Het bezoek van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio aan India zorgde voor het broodnodige diplomatieke momentum, waarbij er op energiegebied nog veel werk te verzetten valt. Zelfs met de toezegging van India om de komende vijf jaar voor 500 miljard dollar aan Amerikaanse goederen aan te schaffen, lijkt Rubio’s uitgesproken wens om “zoveel energie” te leveren als India bereid is te kopen, nog steeds op tafel te liggen.

Washington en New Delhi staan eensgezind in hun onbeschaamde omarming van olie, aardgas en steenkool. De resultaten van het partnerschap op dit gebied blijven echter bescheiden in vergelijking met wat de landen nodig hebben. De taak is nu om vroege afspraken om te zetten in betekenisvolle resultaten die de langetermijn-belangen van beide landen dienen.

Dylan Johnson, staatssecretaris voor Global Public Affairs, bevestigde dat het Ministerie van Energie later dit jaar een bijeenkomst over brandstofzekerheid zal organiseren voor vertegenwoordigers van de Quadrilateral Security Dialogue, een samenwerkingsverband tussen Australië, India, Japan en de Verenigde Staten. “Elk land zal zijn unieke energiebronnen en capaciteiten inzetten om de regionale energie-resilience te versterken,” zei hij.

India heeft energiebronnen nodig op een schaal die de groei kan voeden van honderden miljoenen mensen die toetreden tot de middenklasse. En het is tijd dat Indiase en Amerikaanse leiders ophouden met het spelen van klimaatpolitieke spelletjes.

Energie bepaalt de toekomst van India

India staat voor een harde realiteit: een groeiende bevolking, stijgende inkomens en een groeiende industrie zullen de vraag naar energie de komende decennia doen blijven stijgen. Hoewel India deelneemt aan klimaatdiplomatie en de ontwikkeling van hernieuwbare energie, heeft het land nooit serieus de fantasie omarmd dat wind- en zonnetechnologieën een industriële economie in stand kunnen houden.

India blijft de steenkoolproductie uitbreiden, energiecentrales goedkeuren, de invoer van olie en aardgas verhogen en zijn ontwikkeling baseren op fossiele brandstoffen. Het succes van India hangt af van overvloedige energie voor elektriciteit, industriële warmte, transportbrandstoffen en productie.

Steenkool blijft onmisbaar voor de Indiase elektriciteitssector omdat het zorgt voor inzetbare, grootschalige opwekking. Het land beschikt over binnenlandse reserves, de benodigde infrastructuur en industriële systemen die zijn opgebouwd rond thermische energie.

Aardgas – een aanvulling op steenkool, geen vervanging – is geschikt voor bepaalde industriële toepassingen en energiesystemen die operationele flexibiliteit vereisen en dient als grondstof voor petrochemische producten en meststoffen.

Het India Gas Market Report: Outlook to 2030 van het Internationaal Energieagentschap stelt dat het gasverbruik van India tegen 2030 met ongeveer 60% zal stijgen, waarbij de jaarlijkse invoer van vloeibaar aardgas (LNG) waarschijnlijk meer dan verdubbeld zal zijn. Dat tempo is zeldzaam voor een grote economie. Als onderdeel van die formule biedt Amerikaans aardgas beschikbaarheid en geopolitieke onafhankelijkheid. Het vermijdt de politieke onzekerheid van Rusland, waar energieleveringen gepaard gaan met dwang, en vermindert de risico’s die verband houden met de Straat van Hormuz.

Dit is van belang omdat energiezekerheid economische zekerheid is. Amerikaanse export kan productieve groei verankeren in plaats van een nieuwe ronde van importangst te voeden bij de exploitanten van Indiase stadsgasnetwerken, industriële ketels, kunstmestfabrieken en energiecentrales.

Een ‘Big, Beautiful’ energieakkoord?

Twintig jaar lang functioneerde het klimaat-industrieel complex als een enorme schaduwregering van niet-gekozen bureaucraten die miljarden dollars doorsluisden naar niet-gouvernementele organisaties, de academische wereld en mediakanalen om draagvlak te creëren voor radicaal beleid tegen fossiele brandstoffen.

De regering-Trump hakte dat systeem met een bijl weg en verklaarde dat Amerika zichzelf en anderen niet zal verlammen met klimaatpolitiek die is vermomd als milieubewustzijn. Door zich terug te trekken uit restrictieve internationale klimaatovereenkomsten en de financiering van zinloze – en corrupte – programma’s te bevriezen, heeft de regering de Amerikaanse energieproducenten de vrije hand gegeven.

India keek met grote belangstelling toe. De Indiase leiders begrijpen dat het energiebeleid van het groengekke Californië en Duitsland hoge prijzen en schaarste veroorzaakt – precies het tegenovergestelde van wat de markt vraagt.

De vorige regering-Biden viel India voortdurend lastig over zijn ‘carbon footprint’ en stuurde gezanten om de Indiërs de les te lezen over de vermeende gevaren van economische groei. Dat tijdperk van diplomatieke neerbuigendheid is voorbij.

Een alliantie tussen de VS en India zou de corrupte klimaatlobby in het hart raken. Door enorme hoeveelheden fossiele brandstoffen te verhandelen, zou deze de wurggreep op het energiebeleid doorbreken die klimaatalarmisten al lang permanent willen maken.

Rubio’s bezoek heeft een weg geopend om verder te kijken dan snelle krantenkoppen en een kader te bouwen voor ongekende energiehandel die voordelen kan opleveren voor werknemers, gezinnen en industrieën in beide landen. Het zou de boodschap afgeven dat energiezekerheid voorop staat, waardoor het dubieuze bedrijfsmodel van klimaatpaniekzaaierij hopelijk tot een voetnoot in de geschiedenis wordt.