Activistische klimaatwetenschappers, journalisten en politici die geobsedeerd zijn door Net Zero, zijn in shock na de officiële bekentenis van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) dat een reeks belangrijke aannames die sinds 2011 een ‘klimaatcrisis’ voorspellen, ‘onwaarschijnlijk’ zijn. Het gaat om een beruchte reeks van (altijd al) onwaarschijnlijke aannames in het zogenoemde RCP8.5-‘traject’ (RCP8.5 is een klimaatscenario van het IPCC, red.). Deze aannames, die werden ingevoerd in computermodellen, bestaan nu dus niet meer. Sinds ongeveer 2011 hebben deze ‘business as usual’-aannames geleid tot bizarre beweringen over toekomstige klimaatrampen, die gretig werden overgenomen door journalisten en politici die zich als schoothondjes gedroegen.

De invloedrijke wetenschapper en schrijver Roger Pielke Jr. noemde de ondergang van RCP8.5 “de belangrijkste ontwikkeling in het klimaatonderzoek in decennia”. Anderen merken misschien op dat we zeker nog niet het laatste hebben gehoord van RCP8.5. Het grove misbruik ervan zal waarschijnlijk een prominente, centrale rol krijgen wanneer de geschiedenis van de Grote Klimaat- en Netto-Nul-Zwendel wordt geschreven.

Pielke legt duidelijk uit wat er is gebeurd:

Van belang is dat de groep die officieel verantwoordelijk is voor het ontwikkelen van klimaatscenario’s voor het IPCC en de bredere onderzoeksgemeenschap, nu heeft toegegeven dat de scenario’s die het klimaatonderzoek, de beoordeling en het beleid tijdens de afgelopen twee cycli van het IPCC-beoordelingsproces hebben gedomineerd, onwaarschijnlijk zijn. Ze beschrijven een onmogelijke toekomst.

Duizenden artikelen

Hij merkt verder op dat tienduizenden onderzoeksartikelen zijn en blijven worden gepubliceerd op basis van deze scenario’s. Daarnaast heeft een vergelijkbaar aantal krantenkoppen in de media “hun bevindingen versterkt”, terwijl regeringen en internationale organisaties deze onwaarschijnlijke scenario’s hebben verwerkt in beleid en regelgeving.

Het kan niet genoeg benadrukt worden hoe belangrijk dit is. Het betekent dat bijna elke angstaanjagende klimaatkop en -artikel in de mainstream media die de afgelopen 15 jaar is geschreven, onzin is. Het verklaart ook waarom een groeiende groep sceptische commentatoren het politieke concept van ‘vaststaande’ wetenschap weigerde te accepteren, en zich toelegde op de ontkrachting ervan. Dat werk kan worden omschreven als ‘shooting fish in a barrel’ (een fluitje van een cent, red.). Soms waren de verhalen, als je ook maar een greintje scepsis bezit, niet veel meer dan een belediging voor de gemiddelde menselijke intelligentie.

Wanneer de RCP8.5-aannames in computermodellen worden ingevoerd, leveren ze politiek welkome, alarmerende suggesties op dat de temperatuur in 2100 met ongeveer 4 °C zal stijgen ten opzichte van een referentieperiode van 1850-1900 – met andere woorden, een stijging van bijna 3 °C in de komende 80 jaar. Alleen de meest gestoorde eco-gekken zullen zulke grote stijgingen op korte termijn, hardop durven claimen. Dus hebben activistische wetenschappers stilletjes onzin-aannames in hun computers ingevoerd om tot hun onzin-angstscenario’s te komen. Het doek viel vorig jaar al voor RCP8.5 toen president Trumps uitvoeringsbesluit, getiteld ‘Restoring Gold Standard Science’, het gebruik van RCP8.5 effectief verbood voor wetenschappers op de loonlijst van de Amerikaanse federale overheid. Daarbij werd ook iets opgemerkt over een van de onrealistische aannames van RCP8.5 (die opzettelijke klimaatpsychoses aanwakkeren). Namelijk de aanname dat het steenkoolgebruik aan het einde van de eeuw de schattingen van de winbare reserves zou overschrijden.

Hausfather

Destijds verwierp klimaatonderzoeker Zeke Hausfather de beweringen van de regering-Trump over RCP8.5, door te stellen dat de onderzoeksgemeenschap er al afstand van had genomen. Maar Pielke is het niet eens met deze bewering dat er ‘niets aan de hand is’. Hij stelt dat Google Scholar tussen 2018 en 2021 17.000 artikelen rapporteerde die RCP8.5 gebruikten, vergeleken met 16.900 in de daaropvolgende periode van drie jaar. “Een behoorlijke verschuiving”, merkte hij droog op.

Wie minder vriendelijke bewoordingen gebruikt, zou kunnen opmerken dat deze ultieme klimaatverslaving lastig blijkt af te zweren. Een lang en pijnlijk rehabilitatieproces lijkt nu waarschijnlijk.

RCP8.5 ging uit van hoge uitstoot van kooldioxide, wat leidt tot een stralingsforcering (extra energie die in de atmosfeer van de aarde wordt ‘opgesloten’) van 8,5 watt per vierkante meter. Er zijn nu nieuwe trajecten die fungeren als richtlijnen voor computermodellen, die vervolgens informatie zullen leveren voor het komende, Zevende, Assessment Rapport van het IPCC. Pielke heeft de cijfers doorgenomen en schat dat het nieuwe hoge scenario tegen 2100 een opwarming van 3 °C zal opleveren, een daling ten opzichte van 3,9 °C, maar nog steeds een onwaarschijnlijke stijging van 1,8 °C in minder dan 80 jaar. Natuurlijk zijn deze nieuwe scenario’s sowieso slechts aannames. En op basis van bewijs uit het verleden van de verzadiging van atmosferische gassen (dat 600 miljoen jaar teruggaat), overschatten ze het opwarmende effect van een paar sporengassen nog steeds schromelijk. Veel hogere CO2-niveaus waren in het verleden de norm in een complexe, chaotische, niet-lineaire en uiteindelijk onmeetbare atmosfeer. De klimaatpaniek-bingo, gebaseerd op berichten in de mainstream media met ‘wetenschappers zeggen’, zal waarschijnlijk doorgaan zolang een bepaald publiek, hoewel slinkend, nog steeds gelooft in de gepolitiseerde agitprop rond een ‘klimaatnoodsituatie’.

Tot slot lijkt het misschien onbeleefd om één onzinnig RCP8.5-verhaal uit de mainstream media te pikken, maar er is er één die de favoriet is van uw correspondent. Dit artikel rapporteerde niet alleen RCP8.5-fantasieën, maar steeg zelfs nog verder door, going where no other story had gone before. In mei vorig jaar beweerde Mark Poynting van de BBC dat “wetenschappers zeggen” dat kustgebieden en de daarachter liggende gebieden overspoeld zouden kunnen worden door een zeespiegelstijging van enkele meters als de mondiale temperatuur met drie tiende graad Celsius stijgt. Deze bewering werd gedaan door de grenzen ver te verleggen, zelfs ver voorbij wat SSP5-8.5 (een versie van RCP8.5) voorspelde. Op basis van een paper over het smelten van het poolijs, waarin een verwachte stijging bij hoge emissies tegen 2100 van tussen de 12 en 52 centimeter werd gegeven, stuitte Poynting op het volgende: dat het IPCC niet kon uitsluiten (weliswaar met “laag vertrouwen”) dat het scenario zou kunnen leiden tot een zeespiegelstijging van meer dan 15 meter tegen 2300. Zo kwam Poynting aan zijn verhaal over een overstroming van enkele meters, “zelfs als de ambitieuze doelstellingen om de opwarming van de aarde te beperken tot 1,5 °C worden gehaald”.

Klimaat naar de achtergrond

Puur anekdotisch, maar de BBC lijkt de laatste tijd haar wildere klimaatverhalen te hebben getemperd, waarbij het onderwerp ‘Klimaat’ op haar nieuwssite is gedegradeerd naar de tweede rij van onderwerpen. Dit kan worden beschouwd als een kleine statusdaling voor een onderwerp waarvan de auteurs in het verleden de pretentie hadden dat het een essentiële kern was voor alle berichtgeving. Nu bevindt het klimaatnieuws zich in het gezelschap van de fotogalerij en het versimpelde “Newsbeat”-aanbod voor de jeugd.