De waarheid over bosbranden in Frankrijk: afgebrand areaal neemt niet toe

Bosbrand in de buurt van Perpignan deze zomer. (Bron: Shutterstock)

Roger Pielke Jr.
Datum: 5 augustus 2026

Een opmerking over de reikwijdte. Deze analyse heeft betrekking op Zuidwest-Frankrijk — de regio Landes, waar de grootste branden van de afgelopen jaren hebben gewoed — en de Middellandse Zeekust, waar historisch gezien de meeste grote branden in Frankrijk hebben plaatsgevonden. Er worden geen uitspraken gedaan over de hele planeet, of zelfs maar over het hele land.

Punt één: het weer is met betrekking tot brandgevaar veranderd in Zuid-Frankrijk

Brandwetenschappers gebruiken de Fire Weather Index, of FWI — een getal dat temperatuur, luchtvochtigheid, wind en neerslag combineert — om te beoordelen in hoeverre een dag gunstig is voor brand. Een hete, droge, winderige dag heeft een hoge score; een koele, vochtige, windstille dag heeft een lage score. De FWI meet het weer, niet de brand.

De bovenstaande figuur toont de FWI voor het mediterrane deel van Frankrijk voor de periode 1980 tot 2024, afkomstig uit de European Climate Data Explorer van de Copernicus Climate Data Store, de maandelijkse heranalyse van de Fire Weather Index voor het mediterrane gebied. Dit product berekent de FWI op basis van de ERA5-heranalyse, die het weer uit het verleden reconstrueert aan de hand van gemeten omstandigheden.

Van de gegevens die ik van Copernicus heb gedownload, heb ik vijf maanden gebruikt — mei tot en met september — en daarvan het gemiddelde per jaar berekend om zo één FWI-waarde per jaar voor het brandseizoen te verkrijgen. In de figuur is te zien dat de index sterk varieert, maar het is ook onmiskenbaar dat er in deze tijdreeks een stijgende trend zichtbaar is.

Vragen over de toeschrijving daarvan vallen buiten het bestek van dit artikel, maar dit bewijs toont aan dat de weersomstandigheden die branden in het mediterrane deel van Frankrijk bevorderen, de afgelopen 45 jaar zijn toegenomen.

Punt twee: het daadwerkelijk verbrande gebied is niet toegenomen

Als de weersomstandigheden gunstig zijn voor branden, zou je verwachten dat ook het verbrande gebied toeneemt. In Frankrijk is dat niet het geval.

De bovenstaande grafieken tonen aan de hand van twee verschillende gegevensbronnen — MODIS-satellietwaarnemingen (2002–2024) en MODIS + VIIRS (2012–2026) — trends in het verbrande gebied in heel Frankrijk. Merk op dat de mediterrane regio goed is voor ongeveer 70% van het totale verbrande gebied van het land. De oranje balk voor 2026 geeft het verbrande gebied tot nu toe dit jaar weer.

Van 2002 tot 2024 is de totale verbrande oppervlakte afgenomen en vanaf 2012 tot nu is er geen duidelijke trend waarneembaar.

Hoe kan het weer m.b.t. brandgevaar verslechteren terwijl de verbrande oppervlakte stabiel blijft of afneemt?

Het weer is slechts één factor die bij branden een rol speelt. Of een gebied al dan niet in brand vliegt, hangt ook af van andere factoren: hoeveel brandstof zich heeft opgehoopt, of er een ontsteking plaatsvindt (in Frankrijk wordt ongeveer 95% van de ontstekingen door mensen veroorzaakt), en hoe effectief brandweerploegen de branden bestrijden. Frankrijk heeft fors geïnvesteerd in brandpreventie en brandbestrijding, en in een groot deel van Europa daalde de verbrande oppervlakte zelfs terwijl het klimaat opwarmde, grotendeels dankzij landbeheer en brandbestrijding.

Twee dingen zijn dus waar: een duidelijke stijgende trend in ‘brandbevorderend’ weer en een stabiele tot dalende trend in het daadwerkelijke aantal bosbranden. Ze spreken elkaar niet tegen — ze laten simpelweg zien dat het klimaat niet gelijk staat aan het resultaat.

Als ik de afgelopen week elke keer dat ik iemand online trends over branden in Frankrijk of afgebrande areaal zag posten als argument vóór of tegen het waarnemen van klimaatveranderingen, een dollar had gekregen, zou ik een huis in het mediterrane deel van Frankrijk kunnen kopen – met airco!

Punt drie: emissiereducties zijn geen knop om het brandrisico te regelen

Laten we al die complexiteit – brandstof, ontbranding, bestrijding, de divergentie tussen klimaattrends en brandtrends – even buiten beschouwing laten en uitgaan van de sterkste redelijke versie van het mitigatie-argument:

Stel dat we ons alleen bekommeren om het risico op brandgevaarlijk weer, en laten we verder aannemen dat dit nauw samenhangt met de cumulatieve koolstofemissies. Als we de uitstoot terugdringen om netto nul (en verder) te bereiken, hoeveel minder risico op brandgevaarlijk weer zou Zuidwest-Frankrijk dan tegen het einde van de eeuw lopen?

Een studie uit 2025 in npj Natural Hazards — Lanet et al. — geeft ons de informatie die we nodig hebben om dit gedachte-experiment met cijfers uit te werken. Dat artikel maakte een prognose van hoe vaak zomerdagen de drempel voor een “dag met extreem  brandgevaarlijk weer“ zouden overschrijden — het niveau dat in de referentieperiode 1991–2020 slechts in 10% van de gevallen werd overschreden.

De studie keek naar RCP2.6 en RCP4.5 (ja, RCP8.5 zit er ook bij, maar ik heb dat in deze analyse buiten beschouwing gelaten….).

In de onderstaande figuur heb ik in een grafiek weergegeven wat Lanet et al. hebben vastgesteld over de toename van de kans op dagen met extreem weer voor RCP2.6 (blauwe stip, doorgaans geïnterpreteerd als in overeenstemming met het halen van een 2 °C-doelstelling) en RCP4.5 (gele stip) ten opzichte van de cumulatieve kooldioxide-uitstoot van elk scenario — en heb ik een rechte lijn tussen beide getrokken.

Vervolgens heb ik de twee nieuwe CMIP7-scenario’s toegevoegd die het huidige/toegezegde beleidsbereik omvatten — MEDIUM (oranje ruit) en MEDIUM-LOW (groene ruit) — op basis van hun cumulatieve CO2-uitstoot.

Met die rechte lijn kan ik de veranderende kans op dagen met extreme brandgevaarlijke weersomstandigheden schatten volgens de methoden van Lamet et al. voor de nieuwe scenario’s (die het bereik omvatten waarvoor de wereld volgens CMIP7 momenteel op koers ligt). Ik heb ook het middenpunt van de twee CMIP7-scenario’s berekend. Dit alles is samengevat in de tabel onder de figuur.

In de tabel heb ik de kans op brandgevaarlijk weer voor elk scenario omgezet in iets tastbaarder: het verwachte aantal dagen met extreem brandgevaarlijk weer in een typische juli- of augustusmaand aan het einde van de eeuw, gemiddeld over 30 jaar.

Een hedendaagse referentie heeft ongeveer 3 extreme dagen per maand. Op basis van deze waarschijnlijkheden bedraagt de verwachte variabiliteit ongeveer +/- 3 dagen per maand. In de referentiescenario’s met hogere emissies, volgens de methoden van Lanet et al., zou een gemiddelde augustusmaand 6 tot 7,5 van dergelijke dagen kunnen tellen — ongeveer het dubbele van vandaag.

De conclusie van Lanet et al. is dus dat het aantal dagen met extreem brandgevaarlijk weer sterk reageert op de toename van kooldioxide — wat perfect is voor een analyse van de effecten van mitigatie op hun prognoses van het brandrisico.

Laten we vervolgens eens kijken naar sterke mitigatie — zoals voorzien onder RCP2.6, waarbij in de jaren 2080 netto-nul wordt bereikt en de uitstoot daarna netto-negatief wordt. In dat scenario zouden juli en augustus aan het einde van de eeuw gemiddeld ongeveer 3 extreme dagen per maand tellen — in wezen hetzelfde als vandaag.

Klimaatmaatregelen bieden onder deze aannames voordelen door te voorkomen dat gemodelleerde risico’s toenemen, maar ze verminderen het risico vanaf nu niet.

Dat betekent dat als de branden in Frankrijk nu een probleem vormen, klimaatmaatregelen geen potentieel hebben om de risico’s vanaf vandaag te verminderen, in ieder geval niet voor de komende generaties, en misschien wel nooit.

Laat ik dat nog eens herhalen: onder aannames die het gunstigst zijn voor de effecten van mitigatie op brandgevaarlijk weer, lijkt het brandgevaarlijk weer aan het einde van de eeuw op het brandgevaarlijke weer waarmee we nu al leven.

Ja en nee

Het CMIP7-middenpunt voorspelt 10,8 extreme branddagen in juli en augustus, gemiddeld over de periode 2070-2100, terwijl RCP2.6 5,9 voorspelt — ongeveer vijf dagen minder. In de gemodelleerde resultaten vermindert mitigatie de risico’s ten opzichte van het basisscenario dus wel degelijk.

Het antwoord op de vraag “vermindert het terugdringen van de CO2-uitstoot het brandgevaar in de Franse regio Landes?” kent dus twee verdedigbare antwoorden uit één enkele studie, afhankelijk van de maatstaf: nee en ja.

• Nee, niet ten opzichte van het huidige risiconiveau,
• Ja, ten opzichte van het verschil tussen twee alternatieve, gemodelleerde toekomsten.

Dit betekent dat het voordeel van mitigatie — het verschil ten opzichte van het niet-gekozen scenario — niet waarneembaar is. Sterke mitigatie heeft een effect tussen de gemodelleerde RCP2.6-wereld en een gemodelleerde, veronderstelde wereld met hogere emissies. Maar de kwantificering van de voordelen bestaat alleen in de modelwereld — niet in de echte wereld.

Het ja- of nee-antwoord hangt niet alleen af van welke referentiesituatie wordt aangenomen, maar ook van welke variabele je meet. Lanet et al. volgen twee brandgevaar-indexen die, bij hetzelfde emissiearme scenario, in tegengestelde richtingen bewegen: de dagelijkse Fire Weather Index neemt af (de kans op een extreme dag daalt in augustus van 0,12 naar 0,08), terwijl de seizoensgebonden index voor hitte en droogte stijgt (van 0,03 naar 0,15). De ene risicomaatstaf daalt onder mitigatie, terwijl de andere stijgt — uit hetzelfde artikel.

Dit alles betekent niet dat mitigatie geen invloed zou hebben op het toekomstige risico op brandgevaarlijke omstandigheden, maar het betekent wel dat de voordelen van mitigatie alleen bestaan voor zover we erop vertrouwen dat een model de wereld nauwkeurig weergeeft en dat we in staat zijn om nauwkeurig te voorspellen waar de wereld naartoe gaat onder alternatieve scenario’s.

Als we in onze analyse meer variabelen, meer scenario’s, meer modellen, meer aannames en meer referentiescenario’s zouden introduceren, zou het aantal aannemelijk verdedigbare perspectieven zich vermenigvuldigen. We zijn een wereld van vertakkende paden binnengegaan.

Laten we dit met cijfers illustreren: als we uitgaan van een referentiescenario van RCP4.5, dan komt er 38 jaar nadat de scenario’s uiteenlopen een signaal van mitigatie door het volgen van RCP2.6 naar voren – wat ergens ver in de tweede helft van deze eeuw zou zijn. Ga uit van een referentiescenario dat RCP2.6 benadert, en het moment waarop dit signaal zich voordoet, strekt zich uit tot in het oneindige. Er zijn veel verdedigbare standpunten over de richting waarin de wereld zich als basisscenario zou kunnen ontwikkelen, die tussen RCP2.6 en RCP4.5 liggen en waarmee elke voor- of tegenstander van mitigatie tevreden zou kunnen zijn.

De wetenschap kan de kwestie van deze verschillende perspectieven niet oplossen.

De daadwerkelijke impact van mitigatie op het brandrisico is in dit geval dus afhankelijk van de toekomst die men voor ogen heeft — iets wat niet empirisch kan worden vastgesteld. Dit is geen argument om te zeggen dat mitigatie geen voordelen kan hebben voor het verminderen van het brandrisico, maar is eerder een uitleg waarom onze visies op wat dat voordeel zou kunnen zijn, berusten op overtuigingen en geloof, niet op gegevens en wetenschap.

Waar dit ons brengt

Het siert de studie van Lamet et al. dat zij erkennen dat aanpassing aan het brandrisico niet alleen noodzakelijk, maar essentieel is. In tegenstelling tot degenen die bovenaan dit artikel worden geciteerd, behandelen zij emissiereducties niet als een regelknop voor brandgevaarlijke omstandigheden:

Aanpassing aan het toenemende risico op bosbranden vereist een alomvattende aanpak die de drie fundamentele componenten van risico aanpakt: gevaar (ook wel ‘hazard’ genoemd), blootstelling en kwetsbaarheid. Het beperken van het gevaar houdt in dat de waarschijnlijkheid en de potentiële ernst van bosbranden worden verminderd. Dit kan worden bereikt door voorlichtingscampagnes die brandveilig gedrag bij inwoners, toeristen en professionals bevorderen. Maatregelen voor brandstofbeheer, zoals gecontroleerd afbranden en mechanische uitdunning, zijn effectief gebleken bij het verminderen van de ernst van bosbranden. Blootstelling kan worden beperkt door de uitbreiding van menselijke nederzettingen en infrastructuur in brandgevoelige gebieden te reguleren, met name in het grensgebied tussen natuur en bebouwde kom (wildland-urban interface, WUI). De WUI, waar menselijke bebouwing grenst aan onontgonnen natuurgebied, is aangemerkt als een zone met een verhoogd risico op bosbranden. Maatregelen om de bebouwing in deze gebieden te beperken, kunnen het aantal gebouwen en mensen dat gevaar loopt, verminderen. Het is echter belangrijk te beseffen dat zelfs zonder verdere uitbreiding de bestaande blootstelling binnen de WUI aanzienlijk blijft. Bovendien bieden veel voorstedelijke gebieden – die vaak overlappen met de WUI – essentiële betaalbare huisvesting, wat onderstreept dat er een evenwicht moet worden gevonden tussen het verminderen van het risico op bosbranden en bredere sociale en economische overwegingen. Ten slotte houdt het verminderen van de kwetsbaarheid in dat de veerkracht van gemeenschappen en systemen moet worden versterkt, zodat ze bosbranden kunnen weerstaan en zich ervan kunnen herstellen.

Dit artikel pleit niet tegen versnelde decarbonisatie. Het stelt dat het rechtvaardigen van decarbonisatie als beleid ter vermindering van het brandrisico — zoals deze maand zo vaak gebeurt in Frankrijk — het publiek misleidt en de aandacht afleidt van beleidsmaatregelen die daadwerkelijk een verschil kunnen maken.

Om brede publieke steun te krijgen voor versnelde decarbonisatie, moeten de voordelen ervan op korte termijn waarneembaar zijn.

Zelfs uitgaande van de meest optimistische redelijke aannames, zorgt sterke mitigatie ervoor dat het brandgevaarlijk weer voor het einde van de eeuw in Zuidwest-Frankrijk er nog steeds ongeveer hetzelfde uitziet als vandaag — de beloofde risicoreductie kan dus niet worden gerealiseerd, zelfs niet in sterk vereenvoudigde modellen.

Bovendien zijn de voordelen van mitigatie voor het brandgevaarlijk weer — niet voor daadwerkelijke branden in het landschap — volledig afhankelijk van en evenredig aan de aannames die worden gedaan over een hypothetische toekomst. Dat maakt de voordelen niet onwerkelijk, maar wel ongrijpbaar en afhankelijk van vertrouwen in modellen en overtuigingen over de toekomst.

Er zijn veel betere redenen om de decarbonisatie van onze economieën te versnellen dan het verminderen van het brandrisico in Frankrijk. Als die goede redenen voor versnelde decarbonisatie als potentieel neveneffect hebben dat ze bijdragen aan lagere brandrisico’s – ook al is dat niet volledig kwantificeerbaar – des te beter.

Mijn advies aan klimaatactivisten: kom met betere argumenten. Predik geen weerbeheersing. Dat is slechte wetenschap en een valse belofte.

Klimaatmitigatie is belangrijk, maar de rechtvaardiging ervoor zou dat ook moeten zijn.

SAVE THE DATE!

Op zondagmiddag 11 oktober 2026 vanaf 14.00 uur geeft Roger Pielke Jr. een lezing voor Clintel in Driebergen. Reserveer deze datum al vast in uw agenda. De ticketverkoop start binnenkort.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op The Honest Broker op 31 juli 2026.

Wat u zojuist heeft gelezen, kon worden gepubliceerd dankzij onze donateurs.

Clintel publiceert dagelijks artikelen over klimaat, energie en wetenschap. Daarnaast vertalen wij internationale analyses in meerdere talen, maken wij video’s, publiceren wij rapporten en organiseren wij bijeenkomsten en lezingen.

Wij ontvangen geen overheidssubsidies en zijn volledig afhankelijk van de steun van onze donateurs. Dankzij uw bijdrage kunnen wij onafhankelijk onderzoek en een open debat over klimaat en energie blijven bevorderen.

Steunt u ons werk? Kies wat bij u past:

• Word Vriend van Clintel – vanaf €100 per jaar
• Word Trouwe Vriend van Clintel – via een fiscaal aantrekkelijke periodieke gift
• Doe een eenmalige donatie – iedere bijdrage helpt

Hartelijk dank voor uw steun.