Uit de video: Pielke getuigt voor het Amerikaanse Congres

Clintel Foundation
Datum: 21 mei 2026

Pielke verklaart herhaaldelijk dat hij de wetenschappelijke consensus accepteert dat broeikasgassen de aarde opwarmen en dat klimaatverandering reëel is. Zijn werk werd decennia lang gerespecteerd, geciteerd door het IPCC en internationaal geprezen. Hij was het echter niet eens met activisten en mediafiguren die elke orkaan, overstroming of bosbrand afschilderden als bewijs van een zich ontvouwende klimaatapocalyps.

Volgens Pielke ondersteunden de waarnemingen niet de beweringen dat orkanen en andere rampen aanzienlijk vaker of intenser waren geworden dan op basis van natuurlijke variabiliteit te verwachten was.

Schade

Zijn onderzoek richtte zich op de economische schade veroorzaakt door stormen. Hij stelde dat de stijgende kosten van rampen grotendeels verklaard kunnen worden door bevolkingsgroei, stedelijke ontwikkeling en toenemende welvaart in kwetsbare gebieden. Een orkaan die het hedendaagse Miami treft, zou bijvoorbeeld van nature veel meer schade aanrichten dan een vergelijkbare storm een eeuw geleden, omdat er veel duurdere gebouwen en infrastructuur in het pad van de orkaan liggen. Hoewel warmere oceanen kunnen bijdragen aan hevigere stormen, zei Pielke dat de atmosfeer te complex is om elke rampentrend direct toe te schrijven aan klimaatverandering.

De controverse escaleerde nadat milieuactivisten en progressieve organisaties besloten om extreem weer te benadrukken als hét publieke gezicht van klimaatverandering. Pielke zegt dat dit hem “aan de verkeerde kant” plaatste, omdat zijn bevindingen dat verhaal ingewikkeld maakten. Hij herinnert zich dat hij waarschuwingen ontving van collega-wetenschappers die hem vertelden dat zelfs nauwkeurig onderzoek “verkeerd geïnterpreteerd” kon worden als het bagatelliseren van klimaatverandering. Pielke zegt dat hij weigerde zijn conclusies aan te passen om aan politieke verwachtingen te voldoen.

Het interview beschrijft hoe organisaties die banden hebben met de milieubeweging hem vervolgens agressief aanvielen. Met name de linkse denktank Center for American Progress en haar media-afdeling ThinkProgress hebben herhaaldelijk aanvallen gepubliceerd waarin hij werd beschuldigd van het verspreiden van verkeerde informatie en het misleiden van het publiek. Pielke zegt dat uit gelekte e-mails later bleek dat er gesprekken plaatsvonden waarin pogingen om hem te “deplatformen” werden toegejuicht. Hij werd een vijand binnen activistenkringen, ondanks dat hij zich baseerde op bevindingen die ook in IPCC-rapporten waren opgenomen.

De regering-Obama

De situatie escaleerde nadat Pielke voor het Congres had getuigd dat gegevens over rampen op de lange termijn geen toename lieten zien die aan klimaatverandering kon worden toegeschreven. Na zijn getuigenis vielen functionarissen van de regering-Obama hem publiekelijk aan. Stossel benadrukt dat de wetenschappelijk adviseur van Barack Obama een uitgebreid memo publiceerde waarin hij Pielke persoonlijk bekritiseerde en zijn uitspraken misleidend en buiten de mainstream noemde. Pielke vond dit opmerkelijk omdat zijn werk rechtstreeks werd ondersteund door gevestigde wetenschappelijke literatuur.

Kort daarna eisten leden van het Congres een onderzoek naar de vraag of Pielke en andere onderzoekers in het geheim geld hadden ontvangen van bedrijven in fossiele brandstoffen. Hoewel het onderzoek geen bewijs opleverde van ongepaste financiering of wetenschappelijk wangedrag, zegt Pielke dat de beschuldiging op zich zijn reputatie ernstig heeft geschaad. Uitnodigingen voor lezingen verdwenen, de media-aandacht richtte zich op de beschuldigingen in plaats van op de uiteindelijke vrijspraak, en het wantrouwen bleef hangen ondanks zijn rehabilitatie.

De meest pijnlijke gevolgen kwamen volgens Pielke van zijn eigen universiteit. Na jaren van succesvol onderzoek en miljoenen dollars aan subsidies zegt hij dat de Universiteit van Colorado in Boulder hem geleidelijk aan de kant schoof. Zijn onderzoekscentrum werd gesloten, zijn onderwijstaken werden onregelmatig, administratieve ondersteuning verdween en hij werd uiteindelijk verbannen naar een piepklein kantoor vol met lege archiefkasten. Collega’s zouden bang zijn geweest om hem in het openbaar te verdedigen omdat ze vreesden zelf ook het doelwit te worden.

Pielke beschrijft de ervaring als een langzame campagne van professionele isolatie in plaats van een regelrecht ontslag. Hij zegt dat het universiteitsbestuur herhaalde klachten negeerde en geen zinvolle uitleg gaf voor de manier waarop ze hem behandelden. Toen hij na 24 jaar vertrok, zegt hij dat niemand van de universiteitsleiding contact met hem opnam.

Uiteindelijk verliet Pielke de academische wereld voor het American Enterprise Institute, waar hij naar eigen zeggen nu meer academische vrijheid geniet dan tijdens zijn laatste jaren aan de universiteit. Ondanks deze beproeving benadrukt hij dat hij niet echt “gecanceld” is, omdat hij in het openbaar bleef spreken en weigerde zijn standpunten op te geven. Het interview presenteert zijn verhaal uiteindelijk als een waarschuwing tegen ideologische conformiteit, politieke druk en de gevaren van het straffen van wetenschappers die dominante verhalen in twijfel trekken, zelfs als ze de onderliggende wetenschap accepteren.