Warmt Canada werkelijk op? Twijfel over temperatuurgegevens groeit

Warmt Canada werkelijk op met een snelheid die twee keer zo hoog ligt als het mondiale gemiddelde, zoals de Canadese overheid stelt? Volgens een nieuw rapport is dat niet het geval. De gegevens die Environment and Climate Change Canada (ECCC) gebruikt, zouden namelijk zijn aangetast door fundamentele fouten. Die fouten zijn zo ingrijpend dat, wanneer ze worden gecorrigeerd, alle vermeende opwarming van de afgelopen zes à zeven decennia verdwijnt.

Aangezien Canada een groot deel van het wereldwijde landoppervlak beslaat, rijst vanzelf de vraag of de wereld als geheel wel in de mate opwarmt zoals ons wordt voorgehouden.

Een rapport dat het Canadese opwarmingsverhaal ter discussie stelt

Deze bevinding had eigenlijk grote krantenkoppen in Canada moeten opleveren. De fouten in de Canadese temperatuurgegevens werden immers al meer dan vier jaar geleden ontdekt door dr. Joseph Hickey, een hooggekwalificeerde Canadese datawetenschapper. De organisatie die ik leid, de International Climate Science Coalition – Canada, brengt dit verhaal inmiddels al een maand onder de aandacht.

Toch hoeft men niet te verwachten dat de reguliere media in Canada hierover berichten. Een groot deel van de Canadese pers wordt zwaar gesubsidieerd door de federale en provinciale overheden, die er waarschijnlijk weinig prijs op zouden stellen dat dit onderwerp breed wordt uitgemeten. Dr. Dave Snow, universitair hoofddocent politieke wetenschappen aan de Universiteit van Guelph, schrijft hierover:

“Canada heeft een scala aan beleidsmaatregelen ingevoerd, variërend van subsidies en belastingvoordelen tot verplichte bijdragen van buitenlandse technologiebedrijven. Deze vormen ongetwijfeld een aanzienlijk deel van de inkomsten van nieuwsmedia en de salarissen van journalisten — mogelijk oplopend tot meer dan 50 procent.”

Het publiekelijk ter discussie stellen van het overheids-narratief over een onderwerp met het gewicht van klimaatverandering, is voor hoofdredacteuren dan ook niet zonder risico, zeker wanneer dat hun financiers in een lastig parket zou brengen.

Waarom de media zwegen

Dit is wat de Canadese overheid — en de media die afhankelijk zijn van haar steun — liever onbesproken laten. Op 23 december werd het rapport “Artificial stepwise increases in homogenized surface air temperature data invalidate published climate warming claims for Canada” gepubliceerd. Het rapport, van dr. Joseph Hickey (datawetenschapper met een doctoraat in de natuurkunde), verscheen via Correlation Research in the Public Interest en behandelt een aanzienlijke fout in de Canadese temperatuurgegevens.

De temperatuursprong van 1998 en het dataprobleem

Op basis van ECCC-gegevens van honderden meetstations hadden wetenschappers eerder berekend dat de luchttemperatuur aan het aardoppervlak in Canada in de afgelopen zes à zeven decennia met 1 tot 2 graden Celsius is gestegen. In 1998 — het jaar waarin 72 Canadese referentie-klimaatstations voor het eerst werden opgenomen in het Global Climate Observing System — deed zich echter bij het merendeel van de stations een plotselinge sprong voor van ongeveer 1 graad Celsius.

Talrijke wetenschappelijke studies stellen dat zulke abrupte temperatuursprongen niet het gevolg zijn van werkelijke klimaatverandering, maar van meet-artefacten die de gegevens verstoren. Volgens die studies zouden dergelijke data uit de reeks moeten worden verwijderd. Hoewel een van deze kritische studies mede werd geschreven door dr. Lucie A. Vincent, senior onderzoeks-klimatoloog bij ECCC, bleef de temperatuursprong in de ECCC-gegevens gehandhaafd en is deze tot op heden niet gecorrigeerd.

Hickey concludeert: “De gerapporteerde klimaatopwarming van Canada lijkt het gevolg van fouten die zijn ontstaan bij het meten en verwerken van temperatuurgegevens.”

Door de overheid genegeerde waarschuwingen

Hickey ontdekte dit probleem voor het eerst in 2021, toen hij als analist bij de Bank of Canada werkte en zijn bevindingen niet publiekelijk mocht delen. Na zijn vertrek wist hij via een informatieverzoek zijn communicatie met ECCC zeker te stellen, waardoor we nu weten wat er vervolgens gebeurde.

In datzelfde jaar bracht Hickey ECCC op de hoogte van het probleem en legde hij Vincent gedetailleerd uit dat zowel de abruptheid als de omvang van de temperatuursprong erop wijzen dat deze niet door werkelijke klimaatverandering kan zijn veroorzaakt. Hij presenteerde bovendien een uitgebreide analyse van mogelijke oorzaken van het meet-artefact, waaronder veranderingen in landgebruik en aanpassingen in meetinstrumenten. Beide kunnen gemakkelijk een verschuiving van één graad veroorzaken.

Daarnaast wees hij erop dat “er in geen enkel ander jaar vergelijkbare, grote en geografisch wijdverspreide discontinuïteiten voorkomen in de AHCCD-dataset [de belangrijkste temperatuurdataset van ECCC].” Deze ene sprong zou verantwoordelijk kunnen zijn voor vrijwel alle berekende opwarming van Canada over de afgelopen zes à zeven decennia.

Vincent ging hier nauwelijks op in, gaf geen verklaring voor de sprong en stelde dat deze “waarschijnlijk uitsluitend te wijten is aan natuurlijke schommelingen in het klimaat.”

Waarom gebrekkige data toch het klimaatbeleid sturen

Canada besteedt inmiddels honderden miljarden dollars aan klimaatbeleid, grotendeels op basis van gegevens waarvan de betrokken overheidswetenschapper zelf niet verder komt dan de kwalificatie “waarschijnlijk”.

Hickey was bovendien niet de enige medewerker van de Bank of Canada die problemen constateerde in de ECCC-gegevens. In zijn rapport van december schrijft hij:

“Op 7 december 2020 stuurde econoom Julien McDonald-Guimond van de Bank of Canada een e-mail aan onderzoekers van ECCC met vragen over de dagelijkse temperatuurreeksen. Hij merkte daarbij op dat hij gevallen had gevonden waarin de dagelijkse minimumtemperatuur hoger was dan de dagelijkse maximumtemperatuur voor dezelfde dag en hetzelfde AHCCD-station.”

In totaal ging het om meer dan 10.000 dagen waarop de minimumtemperatuur hoger lag dan de maximumtemperatuur.

Megan Hartwell, klimaatdata-analist bij ECCC, antwoordde McDonald-Guimond dat men “verrast was door de frequentie van het gerapporteerde probleem” en dat men de data daarom “zorgvuldig opnieuw is gaan bekijken.”

Dat ECCC verrast was door deze bevinding, is op zichzelf al zorgwekkend. Maar het roept ook de vraag op of de gegevens wel zorgvuldig zijn gecontroleerd voordat ze oorspronkelijk werden vrijgegeven.

Environment and Climate Change Canada heeft tot op heden niet gereageerd op Hickeys rapport van december. Er valt nog het nodige uit te leggen.