De trots van Zuid-Korea op ‘netto nul’ brokkelt af

Nog maar een paar maanden geleden waren Zuid-Koreaanse functionarissen druk bezig met het opscheppen over extreme netto-nuldoelstellingen. We spoelen even door naar april 2026, en het land is druk bezig om elke scheepslading olie en aardgas die op de wereldmarkt beschikbaar is, veilig te stellen.

Afgelopen november formaliseerde de Presidential Commission on Carbon Neutrality and Green Growth haar Nationally Determined Contribution voor 2035, waarbij een ingrijpende reductie van 53–61% van de uitstoot van broeikasgassen ten opzichte van het niveau van 2018 (742 miljoen ton kooldioxide-equivalent) werd toegezegd.

De lobby tegen fossiele brandstoffen prees dit als bewijs dat de op drie na grootste economie van Azië haar groei loskoppelt van fossiele brandstoffen, een energiebron die vaak wordt afgeschilderd als ‘gif’ en een overblijfsel van een onhoudbaar verleden.

Levensaders

Vandaag de dag zijn diezelfde brandstoffen nationale levensaders. Het verzoek van de regering aan producenten in de Golf voor “een stabiele energievoorziening en veiligheidsgaranties voor Koreaanse schepen” is een verbluffende ommezwaai. Het contrast kan niet groter zijn.

De wanhoop strekt zich rechtstreeks uit tot in de Koreaanse straten. Op 1 april verhoogde de Zuid-Koreaanse regering haar energy security alert en kondigde strenge regels aan om de brandstoffen te sparen die ze van plan waren met belastingen uit de markt te drukken. Vervoer uit de publieke sector — waaronder 1,5 miljoen voertuigen van ministeries, lokale overheden en scholen — kregen te maken met regels voor het om de dag rijden, op basis van kentekennummers.

President Lee zou de stabiele LNG- en steenkoolvoorraden van Indonesië te midden van de chaos “zeer geruststellend” hebben genoemd – een uitspraak die aantoont dat fossiele brandstof worden erkend als hoeksteen van de nationale veiligheid.

Waarom legt een rijk land dan een netto-nul-verplichting voor 2035 vast en smeekt het vervolgens wereldwijde leveranciers om enorme hoeveelheden fossiele brandstoffen te sturen?

Meedogenloze natuurkunde

Het antwoord ligt in de meedogenloze natuurkundige basis van energie. Een moderne productiebasis kan niet draaien op windturbines, zonnepanelen en batterijopslag. Ze missen de energiedichtheid en betrouwbaarheid die nodig zijn om elektriciteit uit fossiele brandstoffen te vervangen.

De drie grootste raffinaderijen van Zuid-Korea – het Ulsan-complex van SK Energy, GS Caltex in Yeosu en de Onsan-fabriek van S-Oil – behoren tot de grootste ter wereld. Samen verwerken ze miljoenen vaten per dag tot zowel brandstoffen als industriële grondstoffen die naar andere landen worden geëxporteerd.

Nafta uit deze raffinaderijen dient als de essentiële grondstof voor de petrochemische fabrieken van Zuid-Korea, de op drie na grootste producenten van ethyleen en propyleen ter wereld.

Deze chemicaliën vormen de basis voor de kunststoffen, synthetische vezels en harsen waaruit auto-interieurs, behuizingen van elektronische apparaten, kledingstoffen, voedselverpakkingen, medische slangen en bouwmaterialen bestaan. Zonder deze producten zouden de exportmotoren van Zuid-Korea voor halfgeleiders, scheepsbouw, auto’s en textiel niet bestaan. Olie vervoert niet alleen goederen; het houdt hele industrieën in stand.

De Zuid-Koreaanse economie kan niet functioneren zonder geïmporteerde koolwaterstoffen. Het land importeert meer dan 97% van zijn energie, waarbij ruwe olie en aardgas het leeuwendeel uitmaken. Zuid-Korea moet zijn middelen besteden aan het diversifiëren van de olie- en gasimport en het uitbreiden van LNG-partnerschappen in Zuidoost-Azië, niet aan onhaalbare politieke prestigeprojecten.

Moreel

Klimaatbeleid, gepresenteerd als morele noodzaak, kan de toets van de praktijk niet doorstaan. De wetenschap rond catastrofale klimaatvoorspellingen blijft onzeker, en de geschiedenis leert ons dat landen vaak hebben gefloreerd tijdens periodes van gematigde opwarming. Verhoogde CO2-concentraties in de atmosfeer hangen samen met landbouwproductiviteit, waardoor grote delen van de wereld groener zijn geworden en de voedselzekerheid in Zuid-Korea is verbeterd.

De netto-nul-agenda vereist het opzettelijke ontkennen van hoe de moderne wereld functioneert. Zuid-Korea rees uit de as van de oorlog op tot een wereldwijde economische reus omdat het de kracht van energierijke, betrouwbare fossiele brandstoffen omarmde. Afstappen van dit beproefde model ten gunste van onbewezen, weersafhankelijke technologieën, is een recept voor economische ondergang.

Zuid-Korea moet ophouden met het offeren van groei, stabiliteit en innovatie op het altaar van een oncontroleerbare klimaatfantasie. Het land blijft afhankelijk van fossiele brandstoffen.