Geen bewijs dat extreme weersomstandigheden vaker voorkomen of heviger worden: (3) Overstromingen
In een reeks artikelen over de oorzaken van extreme weersomstandigheden onderzoekt natuurkundige Ralph B. Alexander of waarnemingen ondersteunen dat extreme weersomstandigheden vaker voorkomen of heviger worden. In navolging van zijn vorige artikel over droogte, richt deze aflevering zich op overstromingen.
Overstroming van de Neckar in Duitsland in 2021. (Bron: Shutterstock)
Ralph Alexander
Datum: 20 augustus 2026
Je zou denken dat overstromingen in een opwarmende wereld vaker zouden voorkomen, aangezien de neerslag toeneemt door verhoogde verdamping uit tropische oceanen. Toch is er geen bewijs dat overstromingen vaker voorkomen.
Uit een onderzoek uit 2017 bleek dat, hoewel de gemiddelde neerslag heviger wordt naarmate de aarde opwarmt, overmatige neerslag niet de enige oorzaak van overstromingen is. Wat minder voor de hand ligt, is dat veranderingen in het stroomgebied – zoals veranderingen in landgebruik, ontbossing en de aanleg van dammen – ook een belangrijke rol spelen. Dit werd zelfs erkend door het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) in zijn Zesde Rapport, waarin stond:
Naast neerslag hangt overstroming ook af van kenmerken van het stroomgebied en de rivier, zoals doorlatendheid, voorafgaand bodemvochtgehalte en voorafgaande afvoerniveaus voor rivieroverstromingen, waardoor prognoses voor extreme neerslag en overstromingen niet altijd nauw met elkaar samenhangen.
Omvang
Toch concludeerde de studie uit 2017 dat de grootste invloed op overstromingstrends niet ligt bij deze factoren, maar bij de omvang van het stroomgebied. Terwijl kleinere stroomgebieden wel een trend vertonen waarbij het overstromingsrisico in de loop van de tijd toeneemt, vertonen grotere stroomgebieden juist een afnemende trend.
Wereldwijd overheersen de grotere stroomgebieden, dus de trend in het overstromingsrisico is in de meeste delen van de wereld juist afnemend in plaats van toenemend. Dit wordt geïllustreerd in de onderstaande figuur, waarbij de gegevens afkomstig zijn van 1.907 verschillende locaties over de periode van 40 jaar van 1966 tot 2005.
Een andere studie uit 2017, ditmaal beperkt tot Noord-Amerika en Europa, vond “geen overtuigend bewijs voor consistente veranderingen in de loop van de tijd” in het optreden van grote overstromingen tussen 1930 en 2010. Net als de eerste, hierboven beschreven studie omvatte dit onderzoek zowel kleine als grote stroomgebieden. Er werden echter alleen stroomgebieden onderzocht die minimale veranderingen hadden ondergaan, om de aandacht te kunnen richten op trends die door klimaatverandering werden aangedreven.
De volgende figuur toont de waarschijnlijkheid dat zich in een willekeurig jaar een 100-jarige overstroming voordoet in Noord-Amerika of Europa, gedurende twee licht verschillende periodes tegen het einde van de 20e eeuw. Blauwe stippen geven waargenomen waarden weer, lijnen een logistische regressie die aan de gegevens is aangepast. Een 100-jarige overstroming is een enorme overstroming die gemiddeld slechts één keer per eeuw voorkomt en een kans van 1 op 100 of 1% heeft om in een willekeurig jaar plaats te vinden of te worden overschreden – hoewel de werkelijke interval tussen 100-jarige overstromingen vaak minder dan 100 jaar bedraagt.
Je kunt zien dat voor beide onderzochte periodes de kans op een 100-jarige overstroming in Noord-Amerika of Europa rond het niveau van 1% (0,01) of lager schommelt, wat impliceert dat 100-jarige overstromingen tijdens die periodes niet vaker of minder vaak voorkwamen dan op enig ander moment. De rechte lijnen die door de punten zijn getrokken, vertonen geen significante trend. Vergelijkbare resultaten werden verkregen voor 50-jarige overstromingen.
Hoewel de auteurs van het onderzoek concludeerden dat grote overstromingen op het noordelijk halfrond tussen 1931 en 2010 niet werden veroorzaakt door de opwarming van de aarde en niet waarschijnlijker waren dan op basis van toeval alleen te verwachten was, stelden zij wel vast dat overstromingen door het klimaat werden beïnvloed. De sterkste invloed is de van nature voorkomende Atlantic Multidecadal Oscillation, een oceaancyclus die tijdens zijn positieve fase zorgt voor zwaardere regenval dan normaal in Europa en lichtere regenval in Noord-Amerika – wat leidt tot een toename van grote overstromingen in Europa en een afname daarvan in Noord-Amerika.
Donau
Overstromingen in de moderne tijd komen niet vaker voor en zijn niet dodelijker of verstorender dan de duizenden overstromingen uit het verleden. De onderstaande afbeelding toont het waterstandverloop van de Duitse Donau, geregistreerd in de stad Passau over een periode van meer dan 500 jaar. Zoals het bijschrift aangeeft, werd de hoogste waterstand in deze periode al in 1501 gemeten, en vonden slechts twee van de negen ernstige overstromingen plaats in de afgelopen 70 jaar.
Duitsland is de afgelopen eeuwen in feite vele malen geteisterd door verwoestende overstromingen, waaronder een overstroming op kerstavond in 1717 waarbij 13.700 mensen omkwamen. Meer recentelijk werd het Ahrdal in Duitsland, dat ook in juli 2021 werd getroffen, op 12 juni 1910 op dezelfde locaties getroffen door grote overstromingen, waarbij ten minste 52 mensen omkwamen.
Deze cijfers vallen in het niet bij het aantal slachtoffers dat is gevallen als gevolg van historische overstromingen in Azië, met name in China, India, Pakistan en Japan. Het dodental als gevolg van eerdere overstromingen in deze landen liep vaak in de miljoenen, hetzij door verdrinking, hetzij door daaropvolgende hongersnood of ziekte.
In de meer ontwikkelde wereld is de illusie dat grote overstromingen steeds vaker voorkomen, deels te wijten aan de groeiende bevolking en de aantrekkingskracht van wonen in de buurt van water. Dit heeft ertoe geleid dat mensen hun droomhuizen bouwen op gevaarlijke locaties, in uiterwaarden van rivieren of aan de kust, waar door regenval gezwollen rivieren of stormvloeden leiden tot terugkerende overstromingen en daaropvolgende verwoesting. Het zijn de veranderende menselijke behoeften, en niet zozeer klimaatverandering, die verantwoordelijk zijn voor rampzalige overstromingen.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Science under Attack op 17 augustus 2026.
Ralph B. Alexander
Ralph B. Alexander is een wetenschapsauteur die wetenschap boven politieke correctheid stelt. Hij is de auteur van verschillende recente rapporten over weersextremen en mondiale opwarming en schreef ook de boeken Science Under Attack: The Age of Unreason en Global Warming False Alarm. Met een PhD in natuurkunde van de Universiteit van Oxford heeft hij talrijke wetenschappelijke artikelen en rapporten geschreven over complexe technische onderwerpen.
Dr. Alexander was onderzoeker bij laboratoria in Europa en Australië, hoogleraar aan Wayne State University in Detroit, medeoprichter van een bedrijf op het gebied van geavanceerde materialen en marktanalist voor milieuvriendelijke materialen bij een klein adviesbureau. Hij groeide op in Perth, West-Australië, en woont momenteel in Californië.
Wat u zojuist heeft gelezen, kon worden gepubliceerd dankzij onze donateurs.
Clintel publiceert dagelijks artikelen over klimaat, energie en wetenschap. Daarnaast vertalen wij internationale analyses in meerdere talen, maken wij video’s, publiceren wij rapporten en organiseren wij bijeenkomsten en lezingen.
Wij ontvangen geen overheidssubsidies en zijn volledig afhankelijk van de steun van onze donateurs. Dankzij uw bijdrage kunnen wij onafhankelijk onderzoek en een open debat over klimaat en energie blijven bevorderen.
Steunt u ons werk? Kies wat bij u past:
• Word Vriend van Clintel – vanaf €100 per jaar
• Word Trouwe Vriend van Clintel – via een fiscaal aantrekkelijke periodieke gift
• Doe een eenmalige donatie – iedere bijdrage helpt
Hartelijk dank voor uw steun.
meer nieuws
Noordpool weer niet ijsvrij dit jaar
Ondanks de voorspellingen blijft de Noordpool dit jaar niet ijsvrij.
New York Times erkent falen klimaatbeleid
De New York Times lijkt in een recent artikel het falen van het mondiale klimaatbeleid – inclusief het Akkoord van Parijs – impliciet te erkennen.
Het tij keert definitief tegen Net Zero
De scheuren in het klimaat-industrieel complex zijn niet langer haarscheurtjes; het zijn gapende kloven, schrijft Tilak Doshi. Zelfs sommige voormalige apostelen van het groene geloof, zoals de voormalige Britse premier Tony Blair, geven nu toe dat het uitfaseren van fossiele brandstoffen “gedoemd is te mislukken”. Ondanks dit alles blijft de machine van het klimaatalarmisme op volle toeren draaien.
