij aan dat armere landen meer tijd nodig hebben om bij te dragen, maar achter de schermen wordt geoordeeld dat hiermee geprobeerd wordt de politieke druk op de fossiele industrie te verminderen.

Omdat de besluiten van het IPCC op basis van volledige consensus moeten worden genomen, konden de openstaande kwesties rond de tijdlijn en het budget niet worden afgerond. De bijeenkomst zal op een nog onbepaald, zo vroeg mogelijk moment worden hervat om de discussie voort te zetten.”

Zolang er nog iets aan geld over is, zal er nog wel een voortzetting komen en zullen er opnieuw 195 delegaties naar een centrale plaats vliegen om ‘het enorme klimaatprobleem’ dat ‘geheel veroorzaakt wordt door fossiele brandstoffen’ op te lossen.

De Golfcrisis van afgelopen jaar heeft aangetoond dat we niet zonder ‘fossiel’ kunnen. Het blokkeren van vaarwegen door Iran gooide de aanvoer van olie en gas ‘op slot’ en enorme prijsstijgingen en tekorten waren het gevolg. Landen als India, Pakistan en Bangladesh moesten hun schaarse energievoorraden gebruiken voor andere zaken dan voor kunstmestproductie. Hun ureumfabrieken hebben als grondstof aardgas en produceren daarmee de voor hun landbouw onontbeerlijke stikstofkunstmest. Zonder deze kunstmest stort hun landbouwproductie in, met onmiddellijke consequenties voor de voedselprijzen en de voedselzekerheid voor tientallen zo niet honderden miljoenen mensen.

Ook tal van andere fabrieken die op basis van ‘fossiel’ onontbeerlijke producten maken, kwamen in de problemen en het minste gevolg was enorme prijsstijgingen. In een dergelijke situatie moeten de armste landen en de armste bevolkingen afhaken en dat betreft al gauw een paar miljard mensen.

Door de Golfoorlog kwam de totale onmogelijkheid van ‘Net Zero’ aan het licht. Dit is de diepere achtergrond van het huidige conflict binnen het IPCC. Wat nagestreefd werd, is totaal onmogelijk, nog los van de brede twijfels over de noodzaak ervan. Niemand kan er meer omheen: het daadwerkelijk stoppen met de productie van alle fossiel betekent niets anders dan ‘Zero Economie’.

En daarom stort het klimaat-kaartenhuis nu in.