Selectieve verontwaardiging over bedreigde diersoorten

President Donald Trump kondigde op Truth Social aan dat zijn regering de Endangered Species Act (ESA) had teruggebracht “naar hoe deze bedoeld was”. Daarbij beriep hij zich op de interpretatie van deze wet door wijlen Antonin Scalia, rechter bij het Hooggerechtshof, waarmee de krokodillentranen van activisten teweeg werden gebracht.

De regering is van mening dat toezichthouders, die zich inzetten voor uitbreiding van de regelgeving, de wet uit 1973 hadden veranderd in een automatisch obstakel voor menselijke activiteiten, in plaats van een gerichte bescherming van bedreigde diersoorten. In 2012 noemde rechter Scalia de uitbreiding van de wet door deze toezichthouders – van het voorkomen van letsel bij dieren naar het beschermen van leefgebieden – “een vreselijke interpretatie” van de bedoeling van het Congres. Hij verwierp het idee dat elke vorm van wijziging van het ecosysteem automatisch als verboden ‘schade’ zou moeten worden beschouwd.

Het verbaast niemand dat de reactie van activisten extreem was. De maatregel van de regering “holt de bescherming van bedreigde wilde dieren uit”, verklaarde het Center for Biological Diversity. Earthjustice-advocaat Kristen Boyles zei: “Deze brede aanval op bedreigde wilde dieren is on-Amerikaans.”

Maar waar was deze verontwaardiging toen de regering-Biden het doden van Amerikaanse zeearenden en walvissen toestond om haar politiek geliefde windturbines te plaatsen? Veel van dezelfde stemmen hebben jarenlang grote ‘groene’ energieprojecten gepromoot die schade toebrachten aan vogels, vleermuizen, zeezoogdieren en kwetsbare leefgebieden.

Toestemmingsformulieren voor slachting

De U.S. Fish and Wildlife Service verleent vergunningen voor incidentele vangst die exploitanten toestaan om arenden te verwonden of te doden als een onvermijdelijk gevolg van de exploitatie van windturbines. Een regel uit 2024 ging nog verder en creëerde gestroomlijnde algemene vergunningen, zodat projecten zich konden registreren voor algemene dekking in plaats van een beoordeling per geval.

Biologen hebben gewaarschuwd dat de sterfte onder arenden bij windparken wijdverbreid is en ernstig ondergerapporteerd wordt. Californische toezichthouders doen nu hun uiterste best om steenarenden te beschermen tegen windturbines.

De pers heeft grotendeels weggekeken. Traditionele media geven windturbines een vrijbrief voor het doden van vogels, iets wat voor woede op de voorpagina zou zorgen als het een raffinaderij zou betreffen. Het bloedbad reikt veel verder dan alleen arenden. Studies tonen aan hoe wilde dieren de prijs betalen voor zogenaamde schone energie op drie continenten. In mijn eigen land, India, drijven hoogspanningslijnen en windmolenparken de Indische trap (vogelsoort) naar de ondergang.

Walvissen waar niemand om rouwt

Aan de kust wordt het nog erger. Federale toezichthouders hebben vergunningen voor verstoring afgegeven die ontwikkelaars toestaan om walvissen te verstoren en zelfs te doden tijdens seismisch onderzoek en het heien van palen voor offshore-windprojecten langs de Atlantische kust.

Onderzoek heeft aanleiding gegeven tot bezorgdheid dat deze akoestische verstoring mogelijk rechtstreeks verband houdt met verwondingen en sterfgevallen onder walvissen. Toen de regering een herziening van de federale vergunnings- en leasepraktijken voor offshore windenergie gelastte, noemden dezelfde activisten die huilden om de herziening van de ESA, deze pauzering een aanval op de planeet.

Het aantal Noord-Atlantische noordkapers (een walvissoort) is geslonken tot enkele honderden. Gedurende het onderzoek spoelden er dode bultruggen aan in New Jersey en New York, en de groeperingen die voor één enkele olieramp spoedprocedures zouden hebben aangespannen, legden uit waarom er geen verband tussen de gebeurtenissen bestond.

Je hoeft geen tegenstander van offshore windenergie te zijn om te erkennen dat zeedieren dezelfde zorg verdienen, ongeacht om welke energiebron het gaat. Hetzelfde bevooroordeelde patroon strekt zich ook op het land uit, via grootschalige zonne-energieprojecten. Grote zonne-installaties vereisen uitgestrekte stukken open ruimte. Die projecten gaan vaak door met enthousiaste steun omdat ze politieke agenda’s bevredigen.

Inwoners in heel New York verzetten zich tegen 18 geplande zonne-energieprojecten die beschermd en agrarisch land zouden gaan bedekken, wilde dieren zouden doden en in ruil daarvoor slechts een bescheiden hoeveelheid elektriciteit zouden opleveren. Dit zijn boeren en jagers die zelf in het leefgebied actief zijn. Beroepsmilieuactivisten kozen de kant van zonne-energie.

De kern

Een beweging die meent wat ze zegt, zou het hardst hebben gevochten waar het doden was toegestaan en aan de gang was. Ze zou hebben geëist dat elke turbine of elk zonnepaneel aan hetzelfde kritische toezicht zou worden onderworpen als aardgas-compressoren. Ze zou een vergunning voor het vangen van arenden voor 30 jaar hebben behandeld als het schandaal dat het duidelijk is.

In plaats daarvan kozen de activisten partij op basis van brandstof. De dood van wilde dieren als gevolg van fossiele brandstoffen, was een morele schande. Identieke sterfgevallen veroorzaakt door gesubsidieerde wind- en zonne-energie werden een aanvaardbare ruil, een prijs van de transitie, een voetnoot bij ‘het redden van de wereld’. Dat is een politiek programma dat ‘natuurbehoud’ als vermomming draagt.