De herhaalde bewering dat de klimaatwetenschap ‘vaststaat’ gaat voorbij aan talloze onzekerheden, alternatieve verklaringen en computermodellen die de plank misslaan wanneer ze tegen de werkelijkheid worden getoetst. Het uitroepen van definitieve conclusies op een dergelijk vakgebied laat politiek zelfvertrouwen – zelfs arrogantie – zien, maar geen wetenschappelijke volwassenheid.

Divergentie tussen model en werkelijkheid

Computermodellen – gebaseerd op onjuiste aannames – zijn de bijbel voor de moderne klimaatbeweging. Dit ondanks het feit dat het IPCC van de Verenigde Naties het klimaat beschrijft als een ‘gekoppeld, niet-lineair, chaotisch systeem’, waarin lange-termijnvoorspellingen feitelijk onmogelijk zijn.

Beleidsmaatregelen die biljoenen dollars kosten, zijn volledig gebaseerd op de resultaten van deze digitale simulaties. Maar een model is slechts zo goed als zijn aannames. Wanneer die aannames niet overeenkomen met de fysieke wereld, verwerpt een eerlijke wetenschapper het model. De klimaatgemeenschap verwerpt in plaats daarvan de gegevens.

Het rapport van het Amerikaanse Ministerie van Energie (DOE) van juli 2025, Critical Review of Impacts of GHG Emissions on the US Climate, bracht een harde waarheid aan het licht: verzonnen scenario’s die zogenaamd de toekomstige opwarming van het klimaat weergeven, zijn overdrijvingen die weinig verband houden met de waargenomen werkelijkheid.

In zijn laatste analyse van januari 2026, heeft dr. Roy Spencer de temperatuurtrends over een periode van tien jaar uit 39 klimaatmodellen vergeleken met de waarnemingen van weerballonnen, satellieten en analyses van meteorologische informatie. Hij bevestigde dat “alle 39 klimaatmodellen grotere opwarmingstrends vertonen” dan “gegevens van waarnemingen”.

Bovendien negeren theorieën over het Global Warming Potential (GWP) van broeikasgassen, zoals kooldioxide, de realiteit van atmosferische verzadiging, aldus dr. William Happer. Bij toenemende concentratie van CO₂ in de atmosfeer, neemt het opwarmende effect van CO₂ af. Naarmate er meer wordt toegevoegd, is het effect dus kleiner. Toch gaan de modellen uit van een hoger opwarmingspotentieel dan de natuur laat zien.

Vulkaanuitbarsting

Het effect van de onderwateruitbarsting van de vulkaan Hunga Tonga in januari 2022 illustreert de complexiteit van het klimaatsysteem. Het netto-effect van de vulkaan was niet de afkoeling die doorgaans van een dergelijke gebeurtenis wordt verwacht, maar een complexe interactie van concurrerende factoren die elkaar grotendeels opheffen, met vrijwel geen effect op oppervlakte-temperaturen.

Dit resultaat staat in schril contrast met historische vulkaanuitbarstingen. De Tambora koelde in 1815 de aarde met ongeveer 1 graad af, wat leidde tot het ‘jaar zonder zomer’. Uitbarstingen op hoge breedtegraden in de jaren 540, 1450 en 1600 zorgden voor een aanzienlijke afkoeling van de aarde door de uitstoot van sulfaten in de stratosfeer.

Het klimaatsysteem kent feedback-loops en andere interacties die zo complex zijn dat zelfs een enkele vulkaanuitbarsting de grenzen van ons voorspellend vermogen blootlegt. Toch worden klimaatbeleid en zogenaamde oplossingen voorgesteld met een zekerheid die alleen door roekeloze mensen wordt gekoesterd en door oneerlijke mensen wordt geveinsd.

Welk extreem weer?

Misschien wel het minst eerlijke aspect van de klimaatcampagne, is het gebruik van het weer als wapen. Natuurrampen worden toegeschreven aan klimaatverandering en, bij uitbreiding, aan de industrie die kooldioxide uitstoot (dat als de ultieme boeman wordt beschouwd). Maar het DOE-rapport van het Amerikaanse Ministerie van Energie uit 2025 bevestigde dat de meeste extreme weersomstandigheden in de Verenigde Staten geen lange-termijntrend vertonen. Beweringen dat orkanen, tornado’s en overstromingen in frequentie of intensiteit toenemen, vallen in duigen bij de observatie van de historische gegevens.

Orkanen die aan land komen, vertonen geen significante stijgende trend. Ondanks voorspellingen over overstromingen aan de kust, is de zeespiegel sinds 1900 slechts ongeveer 20 cm gestegen. Een versnelling van de stijging boven het historische gemiddelde is niet zichtbaar in de metingen van de Amerikaanse getijdemeters.

Nog veelzeggender is de maatstaf die er het meest toe doet: het voortbestaan van de mensheid. Uit data blijkt dat het aantal dodelijke slachtoffers door natuurrampen de afgelopen eeuw sterk is gedaald. We zijn veiliger voor de elementen dan ooit tevoren in de geschiedenis van de mensheid.

De ironie is dat de wereldwijde vergroening van de afgelopen vier decennia – een uitbreiding van de vegetatiebedekking met 28 miljoen vierkante kilometer – grotendeels is veroorzaakt door de stijging van de CO₂-concentratie in de atmosfeer. De boosdoener in het verhaal van de klimaatalarmisten blijkt mede verantwoordelijk te zijn voor meetbare verbeteringen in ecosystemen.

Het lijdt geen twijfel dat het klimaat in de loop van de tijd verandert en dat CO₂ de temperatuur beïnvloedt, hoewel in mindere mate naarmate de concentratie in de atmosfeer toeneemt. Er is echter overweldigend bewijs dat kooldioxide een enorm nuttig molecuul is. En als sporengas in de atmosfeer dat planten en uiteindelijk al het leven voedt, geldt: hoe meer, hoe beter.

Het is zeer de vraag of computermodellen de complexiteit van het klimaat – zoals feedback-mechanismes – kunnen ontrafelen en een ingrijpende herstructurering van de mondiale energie-infrastructuur kunnen rechtvaardigen.

Dat je het klimaatprobleem als onbeslist beschouwt, betekent niet dat je de wetenschap ontkent, maar juist dat je haar respecteert. Empirisch onderzoek gedijt bij scepsis, bij de bereidheid om aannames in twijfel te trekken, bij de weigering om modelresultaten als definitief te beschouwen. Dit eeuwenoude proces terzijde schuiven, brengt de levensstijl en het leven van miljarden mensen in gevaar.