In een gewaagde zet tegen de pseudowetenschap van het klimaatalarmisme, heeft de Amerikaanse districtsrechter, Robin Rosenberg, een zeer aanvechtbare verhandeling over klimaatverandering verwijderd uit de vierde editie van de Reference Manual on Scientific Evidence.

Naar verluidt is dit referentiehandboek de gouden standaard in het wetenschappelijk onderwijs voor de federale rechterlijke macht. Het is een gezamenlijk product van het Federal Judicial Center – onder toezicht van rechter Rosenberg – en de National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine. Het heeft als officieel doel om rechters te ondersteunen bij het behandelen van zaken waar complex wetenschappelijk bewijs van belang is en daarbij te onderscheiden tussen degelijke wetenschap en speculatie.

Het hoofdstuk over klimaatverandering van de vierde editie van de Handleiding was echter eerder ‘lood dan goud’, wat bezwaren opriep van procureurs-generaal en anderen. Het was een manifest van vooringenomenheid, opgesteld door een panel van alarmisten die computermodellen als het evangelie beschouwden en de empirische realiteit negeerden.

De model-realiteit-divergentie

Het kernprobleem met het inmiddels verwijderde hoofdstuk – en in feite met de hele wetenschappelijke benadering van de klimaatlobby – is een vertrouwen op de foutieve aannames van modellen eerder dan op empirische observatie van de werkelijkheid.

Gegevens geanalyseerd door Dr. Roy Spencer, die de periode van 1979 tot begin 2025 bestrijken, tonen een gigantisch falen van deze modellen aan. Satellietmetingen die de werkelijke temperatuur van de troposfeer meten, verschillen sterk van de output van computersimulaties, waarbij de laatste een ongecontroleerde opwarming voorspellen en de eerste een bescheiden temperatuurstijging laten zien. Het verschil is niet een foutmarge, het is een kloof.

Decennialang zijn computermodellen van het klimaat gebruikt om draconische regelgeving te rechtvaardigen, met als meest opvallende de stelling van de Environmental Protection Agency (EPA) dat kooldioxide (CO₂) een verontreinigende stof is (de Endangerment Finding, red). Dit ondersteunt de beweringen van klimaatalarmisten dat CO₂-uitstoot van fossiele brandstoffen de planeet dreigt te oververhitten en allerlei dodelijke weersomstandigheden veroorzaakt.

Uit de historische gegevens blijkt echter geen enkele trend van toenemende weersextremen. Ook is het risico om te overlijden aan een klimaatgerelateerde ramp – overstromingen, droogte, stormen, bosbranden, extreme temperaturen – sinds de jaren 1920 met 98% gedaald.

Begin 20^e eeuw kwamen wereldwijd miljoenen mensen om het leven door klimaatrampen. Tegenwoordig, ondanks een wereldbevolking die sindsdien is verviervoudigd, is het aantal slachtoffers maar een kleine fractie van wat het vroeger was. Fossiele brandstoffen hebben de goedkope energie geleverd die nodig was om een degelijke infrastructuur te bouwen, huizen te verwarmen en te koelen, de landbouw te mechaniseren en early warning-systemen te ontwikkelen. Steenkool, olie en aardgas hebben de mensheid geholpen het milieu te beheren, niet het te vernietigen.

Rechterlijke verdedigingslinie

Nergens is dit begrip belangrijker dan bij het Amerikaanse Hooggerechtshof en andere federale rechtbanken. De federale rechterlijke macht is een brandpunt geworden van de juridische strijd tussen degenen die alarmisme promoten en degenen die realisme en een moderne levensstijl verdedigen.

Activisten weten dat ze het publieke debat gaan verliezen. Gewone gezinnen, die worstelen met inflatie en energiekosten, hebben geen enkele behoefte hun levensstandaard op te offeren voor een theoretische crisis. Daarom hebben activisten zich tot ‘lawfare’ gewend. Ze klagen oliemaatschappijen, autofabrikanten en nutsbedrijven aan, in de hoop het wetgevingsproces te omzeilen en ‘groene’ beleidsmaatregelen via gerechtelijke besluiten opgelegd te krijgen.

Deze rechtszaken zijn volledig gebaseerd op de stelling dat er sprake is van een ‘existentiële’ crisis. Als het handboek van de rechter zelf zegt dat de crisis wetenschappelijk bewezen is, maakt de verdediging geen schijn van kans. Door het bevooroordeelde hoofdstuk te zuiveren, heeft het Federal Judicial Center nu het speelveld meer gelijk gemaakt.

Amerika leidt, de wereld volgt

De implicaties van deze beslissing reiken tot ver over de Amerikaanse grenzen. De Verenigde Staten zijn niet zomaar een land in het wereldwijde milieudebat; ze zijn de trendsetter. Beleidsmaatregelen en juridische normen die in de VS zijn vastgesteld, verbreiden zich naar buiten en beïnvloeden wetgeving en rechterlijke uitspraken in Europa, Azië en het mondiale Zuiden.

De Amerikaanse emissieprogramma’s voor lichte voertuigen behoren wereldwijd tot de belangrijkste standaarden. De Federal Test Procedure wordt gebruikt voor het certificeren van auto’s voor de Noord-Amerikaanse markt, waarmee de methodologie van de EPA in feite wordt geglobaliseerd. Op het gebied van omgevingsluchtkwaliteit dienen de Amerikaanse National Ambient Air Quality Standards als model voor landen die hun eigen milieuwetten ontwikkelen.

Het door de Amerikaanse rechterlijke macht en de EPA volledig omarmen van het alarmistische narratief – en daarmee het codificeren van de absurde idee dat CO₂ en andere broeikasgassen het leven bedreigen – zou deze stelling over de hele wereld verspreiden. Omgekeerd geeft de VS nu een krachtig signaal af tegen de waanzin, door op de rem te trappen.

Door deze zwaar gemankeerde klimaatsectie uit de handleiding te verwijderen, heeft de rechter een duidelijk signaal afgegeven dat hij niet als een soort stempelmachine zal fungeren voor politiek activisme dat zich voordoet als wetenschap. Wetenschap is een proces van voortdurend onderzoek, twijfel en toetsing aan echte waarnemingen. De poging om een ideologisch gestuurd en wetenschappelijk ongefundeerd standpunt dwingend vast te leggen in een handleiding voor rechters, was een regelrechte belediging voor de honderden jaren oude wetenschappelijke methode.

We staan niet voor een klimatologische apocalyps. We hebben te maken met een competentie- en integriteitscrisis binnen onze elite-instellingen. Het verwijderen van dit hoofdstuk uit het referentiehandboek is een eerste stap in het herstel van deze broodnodige eigenschappen.