Bron: climaterealism.com

Door: Linnea Lueken

Datum: 15 februari 2026

Een recent artikel in The New York Times (NYT) getiteld What’s Up With This Big Freeze? Some Scientists See Climate Change Link, beschrijft verschillende perspectieven van klimaatwetenschappers met betrekking tot extreme winterkou. Sommige wetenschappers beweren op basis van klimaatmodel-prognoses dat de opwarming van de aarde extreme koude-periodes verergert, terwijl anderen erop wijzen dat die beweringen niet worden ondersteund door de waarnemingen. Deze laatsten hebben gelijk: lange-termijntrendgegevens wijzen op een duidelijke afname van extreme kou in plaats van een toename van polaire ‘uitbraken’.

Door te zeggen dat dit standpunt slechts door ‘sommige wetenschappers’ wordt ingenomen, zet de NYT een stap in de goede richting. Het is zeker een eerlijker standpunt dan de stellige verklaring van vorige week dat ‘klimaatverandering extreme temperaturen, zowel warm als koud, aanwakkert’. Climate Realism ontkrachtte dit met goed onderbouwde weergegevens.

De NYT meldt dat ten minste één wetenschapper, dr. Cohen van het Massachusetts Institute of Technology, zegt dat ‘de opwarming van het klimaat in het Noordpoolgebied deze verstoring van de polaire vortex veroorzaakt’. Dit leidt tot periodes van extreme kou uit het Noordpoolgebied, die door de polaire straalstroom naar het zuiden worden gebracht.

De theorie van de polaire vortex is niet gebaseerd op historisch bewijs. De theorie is niet nieuw; klimaatalarmisten zaaien al jaren angst over een ‘destabiliserende’ polaire straalstroom, en er bestaan al lang gegevens die deze theorie weerleggen. De National Oceanic and Atmospheric Administration schreef na een koudegolf in februari 2021 dat ‘de winters gemiddeld warmer zijn en extreme kou minder waarschijnlijk is dan een eeuw geleden’.

Climate Realism heeft meerdere keren aandacht besteed aan de kwestie van de polaire vortex/straalstroom, hier, hier en hier, en het bewijs is sinds die berichten niet sterker geworden.

De NYT herwon een beetje geloofwaardigheid door een handvol andere perspectieven te erkennen en te zeggen dat ‘niet alle wetenschappers het eens zijn’. De auteurs citeren andere deskundige onderzoekers die zeggen dat de modellen en artikelen die door Cohen en zijn medewerkers zijn gepubliceerd ‘vaak niet zo overtuigend’ zijn, omdat ‘langetermijn-temperatuurtrends en klimaatmodellen precies het tegenovergestelde laten zien.’

Een andere geïnterviewde wetenschapper legde uit: ‘De waarnemingen laten zien dat deze extreme koude-periodes minder extreem aan het worden zijn en dat ze steeds minder extreem zullen worden’, en: ‘Het is moeilijk om een bepaalde weersomstandigheid, zoals een koudegolf, in verband te brengen met klimaatverandering’.

Dit is allemaal absoluut waar.

Uit openbaar beschikbare gegevens over dodelijke koudegolven in de Verenigde Staten blijkt dat deze in de loop van de tijd minder frequent voorkomen, niet vaker. De winters in de jaren 1890, 1910 en 1970 waren aanzienlijk strenger dan nu (zie onderstaande figuur).

Als klimaatverandering zou leiden tot meer instabiliteit van de polaire vortex, zouden we geen trend naar minder extreme kou zien.

Waar de NYT in dit artikel de plank misslaat, is dat ze zonder enige nuance volhoudt dat ‘de opwarming grotendeels wordt veroorzaakt door het verbranden van olie, gas en kolen.’

Alarmisten herhalen dit als een mantra in vrijwel elk artikel dat over het weer of het klimaat gaat, en het is net zo onbewezen als de beweringen die de NYT aanhaalt dat klimaatverandering de polaire vortex minder stabiel maakt. Er bestaat geen legitieme wetenschappelijke consensus dat de bescheiden opwarming van de afgelopen eeuw grotendeels wordt veroorzaakt door het gebruik van fossiele brandstoffen of catastrofale gevolgen met zich meebrengt.

Er is veel discussie en nuance met betrekking tot deze kwesties, waar de lezers van The New York Times waarschijnlijk baat bij zouden hebben. Bood de krant maar evenwichtige berichtgeving over dit onderwerp, zoals in dit artikel over de polaire vortex en koud weer.

Dit artikel is op 10 februari 2026 gepubliceerd op climaterealism.com.