Shellenberger ontzenuwt klimaatmythes
Onlangs maakte Bill Gates publiekelijk een opvallende koerswijziging over klimaatverandering. Hij wees ‘doemscenario’s’ af en pleitte voor een meer pragmatische, mensgerichte aanpak. Is dat een teken dat het tijdperk van klimaatalarmisme ten einde loopt? Dat is wat de podcast American Thought Leaders wilde onderzoeken. Daarom een gesprek met Michael Shellenberger, auteur van Apocalypse Never en oprichter van Public.news.
Van stijgende zeespiegels tot toenemende bosbranden, stervende ijsberen en verdwijnende koraalriffen: veel van wat ons over klimaatverandering is verteld, klopt niet, zegt hij. Het verhaal over de stijgende zeespiegel bijvoorbeeld, is volledig gebaseerd op computermodellen die zo zijn aangepast dat ze het gewenste resultaat opleveren, aldus Shellenberger.
“Het is duidelijk dat activistische wetenschappers modellen manipuleerden om een versnelling in de zeespiegelstijging te laten zien, terwijl de enige langetermijn, betrouwbare bron van data — de zogeheten getijdenmetergegevens — geen versnelling laat zien.” zegt hij.
Hoe worden gegevens selectief gekozen of vervormd om misleidende verhalen over klimaatverandering te creëren? Wat zit er achter de plotselinge omarming van kernenergie — nadat het decennialang werd gedemoniseerd? En hoe zou dat verband kunnen houden met de wereldwijde AI-wedloop?
meer nieuws
Hoeveel slapeloze burgers zijn meer windturbines waard?
Met de 2H-norm – een afstand van tweemaal de tiphoogte van een windturbine – kiest het kabinet voor de minimale variant die verdere bouw mogelijk houdt, zonder dat is aangetoond dat omwonenden daarmee afdoende worden beschermd. Intussen worden windparken afgeschakeld wegens stroomoverschotten en netcongestie. Waarom dan burgers blootstellen aan onbekende gezondheidsrisico’s om nog meer windturbines te kunnen bouwen?
Wat was de werkelijke oorzaak van de ramp in Nepal?
Iedereen heeft het over klimaatverandering, maar de daadwerkelijke oorzaken van de ramp in Nepal liggen elders, stelt Roger Pielke Jr. Blootstelling en kwetsbaarheid van mensen zijn bijna altijd de factoren waarop we op zeer korte termijn het meest effectief invloed kunnen uitoefenen.
Nederland betaalt aan de klimaattransitie; Brussel herverdeelt de miljarden
Nederlanders betalen op steeds meer manieren voor energiegebruik en CO2-uitstoot. Soms is die rekening zichtbaar, zoals bij de energiebelasting; andere kosten zitten verwerkt in de prijs van producten en diensten. Tegelijkertijd wordt een deel van de opbrengsten van het klimaatbeleid herverdeeld naar zwakkere EU-landen. Daniël de Liever legt uit hoe dat systeem werkt.






