Kou, regen en sneeuw: wat het weer ons echt vertelt over klimaatverandering
Kou en klimaatverandering worden vaak met elkaar in verband gebracht aan de hand van periodes van regen, sneeuw en lage temperaturen, maar wat zeggen deze weersverschijnselen werkelijk? In dit artikel analyseert Fernando del Pino Calvo Sotelo hoe weer wordt gebruikt in de klimaatdiscussie en maakt hij onderscheid tussen empirisch bewijs en propagandistische interpretaties.
Foto door Lawrence Krowdeed op Unsplash
Door: Fernando del Pino Calvo Sotelo
Datum: 13 februari 2026
De klimaatalarmisten maken zich zorgen. De weersomstandigheden die het meest geschikt zijn voor klimaatpropaganda zijn namelijk hitte en droogte, en sinds eind december hebben we (in Spanje, red.) te maken met koud weer en enorme hoeveelheden regen. Januari was op het Spaanse vasteland de natste maand in 25 jaar en veel stuwmeren sloten de maand af met een capaciteit van 100%. We hebben de droogte definitief achter ons gelaten (waarvan het begin en het einde overigens niet konden worden voorspeld door het Spaanse meteorologische agentschap, AEMET).
We zouden hier drie lessen uit moeten trekken. De eerste is dat weersvoorspellingen langer dan voor een paar dagen, onbetrouwbaar zijn. Het is een goed bewaard geheim dat de wetenschap nog in de kinderschoenen staat wat betreft het begrijpen van het klimaat: een niet-lineair, complex en chaotisch systeem. Daarom kunnen meteorologen onmogelijk met enige zekerheid zeggen wat er komend voorjaar of volgend jaar zal gebeuren, laat staan in 2100. Ze werken in een omgeving met enorme onzekerheid en baseren hun seizoenvoorspellingen op factoren die slechts een gedeeltelijke verklaring kunnen geven, zoals de ENSO (El Niño).
Opnieuw de AEMET
Vandaar de probabilistische benaderingen die worden verkregen na moeizame berekeningen, zoals die van AEMET toen zij voorspelde dat er een kans van 60 % was op een warmer dan normale winter. Deze voorspelling heeft veel kritiek gekregen maar werd getemperd door de felle verdediging van het agentschap, systematisch uitgevoerd door factcheckers en de linkse media (bijna allemaal). Dit is niet verwonderlijk aangezien AEMET de belangrijkste autoriteit is bij het bevorderen van de klimaatagenda.
In werkelijkheid ligt de grote fout van AEMET in het feit dat het niet in staat was om de enorme hoeveelheid neerslag in januari te voorspellen. De kritiek op de temperatuurvoorspelling leidt de aandacht af van dit punt en is bovendien voorbarig (en zeker naïef, aangezien AEMET het monopolie heeft op het berekenen van de temperatuur in Spanje). De gemiddelde temperatuur voor de meteorologische winter in Spanje is namelijk 6,6 °C, dus om een ‘warmere dan normale’ winter te zijn, zou de temperatuur slechts enkele tienden van een graad boven die temperatuur moeten liggen. Als we aannemen dat de temperaturen in januari normaal waren, zoals AEMET lijkt te suggereren, dan moet februari kouder zijn dan normaal (onder het 40e percentiel) om de wintervoorspelling onjuist te maken, wat statistisch gezien minder waarschijnlijk is dan het tegenovergestelde scenario. Het agentschap vertrouwt dus op de temperatuurmetingen van februari om zijn reputatie te herstellen. Beter gezegd: het vertrouwt op de statistische schattingen die de temperatuurberekeningen zijn geworden, aangezien de meeste metingen na de recente methodologische wijziging niet meer afkomstig zijn van directe thermometermetingen, maar van interpolaties op kleine rasters met behulp van meervoudige regressiemodellen [1].
De tweede les is dat de grote klimaatdreiging waar we ons zorgen over moeten maken, extreme kou is. De kou die kenmerkend is voor ijstijden, en niet de mildere temperaturen die worden veroorzaakt door de lichte opwarming die we, gelukkig, sinds het einde van de Kleine IJstijd in het midden van de 19e eeuw hebben meegemaakt. Warmte is synoniem met leven, en kou is synoniem met dood. Daarom trekken vogels in de winter naar warmere gebieden en gaan inwoners van Midden- en Noord-Europa op vakantie naar Spanje, en niet andersom.
De laatste les is dat we op onze hoede moeten zijn voor de meedogenloze, Sovjet-achtige bombardementen van klimaatpropaganda. Als deze vroege winter warm en droog was geweest in plaats van ijskoud en regenachtig, zou de klimaatpropaganda dit onmiddellijk aan klimaatverandering hebben toegeschreven. Welnu, het is net zo belachelijk en onwetenschappelijk om een koude, regenachtige en sneeuwrijke maand te extrapoleren en deze in verband te brengen met een vermeende wereldwijde afkoeling, als het is om elke hittegolf, elke droogte of elk bijzonder warm seizoen in verband te brengen met de opwarming van de aarde. Onthoud dit alsjeblieft de volgende keer dat klimaatactivisten, te beginnen met AEMET, louter lokale, tijdelijke en irrelevante weersverschijnselen omvormen tot onweerlegbaar bewijs van wereldwijde klimaatverandering.
Onheilsprofeten
Voor de onheilsprofeten van het klimaat blijft het slechte nieuws zich opstapelen, nu Bill Gates zegt: dat “hoewel klimaatverandering ernstige gevolgen zal hebben (…), mensen in de nabije toekomst op de meeste plaatsen op aarde zullen kunnen leven en floreren [2].” Nadat hij een paar jaar geleden een boek schreef met de alarmerende titel How to Avoid a Climate Disaster, viel zijn verandering van toon (of opportunistische draai) samen met de afkalving van de apocalyptische voorspellingen. Deze worden keer op keer in diskrediet gebracht door de waarnemingen. Maar de draai van Gates viel vooral samen met de politieke verandering in de VS, een land dat heeft besloten om alle soorten milieuorganisaties, waaronder het IPCC van de VN, te verlaten en dus niet langer te financieren [3].
We moeten ons ervan bewust zijn dat effectieve klimaatpropaganda klimaatverandering de schuld geeft van allerlei verschijnselen, zelfs van verschijnselen die het tegenovergestelde zijn.
Dat is precies de reden waarom “opwarming van de aarde” nu “klimaatverandering” is gaan heten, een minder restrictief begrip dat alles onder zijn paraplu toelaat. Daarom proberen degenen die hun brood verdienen met het klimaatverhaal uit te leggen dat de opwarming van de aarde verantwoordelijk is voor de hitte, maar ook voor de kou; voor stortregens, maar ook voor droogte; voor totale rust, maar ook voor stormachtige winden. Hoewel de atmosferische fysica soms tegen de intuïtie ingaat, vertrouw ik erop dat uw gezond verstand u vertelt, beste lezer, dat het meestal moeilijk is dat dezelfde factor totaal tegengestelde resultaten veroorzaakt. Als dat niet het geval is, wees dan voorzichtig wanneer u de volgende keer ijs in uw drankje doet, opdat het niet opwarmt, of wanneer u een koortswerend middel neemt, opdat het uw koorts niet verhoogt in plaats van verlaagt.
In tegenstelling tot wat de propaganda beweert, heeft de opwarming van de aarde nog niet geleid tot een toename van de klimaatinstabiliteit of van de frequentie of intensiteit van extreme weersomstandigheden, zoals het IPCC zelf erkent [4]. Maar laten we ons even voorstellen dat dit wél het geval is: moeten we dan concluderen dat wereldwijde afkoeling grote klimaatstabiliteit zou brengen? Dat lijkt niet het geval te zijn. In feite was de Kleine IJstijd (15e-19e eeuw) een periode van ‘grote klimaatinstabiliteit’ die leidde tot ernstige misoogsten en bijgevolg hongersnoden [5]. Integendeel, een hogere CO2-concentratie en mildere temperaturen bevorderen de plantengroei. De opbrengst van graangewassen (gemeten in tonnen per bewerkte hectare) is de afgelopen decennia alleen maar gestegen en is nu twee keer zo hoog als 60 jaar geleden, wat goed nieuws is voor de voeding van een groeiende wereldbevolking [6]. Gezegend zij CO2.
Wereldwijde daling van de temperaturen
De kou, regen en sneeuw van januari bleven niet beperkt tot Spanje, maar waren een wereldwijd fenomeen op het noordelijk halfrond. Anekdotisch is het vermeldenswaard dat er in de nacht van Driekoningen 30 cm sneeuw viel op de stranden van de Franse Atlantische kust [7], dat in de VS de kou en sneeuwstorm eind januari het record van de vorige winter evenaarde [8] en dat er op het schiereiland Kamtsjatka, in het uiterste oosten van Rusland, ongekende sneeuwval was [9].
Maar afgezien van het anekdotische karakter van een koude, regenachtige en sneeuwrijke maand, is het een feit dat de mondiale temperaturen al twee jaar dalen. Dit betekent dat de ongebruikelijke piek van 2023-2024 (duidelijk extern veroorzaakt en incidenteel van aard vanwege het extreme en plotselinge karakter ervan) nu afneemt in een typisch voorbeeld van ‘terugkeer naar het gemiddelde’. Vergeet niet dat in 2023 42 % van het aardoppervlak temperaturen kende die twee standaardafwijkingen boven het gemiddelde lagen. In dit verband is het contrast tussen de talloze nieuwsberichten over de plotselinge opwarming van die jaren en de doodse stilte die gepaard ging met de daaropvolgende afkoeling, veelzeggend. De afkoeling was even plotseling maar paste niet in het officiële verhaal.
Zoals ik destijds al schreef, suggereerde geen enkele serieuze wetenschapper dat de plotselinge temperatuurstijging in 2023-2024 te wijten was aan antropogene forcering (in tegenstelling tot AEMET). Sommigen brachten de stijging in verband met een sterke El Niño, anderen met een volstrekt onverklaarbare grote wereldwijde vermindering van bewolking. Dit is onverklaarbaar aangezien de wetenschap nog steeds worstelt met vochtige convectie en daarom niet weet welke factoren de bewolking op aarde beïnvloeden. Ten slotte wezen andere wetenschappers op de enorme uitbarsting van de onderwatervulkaan Hunga-Tonga, een van de grootste geologische verschijnselen van de afgelopen 100 jaar, waarbij in één keer 150 Mt waterdamp, het belangrijkste broeikasgas, in de atmosfeer terechtkwam [10].
Het is mogelijk dat de recente en plotselinge afkoeling van de aarde verband houdt met La Niña, een fenomeen waarvan, net als bij zoveel andere, de duur en intensiteit onmogelijk te voorspellen zijn, behalve dan met comfortabele waarschijnlijkheidsintervallen die meestal niet ver afwijken van 50-50 (om de reputatie van de voorspeller te beschermen). Maar het is ook mogelijk dat de belangrijkste factor die de recente afkoeling verklaart, het geleidelijk verdwijnen is van het tijdelijke broeikaseffect dat werd veroorzaakt door de Hunga-Tonga-uitbarsting [11]. Wie zal het zeggen?
Zoals u in de onderstaande grafiek kunt zien, is sinds 1979 – een bijzonder koud jaar, maar het eerste jaar waar er satellieten in de ruimte waren om de temperatuur te meten – de gemiddelde temperatuur van de planeet naar schatting met een snelheid van 0,15 °C per decennium gestegen [12]. U zult het met mij eens zijn dat er veel fijn-afstemming nodig is om deze stijging van de temperatuur van een hele planeet te detecteren:
U zult ook opmerken dat de temperatuur van de planeet in de periode 1980-1995 nauwelijks is gestegen en van 1998 tot 2015 ongeveer constant is gebleven, ondanks de voortdurende toename van de CO2-concentratie in de atmosfeer. Deze laatste periode werd in het Engels de ‘hiatus’ genoemd, hoewel de klimaatpropaganda later zou ontkennen dat een dergelijke term ooit was gebruikt. Echt waar? In 2013 publiceerde het tijdschrift Nature een artikel met de titel ‘The recent hiatus in global warming’ [13], en het IPCC zelf noemde de ‘hiatus’ 53 keer in zijn vijfde rapport (2013) en wijdde er een speciaal hoofdstuk aan met de titel ‘Climate models and the hiatus in global warming over the last 15 years’ [14].
Lange grafieken
De bovenstaande grafiek met satellietgegevens is een zeer korte grafiek, aangezien klimaatverandering gewoonlijk wordt gemeten in eeuwen of millennia. Daarom wil ik graag de lange grafiek introduceren die het IPCC in zijn eerste rapport heeft opgenomen, waarin de reconstructie van de mondiale temperaturen over de afgelopen 10.000 en afgelopen 1.000 jaar wordt weergegeven. Daarin kunt u zien dat de temperaturen aan het einde van de 20e eeuw lager waren dan of vergelijkbaar met die in de tijd dat Fred Flintstone in zijn houten auto reed, dat wil zeggen toen er nog geen industrialisatie of antropogene CO2 [15] was:
Goed nieuws
Sommige van mijn Canadese vrienden die zich zorgen maken over klimaatverandering, zullen gerustgesteld door de recente publicatie van de zomertemperatuurreeks van hun land sinds 1900. Die laat een lichte cyclische beweging zien zonder duidelijke trend, waarbij de temperaturen aan het begin van de 21e eeuw gelijk zijn aan die van 100 jaar geleden, toen de CO2-niveaus zogenaamd ‘normaal’ waren (volgens de terminologie van de klimaatpropaganda) [16]:
They will also be reassured to know that poor Greta’s tearful denunciation at the UN of a supposed mass extinction of species because of climate change was the result of hysteria rather than science. In fact, a recent study published by the Royal Society concludes that the rate of species extinction—irrelevant in any case from a relative point of view—has decreased over the last 100 years[17]. Yes, you read that right: there are fewer species extinctions, which means that the biosphere (the system that encompasses all living beings on the planet) is doing wonderfully well with slightly warmer temperatures and a little more CO2, a source of life and food par excellence for plants.
We also have reassuring data regarding rising sea levels. A study published in the Journal of Marine Science and Engineering has compared the increases predicted for 2020 by the IPCC for a multitude of coastal locations around the globe with the actual measurements obtained at those locations. Its conclusion is categorical: “Approximately 95% of locations show no statistically significant acceleration in the rate of sea level rise. Our research suggests that in the remaining 5% of locations, local non-climate phenomena are the plausible cause of accelerated sea level rise.” It concludes: “On average, the IPCC’s projected rate of rise is biased upward by approximately 2 mm per year compared to the observed rate”[18]. Given that the latest IPCC report projects a 4 mm/year increase until 2100 in its most plausible scenario, this means that its flawed models double the actual rise in sea levels. Don’t rush to sell your beach apartment.
Consensus or censorship?
Climate propaganda claims that there is almost complete consensus among the scientific community regarding the anthropogenic origin of global warming and the apocalyptic consequences attributed to it. This is patently false: what has happened is an asymmetrical media treatment of both sides of the debate and an aggressive communist or Orwellian-style censorship that has actively silenced the multitude of scientists who are skeptical and outraged by the political hijacking of science.
Such is the case of an editor of the American Journal of Economics and Sociology, who allowed the publication of an article that would soon become the second most read article in the publication’s 83-year history. The article criticized the IPCC’s alarmism, never corroborated by empirical evidence, that is, it dared to commit blasphemy against the prevailing dogma with commendable clarity. Well, the editor was fired[19]. Please read the conclusions of this article carefully:
“The IPCC claims that extreme weather events are now worse than in the past, but observations do not support this claim. Some extreme weather events, such as the land area affected by extreme droughts, are decreasing rather than increasing (Lomborg, 2020). Globally, the incidence of hurricanes shows no significant trend (IPCC, 2013, p. 216; Lomborg, 2020). Observations also show no increase in damage or danger to humanity today due to extreme weather or global warming (Crok and May, 2023, pp. 140-161; Scafetta, 2024). Therefore, given that the current climate is possibly better than the pre-industrial climate and that we have not observed any increase in mortality from extreme weather events, we conclude that we can plan for adaptation to any future changes. Until a danger is identified, there is no need to eliminate the use of fossil fuels”[20].
Amen.
Voetnoten:
[1] For a more detailed explanation: HEAT WAVES 2024 – Fernando del Pino Calvo-Sotelo.
[2] A new approach for the world’s climate strategy | Bill Gates
[3] Withdrawing the United States from International Organizations, Conventions, and Treaties that Are Contrary to the Interests of the United States – The White House
[4] IPCC AR5, WG 1, Chapter 2.6, p.214-220 and IPCC AR6, WG 1, Chapter 12, p. 1770-1855
[5] A climate of conflict: How the little ice age sparked rebellions and revolutions across Europe – ScienceDirect
[6] Crop yields have increased dramatically in recent decades, but crops like maize would have improved more without climate change – Our World in Data
[7] Snowfall: the Atlantic coast under a white blanket, a rare event that calls for caution
[8] Dangerous winter storm, extreme cold on the way for large portion of U.S | National Oceanic and Atmospheric Administration
[9] Weather tracker: Record snowfall in eastern Russia leaves people stranded | Russia | The Guardian
[10] Fernando del Pino Calvo-Sotelo: Failed predictions
[11] The 2023 climate event revealed the greatest failure of climate science – Climate Etc.
[12] Latest Global Temps « Roy Spencer, PhD
[13] Recent global-warming hiatus tied to equatorial Pacific surface cooling | Nature
[14] IPCC, AR5, WG 1, p. 61.
[15] IPCC, AR1, The IPCC Scientific Assessment, fig. 7.1, p. 202.
[16] Canada Summer Daily High Temperature Trends, 1900-2023 « Roy Spencer, PhD
[17] Unpacking the extinction crisis: rates, patterns and causes of recent extinctions in plants and animals | Proceedings B | The Royal Society
[18] A Global Perspective on Local Sea Level Changes
[19] Orwellian Sacking of Editor for Allowing Debate Over Climate Change – The Daily Sceptic
[20] Carbon dioxide and a warming climate are not problems – May – 2025 – The American Journal of Economics and Sociology – Wiley Online Library
Dit artikel werd eerst gepubliceerd onder de titel Cold, rain, snow: climate change? op de website van Fernando del Pino Calvo Sotelo: El blog de Fernando del Pino Calvo-Sotelo.
meer nieuws
Historische draai van het KNMI
Na een lange strijd van zeven jaar hebben vier critici van Clintel gelijk gekregen van het KNMI. Er waren door het KNMI inderdaad teveel tropische dagen en hittegolven in de periode 1901-1950 weg-gecorrigeerd, zoals Clintel in diverse publicaties heeft beschreven. Zeven 'verdwenen' hittegolven zijn weer terug in de boeken en 1947 is met vier hittegolven weer het jaar met de meeste hittegolven.
Van wetenschap naar sciëntisme: de crisis van de moderne wetenschap
In dit essay over de crisis van de moderne wetenschap betoogt Apostolos Efthymiadis dat de hedendaagse wetenschappelijke cultuur is afgedreven van haar filosofische fundamenten en steeds meer is gaan steunen op dogmatisch denken en autoriteit. Vanuit de epistemologie van Aristoteles bekritiseert hij sciëntisme — het idee dat wetenschap tot onbetwistbaar gezag wordt verheven en wordt ingezet om politieke en maatschappelijke beslissingen af te rechtvaardigen —, politisering en consensusdenken, en pleit hij voor herstel van intellectuele scherpte en wetenschappelijke bescheidenheid.
Net-zerowaanzin: hoe Zuid-Korea zijn eigen energiecrisis organiseert
In deze analyse betoogt Vijay Jayaraj dat het net-zerobeleid van Zuid-Korea de energiezekerheid ondermijnt, de industriële stabiliteit bedreigt en het land blootstelt aan langdurige economische achteruitgang.
