Voor het eerst in een halve eeuw zullen de Verenigde Staten getuige zijn van de bouw van een gloednieuwe olieraffinaderij. Deze faciliteit, gelegen in de haven van Brownsville, belooft de binnenlandse markten een enorme impuls te geven, de nationale veiligheid te waarborgen en miljarden dollars aan lokale economische groei te genereren.

President Donald Trumps meesterzet met de raffinaderij van het Indiase Reliance Industries is meer dan een commerciële overeenkomst; het is een politieke en morele afkeuring van de oorlog van het klimaat-industrieel complex tegen betaalbare energie. En het was mogelijk omdat Aziatische energiegiganten weigerden te buigen voor klimaatalarmisme toen politieke elites bij de Verenigde Naties en elders probeerden hun bedrijven te sluiten.

Waarom nu een raffinaderij?

Om te begrijpen waarom Amerika een Indiaas conglomeraat nodig heeft om zijn eerste raffinaderij in 50 jaar te bouwen, moet je kijken naar de verwoeste staat van de westerse infrastructuur.

De Verenigde Staten beheren ongeveer 132 operationele raffinaderijen die 18 miljoen vaten per dag kunnen verwerken. Het probleem ligt in hun ontwerp. Ingenieurs bouwden deze faciliteiten decennia geleden om zware, zure ruwe olie te verwerken die werd geïmporteerd uit landen als Venezuela of Canada. Ze zijn volstrekt ongeschikt voor de enorme hoeveelheden lichte ruwe olie die momenteel uit Amerikaanse schalieformaties stromen.

De fracking-revolutie heeft de Verenigde Staten een krachtig geopolitiek wapen in handen gegeven: eindeloze reserves aan lichte schalieolie. Toch hebben milieuprocessen en klimaatalarmisme de bouw van de faciliteiten die nodig zijn om deze te verwerken, verhinderd. Het Brownsville-project lost deze bottleneck op.

Trey Griggs van America First Refining noemt het “een van de belangrijkste energie-infrastructuurprojecten in het huidige Amerika”. Planners verwachten dat de locatie 1,2 miljard vaten lichte schalieolie ter waarde van 125 miljard dollar zal verwerken. Met een jaarlijkse capaciteit van 60 miljoen vaten zal de faciliteit gebruikmaken van een diepwaterhaven om de wereldwijde exportdistributie te domineren.

Waarom Reliance?

De keuze voor Reliance Industries voor deze historische taak, is de slimste beslissing die de regering kon nemen. Reliance heeft niet toegegeven aan de eisen van de Verenigde Naties om fossiele brandstoffen uit te faseren. Ze negeerden de bangmakerij. In plaats daarvan kozen ze ervoor om een geavanceerde energie-infrastructuur te bouwen.

Reliance exploiteert het raffinagecomplex Jamnagar in Gujarat aan de westkust van India.  Jamnagar is een supersite die tot 1,4 miljoen vaten ruwe olie per dag op één locatie verwerkt en is daarmee het grootste raffinagecentrum ter wereld op één locatie.

De Nelson Complexity Index van Jamnagar – een maatstaf voor het vermogen om ruwe olie van mindere kwaliteit om te zetten in hoogwaardige producten – plaatst de raffinaderij ver boven de meeste geavanceerde faciliteiten in Noord-Amerika en Europa.

In de praktijk betekent dit dat Reliance meer dan 200 verschillende soorten ruwe olie kan inkopen, waaronder vaten van slechte kwaliteit die veel westerse fabrieken niet aankunnen, en deze kan omzetten in zwavelarme benzine, diesel, vliegtuigbrandstof en grondstoffen voor de petrochemische industrie

Dus wanneer Trump zegt dat de fabriek in Brownsville de “schoonste raffinaderij ter wereld” zal zijn en de wereldwijde export zal aandrijven terwijl de binnenlandse markten worden ondersteund, baseert hij zich op een staat van dienst die in de loop van decennia is opgebouwd in de kustraffinaderijen van India.

De Amerikaanse regering importeert geen abstracte ‘capaciteit’ uit India; zij importeert decennia aan knowhow die is opgebouwd in een politieke cultuur die koolwaterstoffen niet demoniseerde.

Pro-fossiel ecosysteem

Terwijl een groot deel van West-Europa fossiele brandstoffen heeft behandeld als een noodzakelijk kwaad dat zo snel mogelijk moet worden teruggedrongen, gaat het partnerschap tussen de VS en India in de tegenovergestelde richting. Zowel India als de huidige Amerikaanse regering hebben gekozen voor wat kan worden omschreven als pro-energie- en pro-bevolkingsbeleid, in plaats van toe te geven aan pressiegroepen die koolwaterstoffen als een morele smet beschouwen.

President Trump heeft zijn agenda geformuleerd als ‘America First’-energiedominantie, waarbij hij belasting- en vergunningshervormingen koppelt aan expliciete politieke steun voor olie, gas en steenkool – van boringen tot pijpleidingen tot raffinaderijen.

De Indiase leiders hebben op hun beurt bindende netto-nul-tijdschema’s afgewezen en blijven prioriteit geven aan betrouwbare energiebronnen, industriële groei en het scheppen van banen boven symbolische emissiedoelstellingen. Premier Narendra Modi vierde onlangs een enorme nationale mijlpaal en noemde de productie van 1 miljard ton steenkool een moment van grote trots voor het land. Analisten verwachten dat de jaarlijkse steenkoolproductie van India met 6% tot 7% zal stijgen.

Dit open ecosysteem – waar olie- en gasprojecten kunnen doorgaan en steenkool deel blijft uitmaken van de mix – heeft regionale koplopers zoals Reliance in staat gesteld hun vaardigheden op het gebied van complexe raffinage, logistiek en de uitvoering van grootschalige projecten aan te scherpen.

Doordat Azië weigert mee te gaan in de klimaatpaniek, kunnen westerse landen nu samenwerken met Aziatische bedrijven om hun energie- en productiecapaciteit te herstellen, die is uitgehold door beleid dat losstaat van de fysieke realiteit.