Je kunt niet ‘gecanceld’ worden!
In een interview met John Stossel vertelt onderzoeker Roger Pielke Jr. hoe hij door het Witte Huis, het Congres en zijn eigen universiteit professioneel werd gestraft voor zijn standpunten over klimaatbeleid. Maar hij hield vol: “Je kunt niet ‘gecanceld’ worden.” Kijk en huiver.
Uit de video: Pielke getuigt voor het Amerikaanse Congres
Clintel Foundation
Datum: 21 mei 2026
Onderzoeker Roger Pielke Jr. boekte onlangs zijn grootste succes. Na een lange en eenzame strijd gaf het IPCC toe dat de meest gebruikte klimaatscenario’s onrealistisch zijn (zie bijvoorbeeld: Roger Pielke Jr.: de correctie rond RCP 8.5 kwam veel te laat). Pielke hamerde al tien jaar op dit belangrijke punt, maar werd in de praktijk buitengesloten vanwege zijn opvattingen over klimaatverandering.
In een recent interview met John Stossel beschrijft Roger Pielke Jr. hoe hij professioneel werd gestraft, ondanks dat hij standpunten huldigt die volgens hem ruimschoots binnen de mainstream klimaatwetenschap vallen. De video stelt dat Pielke niet het doelwit werd omdat hij klimaatverandering ontkende, maar omdat hij overdreven beweringen aanvocht die klimaatverandering in verband brachten met extreem weer (naast klimaatscenario’s, een ander onderwerp waar Pielke zich intensief mee bezighoudt).
De volledige video is hier bekijken:
Pielke verklaart herhaaldelijk dat hij de wetenschappelijke consensus accepteert dat broeikasgassen de aarde opwarmen en dat klimaatverandering reëel is. Zijn werk werd decennia lang gerespecteerd, geciteerd door het IPCC en internationaal geprezen. Hij was het echter niet eens met activisten en mediafiguren die elke orkaan, overstroming of bosbrand afschilderden als bewijs van een zich ontvouwende klimaatapocalyps.
Volgens Pielke ondersteunden de waarnemingen niet de beweringen dat orkanen en andere rampen aanzienlijk vaker of intenser waren geworden dan op basis van natuurlijke variabiliteit te verwachten was.
Schade
Zijn onderzoek richtte zich op de economische schade veroorzaakt door stormen. Hij stelde dat de stijgende kosten van rampen grotendeels verklaard kunnen worden door bevolkingsgroei, stedelijke ontwikkeling en toenemende welvaart in kwetsbare gebieden. Een orkaan die het hedendaagse Miami treft, zou bijvoorbeeld van nature veel meer schade aanrichten dan een vergelijkbare storm een eeuw geleden, omdat er veel duurdere gebouwen en infrastructuur in het pad van de orkaan liggen. Hoewel warmere oceanen kunnen bijdragen aan hevigere stormen, zei Pielke dat de atmosfeer te complex is om elke rampentrend direct toe te schrijven aan klimaatverandering.
De controverse escaleerde nadat milieuactivisten en progressieve organisaties besloten om extreem weer te benadrukken als hét publieke gezicht van klimaatverandering. Pielke zegt dat dit hem “aan de verkeerde kant” plaatste, omdat zijn bevindingen dat verhaal ingewikkeld maakten. Hij herinnert zich dat hij waarschuwingen ontving van collega-wetenschappers die hem vertelden dat zelfs nauwkeurig onderzoek “verkeerd geïnterpreteerd” kon worden als het bagatelliseren van klimaatverandering. Pielke zegt dat hij weigerde zijn conclusies aan te passen om aan politieke verwachtingen te voldoen.
Het interview beschrijft hoe organisaties die banden hebben met de milieubeweging hem vervolgens agressief aanvielen. Met name de linkse denktank Center for American Progress en haar media-afdeling ThinkProgress hebben herhaaldelijk aanvallen gepubliceerd waarin hij werd beschuldigd van het verspreiden van verkeerde informatie en het misleiden van het publiek. Pielke zegt dat uit gelekte e-mails later bleek dat er gesprekken plaatsvonden waarin pogingen om hem te “deplatformen” werden toegejuicht. Hij werd een vijand binnen activistenkringen, ondanks dat hij zich baseerde op bevindingen die ook in IPCC-rapporten waren opgenomen.
De regering-Obama
De situatie escaleerde nadat Pielke voor het Congres had getuigd dat gegevens over rampen op de lange termijn geen toename lieten zien die aan klimaatverandering kon worden toegeschreven. Na zijn getuigenis vielen functionarissen van de regering-Obama hem publiekelijk aan. Stossel benadrukt dat de wetenschappelijk adviseur van Barack Obama een uitgebreid memo publiceerde waarin hij Pielke persoonlijk bekritiseerde en zijn uitspraken misleidend en buiten de mainstream noemde. Pielke vond dit opmerkelijk omdat zijn werk rechtstreeks werd ondersteund door gevestigde wetenschappelijke literatuur.
Kort daarna eisten leden van het Congres een onderzoek naar de vraag of Pielke en andere onderzoekers in het geheim geld hadden ontvangen van bedrijven in fossiele brandstoffen. Hoewel het onderzoek geen bewijs opleverde van ongepaste financiering of wetenschappelijk wangedrag, zegt Pielke dat de beschuldiging op zich zijn reputatie ernstig heeft geschaad. Uitnodigingen voor lezingen verdwenen, de media-aandacht richtte zich op de beschuldigingen in plaats van op de uiteindelijke vrijspraak, en het wantrouwen bleef hangen ondanks zijn rehabilitatie.
De meest pijnlijke gevolgen kwamen volgens Pielke van zijn eigen universiteit. Na jaren van succesvol onderzoek en miljoenen dollars aan subsidies zegt hij dat de Universiteit van Colorado in Boulder hem geleidelijk aan de kant schoof. Zijn onderzoekscentrum werd gesloten, zijn onderwijstaken werden onregelmatig, administratieve ondersteuning verdween en hij werd uiteindelijk verbannen naar een piepklein kantoor vol met lege archiefkasten. Collega’s zouden bang zijn geweest om hem in het openbaar te verdedigen omdat ze vreesden zelf ook het doelwit te worden.
Pielke beschrijft de ervaring als een langzame campagne van professionele isolatie in plaats van een regelrecht ontslag. Hij zegt dat het universiteitsbestuur herhaalde klachten negeerde en geen zinvolle uitleg gaf voor de manier waarop ze hem behandelden. Toen hij na 24 jaar vertrok, zegt hij dat niemand van de universiteitsleiding contact met hem opnam.
Uiteindelijk verliet Pielke de academische wereld voor het American Enterprise Institute, waar hij naar eigen zeggen nu meer academische vrijheid geniet dan tijdens zijn laatste jaren aan de universiteit. Ondanks deze beproeving benadrukt hij dat hij niet echt “gecanceld” is, omdat hij in het openbaar bleef spreken en weigerde zijn standpunten op te geven. Het interview presenteert zijn verhaal uiteindelijk als een waarschuwing tegen ideologische conformiteit, politieke druk en de gevaren van het straffen van wetenschappers die dominante verhalen in twijfel trekken, zelfs als ze de onderliggende wetenschap accepteren.
meer nieuws
Nee, Washington Post, ‘CO2-vervuiling’ maakt voedsel níet minder gezond
CO2 is geen gif voor gewassen, zoals The Washington Post onlangs beweerde. Door het af te schilderen als de ‘onzichtbare kracht’ achter de achteruitgang van de voedingswaarde, wordt het bredere plaatje buiten beschouwing gelaten, zegt Anthony Watts. “The Washington Post heeft een bescheiden statistische daling in bepaalde mineralen opgeblazen tot een wereldwijde gezondheidscrisis.”
KNMI zit op zijn handen
Het KNMI baseert zijn zwaarste klimaatscenario’s nog altijd op extreme uitstootpaden die internationaal steeds vaker als onrealistisch worden beschouwd. Toch vormen juist deze scenario’s de basis voor vergaande projecties over opwarming en zeespiegelstijging in Nederland. Volgens Rob de Vos dreigt daardoor een groeiende kloof te ontstaan tussen de nieuwste wetenschappelijke inzichten en het Nederlandse klimaatbeleid. In onderstaande analyse, oorspronkelijk verschenen op klimaatgek.nl, zet hij uiteen waarom de KNMI’23-scenario’s volgens hem dringend aan herziening toe zijn.
KNMI weigert het gevallen RCP8.5-scenario te vervangen bij de KNMI-scenario’s
Het IPCC heeft afstand genomen van het omstreden rampscenario RCP8.5, maar het KNMI houdt er voorlopig aan vast. In dit artikel laat Marcel Crok zien hoe jarenlang met extreme klimaatscenario’s werd gewerkt — en waarom de discussie daarover nog lang niet voorbij is.
