Belachelijke bewering dat klimaatverandering het zomerplezier van kinderen verpest

In een recent artikel van National Public Radio (NPR), “Klimaatverandering bedreigt nu een pijler van de kindertijd: de zomervakantie,” wordt de lezer verteld dat klimaatverandering buitenspelen steeds gevaarlijker maakt door hitte, rook van bosbranden, overstromingen en stormen. Het artikel bevat interviews met kinderen die teleurgesteld zijn over afgelaste kampactiviteiten en verstoorde zwemdagen, en presenteert die ervaringen vervolgens als bewijs dat de jongeren van vandaag opgroeien in een fundamenteel andere en gevaarlijkere wereld.

Deze premisse is onjuist, zelfs belachelijk.

In plaats van gegevens aan te halen of de meteorologische definities van weer en klimaat uit te leggen, citeert NPR in het artikel een kind uit Pennsylvania, de dochter van Lauren Smith, die klimaatverandering beschrijft als “de gebieden om je heen veranderen gewoon, zeg maar, de hele tijd om je heen”. Misschien verwart ze seizoensgebonden weer met het klimaat omdat onverantwoordelijke volwassenen haar hebben verteld dat klimaatverandering hetzelfde is als het weer?

Risico

Het buitenleven heeft altijd risico’s met zich meegebracht. Lang voordat iemand ten onrechte de stijgende kooldioxide-concentratie in de atmosfeer de schuld gaf van het weer, werd kinderen al geleerd om onweersbuien te vermijden, voldoende te drinken op extreem warme dagen, uit de buurt te blijven van hoogwater in rivieren en rekening te houden met de gevaren van bossen, meren en bergen. De zomer is nooit risicovrij geweest, en niemand zou dat ook mogen verwachten.

NPR baseert zich bijna volledig op anekdotes in plaats van op bewijs. Lezers maken kennis met kampeerders wier buitenactiviteiten werden afgelast vanwege rook van bosbranden en met kinderen wier voetbaltrainingen tijdens warm weer werden ingekort. Die ervaringen zijn echt, maar ze tonen niet aan dat klimaatverandering de kindertijd fundamenteel heeft veranderd.

Neem bijvoorbeeld de rook van bosbranden die in het hele artikel wordt benadrukt. NPR vertelt lezers nooit dat veel van de Canadese bosbranden van deze zomer door blikseminslag zijn ontstaan, een volkomen natuurlijke ontstekingsbron die de Noord-Amerikaanse bossen al millennia lang vormgeeft. Of rook honderden kilometers aflegt, wordt voornamelijk bepaald door de heersende winden. Zoals ClimateREALISM in het artikel “Fout, Wisconsin Examiner en Investigative Post: rook van Canadese bosbranden is geen bewijs van klimaatverandering” heeft aangetoond, bewijst rook boven Minnesota, Pennsylvania of Washington, D.C. niet dat klimaatverandering de branden heeft veroorzaakt of onvermijdelijk heeft gemaakt. NPR wijst er evenmin op dat het aantal bosbranden in de afgelopen decennia lager was dan in het verleden, en dat ook de oppervlakte die door bosbranden is verloren gegaan, is afgenomen.

Recreatie in de buitenlucht

NPR beweert ook dat veranderende weersomstandigheden recreatie in de buitenlucht “niet alleen onmogelijk, maar ook gevaarlijk” maken.

Gevaarlijk in vergelijking met wat?

Kinderen hebben altijd al te maken gehad met hete middagen, onweersbuien, een rokerige lucht door branden in de verte en afgelaste buitenactiviteiten. Iedereen die decennia geleden op zomerkamp is geweest, herinnert zich regenachtige weken, vertragingen door bliksem, plotselinge overstromingen of bosbranden die de plannen in de war stuurden. Het weer heeft altijd bepaald wat er buiten wel en niet kon worden gedaan.

Kinderen die opgroeien in Minnesota beleven een heel andere zomer dan kinderen die opgroeien in Arizona of Texas. Een kind dat gewend is aan milde zomers in het noorden, zou het in juli in Phoenix wel eens moeilijk kunnen hebben, net zoals voor een kind uit Arizona de muggen, onweersbuien of de wildernis van Minnesota onbekend (kunnen) zijn. De geografie heeft altijd bepaald hoe mensen hun tijd buiten doorbrengen. Dat is aanpassing, geen bewijs van een klimaatnoodsituatie.

Veiliger

In feite zijn de kinderen van nu aantoonbaar veiliger dan welke vorige generatie dan ook wanneer ze naar buiten gaan. Moderne weersvoorspellingen waarschuwen dagen van tevoren voor gevaarlijke omstandigheden. Ouders ontvangen onmiddellijk waarschuwingen voor zwaar weer op hun telefoon. Airconditioning is gemeengoed. Zomerkampen beschikken over evacuatieplannen, bliksemprotocollen, noodcommunicatie en opgeleid medisch personeel. Zonnebrandcrème en muggenwerende middelen zijn, hoewel niet verplicht, alomtegenwoordig. Eerdere generaties hadden deze voordelen allemaal niet.

De zomer is niet plotseling gevaarlijk geworden. Wat er is veranderd, is de hardnekkige neiging van de media om gewone weersuitdagingen te framen als catastrofale symptomen van gevaarlijke klimaatverandering.

Indoctrinatie

Het artikel van NPR verandert de invloed van gewoon zomerweer op kinderen in een verhaal over ‘verlies’, waarbij wordt gesuggereerd dat de kinderen van nu een unieke last dragen door klimaatverandering. Aan het einde concludeert een tiener-kampeerder dat toekomstige tochten in de wildernis “gewoon anders zullen zijn vanwege klimaatverandering”. Die conclusie weerspiegelt de indoctrinatie van de eerder aangehaalde tiener over de klimaatcrisis, meer dan enig bewijs dat klimaatverandering het weer tijdens de zomer beïnvloedt.

Goede journalistiek maakt onderscheid tussen weer en klimaat. Ze maakt ook onderscheid tussen boeiende human-interestverhalen en wetenschappelijk bewijs. Het artikel van National Public Radio laat beide grenzen vervagen door emotionele anekdotes te gebruiken als ondersteuning van verstrekkende conclusies die het artikel niet kan onderbouwen.

Kinderen verdienen eerlijke gesprekken over het weer en de natuur, geen angstaanjagende verhalen die hen aanmoedigen om elke warme dag, elke afgelaste kampactiviteit of elke rokerige horizon te zien als bewijs dat hun toekomst wordt ontnomen. Het bijbrengen van veerkracht, paraatheid en respect voor de natuur heeft generaties jongeren goed gediend. Het vervangen van die lessen door klimaatangst, die schadelijk is voor de jeugd, dient noch de wetenschap, noch de kinderen.