Pieter Lukkes, prominent WCD-ondertekenaar, overleden
Eerder deze maand overleed Pieter Lukkes (geboren in 1931). Hij was emeritus-hoogleraar Sociale Geografie aan de RUG. De Fries was tevens een prominent ondertekenaar van de World Climate Declaration (WCD) van Clintel.
Eerder deze maand overleed Pieter Lukkes (geboren in 1931). Hij was emeritus-hoogleraar Sociale Geografie aan de RUG. De Fries was tevens een prominent ondertekenaar van de World Climate Declaration (WCD) van Clintel. Hij was zeer betrokken bij de klimaatproblematiek, ons landsbestuur en de energievoorziening. Hij schreef enkele boeken en vele artikelen, onder meer gepubliceerd op Climategate.nl.
Zijn artikelen waren altijd kort en bondig geschreven met een goede weergave van de realiteit.
Een van zijn vele artikelen is hieronder als eerbetoon uitgelicht. Het is uit 2018 maar staat qua inhoud nog ferm overeind.
Lees het artikel hier.
meer nieuws
De energietransitie blijkt statistisch mooier dan ze is
In dit artikel toont energie-expert Samuel Furfari aan waarom de energietransitie statistisch mooier wordt voorgesteld dan ze is. Recente veranderingen in de primaire energiestatistieken maken duidelijk dat de bijdrage van hernieuwbare energie jarenlang structureel werd overschat in veelgebruikte internationale data. Deze methodologische verschuiving verandert fundamenteel hoe de energietransitie wordt begrepen, gecommuniceerd en politiek geïnterpreteerd.
Historische draai van het KNMI
Na een lange strijd van zeven jaar hebben vier critici van Clintel gelijk gekregen van het KNMI. Er waren door het KNMI inderdaad teveel tropische dagen en hittegolven in de periode 1901-1950 weg-gecorrigeerd, zoals Clintel in diverse publicaties heeft beschreven. Zeven 'verdwenen' hittegolven zijn weer terug in de boeken en 1947 is met vier hittegolven weer het jaar met de meeste hittegolven.
Van wetenschap naar sciëntisme: de crisis van de moderne wetenschap
In dit essay over de crisis van de moderne wetenschap betoogt Apostolos Efthymiadis dat de hedendaagse wetenschappelijke cultuur is afgedreven van haar filosofische fundamenten en steeds meer is gaan steunen op dogmatisch denken en autoriteit. Vanuit de epistemologie van Aristoteles bekritiseert hij sciëntisme — het idee dat wetenschap tot onbetwistbaar gezag wordt verheven en wordt ingezet om politieke en maatschappelijke beslissingen af te rechtvaardigen —, politisering en consensusdenken, en pleit hij voor herstel van intellectuele scherpte en wetenschappelijke bescheidenheid.






