Lindzen, Happer en Koonin: haal dit ‘Trojaanse Paard’ uit de rechtszaal

De open brief aan rechter Roberts is geschreven door dr. Richard Lindzen van het Massachusetts Institute of Technology, dr. William Happer van Princeton University en dr. Steven Koonin van het Hoover Institution van Stanford University. Roberts is voorzitter van het Federal Judicial Center, uitgever van de vierde editie van de Reference Manual on Scientific Evidence, waarvan de briefschrijvers willen dat het nieuwe hoofdstuk over “Hoe wetenschap werkt” wordt verwijderd.

Al decennialang dient de Reference Manual als een essentiële gids voor meer dan 3.000 federale rechters en talloze staatsjuristen. Het werk wordt in meer dan 1.700 gerechtelijke uitspraken geciteerd en heeft rechtbanken geholpen betrouwbare wetenschap te onderscheiden van speculatie. De kracht ervan ligt in de toewijding om te beschrijven hoe de wetenschap functioneert volgens de principes van de 300 jaar oude wetenschappelijke methode, waarbij politieke overwegingen en een afglijden naar pseudowetenschap worden vermeden.

De auteurs van de brief, die samen meer dan 600 peer-reviewed publicaties op hun naam hebben staan, brengen ongeëvenaarde expertise in deze kwestie in. Hun bezorgdheid richt zich op de vervanging van het gerespecteerde hoofdstuk van wijlen David Goodstein door een herschreven, intellectueel gebrekkige versie van 65 pagina’s.

Weisberg

De hoofdauteur van het nieuwe hoofdstuk is filosoof Michael Weisberg, die een prominente rol speelde als diplomaat bij de klimaatonderhandelingen van de Verenigde Naties, waar hij pleitte voor financiële steun aan kleine eilandstaten die zogenaamd worden bedreigd door een opwarmende planeet. De schijn van belangenverstrengeling met zijn auteurschap van zogenaamd neutrale richtlijnen over wetenschappelijk bewijs is onmiskenbaar – vooral in de context van klimaatrechtszaken waarbij biljoenen dollars aan potentiële aansprakelijkheid op het spel staan.

De inhoudelijke problemen zijn nog ernstiger. Waar Goodstein, ooit hoogleraar natuurkunde aan het California Institute of Technology, de nadruk legde op de wetenschappelijke methode – het genereren van hypothesen en het toetsen daarvan aan de hand van gegevens – doet het nieuwe hoofdstuk de wetenschappelijke methode af als een ‘mythe’. Het verheft ‘wetenschappelijke consensus’ en ‘wijdverbreide acceptatie’ tot de hoogste vorm van zekerheid, waardoor onderzoek dus verandert in een populariteitswedstrijd.

Dit keert de traditionele wetenschappelijke praktijk om. Zoals Nobelprijswinnaar Richard Feynman opmerkte, is de sleutel tot de wetenschap het rechtstreeks vergelijken van voorspellingen met waarnemingen: “Als het niet overeenkomt met het experiment, is het fout.”

In Daubert v. Merrell Dow Pharmaceuticals (1993) maakte het Hooggerechtshof hetzelfde punt: wetenschappelijke kennis moet worden afgeleid door hypothesen te toetsen aan de werkelijkheid. In de eerdere editie van Goodstein stond: “Gegevens zijn het betaalmiddel in de wetenschap”, en theorieën moeten nieuwe voorspellingen doen die kunnen worden weerlegd of bevestigd. Consensus daarentegen is een sociologisch fenomeen.

Merchants of Doubt

Zoals schrijver Michael Crichton treffend waarschuwde: “Als het consensus is, is het geen wetenschap. Als het wetenschap is, is het geen consensus.” De geschiedenis bevestigt dit. De populaire ‘consensus’ over platentektoniek, de oorzaken van ziekten en de 20e-eeuwse angst voor wereldwijde afkoeling, werden weerlegd door bewijs, niet door een stemming te houden.

De activistische neigingen van het hoofdstuk worden verder blootgelegd door het openingscitaat uit Merchants of Doubt van Naomi Oreskes en Erik Conway, een boek dat volhoudt dat er “geen enkele discussie bestaat onder echte wetenschappers” over catastrofale klimaatverandering – een bewering die wordt weerlegd door bergen aan gegevens uit de echte wereld.

Het bestempelen van gediplomeerde andersdenkenden als buiten de “echte wetenschap” vallend, hoort niet thuis in een educatief document voor rechters. De wetenschap vordert door heersende opvattingen met gegevens ter discussie te stellen, niet door gemeenschapsnormen op te leggen.

Het Federal Judicial Center heeft wijselijk een hoofdstuk over klimaatwetenschap uit de handleiding geschrapt nadat 28 procureurs-generaal van verschillende staten de tegenstrijdigheden en ongefundeerde beweringen daarin hadden gedocumenteerd. Toch blijft het hoofdstuk “How Science Works”, dat grotendeels is geschreven ter ondersteuning van dat inmiddels verwijderde materiaal, bestaan.

Met meer dan 1.000 klimaat-gerelateerde zaken die bij staats- en federale rechtbanken in behandeling zijn, verdienen rechters begeleiding die is geworteld in empirische nauwkeurigheid. Lindzen, Happer en Koonin hebben gelijk. Het Center zou het nieuwe hoofdstuk onmiddellijk moeten intrekken en de eerdere versie van Goodstein moeten herstellen, die de essentie van wetenschappelijke redenering weergeeft in taal die toegankelijk is voor lezers zonder de wetenschappelijke achtergrond die de meeste juristen missen.

Ze zouden ook de National Academy of Sciences moeten opdragen beide hoofdstukken uit haar versie van het Handboek te verwijderen. Het handhaven van de integriteit van gerechtelijke richtlijnen op het gebied van wetenschap is geen partijpolitieke kwestie.

Rechter Roberts en het Federal Judicial Center hebben de kans om hun toewijding aan neutraliteit te herbevestigen en het vertrouwen in het Handboek te herstellen. In een tijdperk waarin wetenschap steeds meer gepolitiseerd raakt, is het van vitaal belang om strenge normen te handhaven voor wat in de rechtbank als wetenschappelijk bewijs geldt. De geloofwaardigheid van het Amerikaanse rechtssysteem vereist niets minder.