Het onderstaande artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd op Forbes in 2020, tijdens mijn korte periode als columnist daar in 2019 en 2020. Het is in 2026 voor mensen wellicht moeilijk te begrijpen hoe wraakzuchtig het klimaatdebat in de jaren 2000 en 2010 was. De onthullingen uit gehackte interne discussies tussen bijdragers aan de website Skeptical Science, bieden een schokkend inkijkje. Ze laten zien hoe kwaadaardig sommige klimaatactivisten waren in hun pogingen om het publieke debat te beheersen en beroepsmatige schade toe te brengen aan degenen die zij als hun vijanden bestempelden. Ik deel dit hier om ervoor te zorgen dat het niet in de vergetelheid raakt en ook om nieuwkomers in de klimaatkwestie te helpen om beter te begrijpen hoe ver de kwestie zich in positieve richting heeft ontwikkeld.

Academische ‘zwarte lijsten’

Een klimaat-belangengroep met de naam Skeptical Science houdt een lijst bij van academici die zij bestempelt als “klimaatmisinformanten”. De lijst bevat 17 academici en is bedoeld als zwarte lijst. We weten hiervan omdat een van de leiders van Skeptical Science, een blogger genaamd Dana Nuccitelli, dit afgelopen vrijdag zei, in een artikel over een van de academici op hun lijst: “Als je kijkt naar de uitspraken die we op haar [Skeptical Science]-pagina hebben verzameld en ontkracht, zou dat haar ongeschikt moeten maken voor een baan in de academische wereld.”

Die zogenaamd onmogelijk aan te nemen (unhirable) wetenschapper is professor Judy Curry, voormalig hoofd van de School of Earth and Atmospheric Sciences aan Georgia Tech en Fellow van zowel de American Geophysical Union als de American Meteorological Society. Volgens elke gangbare academische maatstaf heeft Curry in de loop van vele decennia een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Het idee dat zij unhirable zou zijn, lijkt belachelijk.

Maar er is niets grappigs aan Skeptical Science. Vandaag de dag zou Curry een vooraanstaand figuur in de gemeenschap van de atmosferische wetenschappen moeten zijn. In plaats daarvan is ze uit de academische wereld verdwenen. Zij schrijft dat, althans gedeeltelijk, toe aan het feit dat ze op de zwarte lijst van Skeptical Science is geplaatst en dat deze lijst, zoals Nuccitelli aangaf, wordt gebruikt om haar “onbemiddelbaar” te maken.

Judith Curry

Ik vroeg professor Curry naar deze situatie. Ze legde uit:

“In 2012 kreeg ik van mijn decaan te horen dat het bestuur wilde dat ik zou aftreden als hoofd. Hoewel daar verschillende redenen voor waren, was een voor de hand liggende reden het extreme ongenoegen van een aantal activistische klimaatwetenschappers die een zeer directe lijn naar de decaan hadden.”

Dus trad Curry af en ging op zoek naar bestuurlijke functies bij andere universiteiten:

“In die tijd kreeg ik talloze verzoeken van academische headhunters die me aanmoedigden om te solliciteren naar belangrijke bestuurlijke functies, variërend van decaan tot vice-rector voor onderzoek. Ik heb op een aantal daarvan gesolliciteerd en ben voor twee ervan zelfs op gesprek geweest. Ik heb de definitieve shortlist niet gehaald.”

De headhunter gaf Curry de volgende feedback van de universiteiten:

“Ze vonden me een uitstekende kandidaat, het zag er op papier allemaal uitstekend uit, ik bracht een sterke visie naar voren en presteerde heel goed tijdens het persoonlijke gesprek. De doorslaggevende factor was mijn publieke profiel in het klimaatdebat, zoals blijkt uit een simpele Google-zoekopdracht.”

Inderdaad, bij mijn eigen Google-zoekopdracht naar “Judy Curry”  – en bevestigd door anderen op mijn Twitter-tijdlijn – verschijnt de zwarte lijstpagina van Skeptical Science over haar op de eerste pagina van de Google-resultaten, en voor mij was het de bovenste vermelding.

Hoe kan het dat een website, opgericht door een Australische cartoonist genaamd John Cook en voornamelijk gerund door vrijwillige niet-academici en amateurwetenschappers, zo ver kan komen dat ze niet alleen beweert te bepalen wie wel en wie niet geschikt is om door universiteiten te worden aangenomen, maar die rol ook daadwerkelijk vervult?

Skeptical Science ontstond in 2007, op het hoogtepunt van het tijdperk van de klimaatblogs. Het was ook een tijd waarin de jacht op “klimaatsceptici” (of “ontkenners”) echt in een stroomversnelling kwam. De website bereikte al snel een groot publiek en werd gepromoot als een bondgenoot in de strijd tegen klimaatsceptici en ontkenners. Volgens Wikipedia:

“The Washington Post heeft de website geprezen als de ‘meest prominente en gedetailleerde’ website om argumenten van ontkenners van de opwarming van de aarde te weerleggen.”

Steun

Maar de belangrijkste factor die de opkomst van Skeptical Science als krachtige klimaatbelangengroep legitimeerde, was de steun van vooraanstaande wetenschappers, zoals de alom bekende klimaatwetenschappers Michael Mann van Penn State University en Katherine Hayhoe van Texas Tech. Net als Skeptical Science richten Mann en Hayhoe een groot deel van hun inspanningen op het identificeren en in diskrediet brengen van zogenaamde klimaatsceptici of ontkenners.

De American Geophysical Union (AGU), een toonaangevende wetenschappelijke vereniging waartoe veel klimaatwetenschappers behoren, heeft Skeptical Science stelselmatig gesteund. De AGU heeft zelfs een beroep gedaan op de zwarte lijst van Skeptical Science, nog maar kort geleden in december, toen een van haar schrijvers een Australische academicus afwees door simpelweg op te merken dat hij “een eigen pagina heeft op de Skeptical Science-site van John Cook”. Het loutere feit dat iemand op de zwarte lijst van Skeptical Science staat, lijkt voldoende te zijn om op de officiële website van de AGU – waar Curry tot Fellow werd gekozen – terzijde te worden geschoven.

Maar wat er met Curry is gebeurd, is nog maar het topje van de ijsberg.

Toen ik op Twitter de bewering van Skeptical Science besprak dat hun debunking van Curry haar “onbemiddelbaar in de academische wereld” zou moeten maken, wees een volger van mij op een schat aan gehackte interne discussies binnen het Skeptical Science-team. In die discussies uit de periode 2010-2012 werd mijn vader, Roger Pielke Sr. — eveneens een vooraanstaand atmosferisch wetenschapper — zo’n 3.700 keer genoemd. Dienovereenkomstig staat mijn vader ook op de zwarte lijst van Skeptical Science.

Ik heb die interne discussies gelezen en wat ik zag is ongelooflijk verontrustend, voor de academische vrijheid en wat betreft menselijk fatsoen.

Laat me even een stapje terug doen en uitleggen waarom ik het gepast vind om de inhoud van deze gehackte discussies te bespreken. (Opmerking: deze gehackte discussies zijn iets anders dan de met Photoshop bewerkte afbeeldingen die in 2013 werden aangetroffen op een onbeveiligde Skeptical Science-website, waarop te zien was hoe de gezichten van verschillende Skeptical Science-teamleden waren gemonteerd op die van nazi-soldaten, met John Cook als Heinrich Himmler. Volgens Rob Honeycutt van Skeptical Science waren die afbeeldingen bedoeld als een grap binnen de groep om een klimaatscepticus belachelijk te maken die op een andere lijst van hen staat, en waren ze niet bestemd voor het publiek.)

De discussies in de gehackte gesprekken – net als die in de Wikileaks-onthullingen, de gehackte gesprekken van president Emmanuel Macron of zelfs de Climategate-e-mails – zijn rechtmatig van algemeen belang.

Getuigen

Daar zijn minstens drie redenen voor. Ten eerste blijkt uit het gehackte forum dat Skeptical Science – een buitenlandse belangenorganisatie – in samenwerking met het Center for American Progress (een in Washington D.C. gevestigde progressieve belangenorganisatie) op ongeoorloofde wijze vooraf getuigenverklaringen voor het Congres had verkregen van verschillende Amerikaanse wetenschappers en was ingeschakeld om de Democraten in het Huis te helpen de getuigenverklaringen van deze wetenschappers in twijfel te trekken.

Ten tweede onthullen de uitgelekte discussies een gecoördineerde poging van een in het buitenland gevestigde entiteit om lobby te voeren bij Amerikaanse gekozen functionarissen. Een dergelijke coördinatie voldoet al dan niet aan de juridische definitie van “lobbyen”, maar het is sowieso gerechtvaardigd om vraagtekens te plaatsen bij de gepastheid van dergelijke buitenlandse beïnvloedingspogingen in de Amerikaanse politiek. Ten derde heeft Skeptical Science zich gepositioneerd als een publieke arbiter van de waarheid, waarbij het onder meer oordelen velt over wie al dan niet in aanmerking komt voor een aanstelling bij universiteiten. Hun bewering dat zij handelen in het algemeen belang, houdt in dat bewijs dat in tegenspraak is met dergelijke beweringen, eveneens in het algemeen belang is.

Om deze redenen ben ik tot de conclusie gekomen dat het bespreken van de uitgelekte discussies die relevant zijn voor hun verklaarde missie van algemeen belang – en die al vele jaren in het publieke domein verkeren – niet alleen terecht is, maar ook belangrijk. Zoals de hoofdredacteur van de Times in 1852 schreef: “We zijn verplicht de waarheid te vertellen zoals wij die zien, zonder angst voor de gevolgen.”

Ik ben me terdege bewust van de aanzienlijke macht en invloed die Skeptical Science en hun bondgenoten uitoefenen, dus ik ben inderdaad bang, maar de waarheid weegt zwaarder. En de waarheid is in dit geval niet fraai.

Meedogenloos

De interne discussies binnen het Skeptical Science-team, met de 3.700 vermeldingen van Pielke Sr., onthullen een jarenlange campagne om zijn reputatie te vernietigen en hun eigen status ten koste van hem te verhogen. De inspanning was gecoördineerd en meedogenloos.

In een representatieve uitwisseling zeiden ze: “We JAGEN op Pielke” en in een andere: “We proberen hem ten val te brengen”, en weer een andere: “Ik ben ervoor dat we die klootzak ten val brengen!” In de 3.700 vermeldingen in de dataset is er geen gebrek aan dergelijke uitgesproken intenties om de vooraanstaande carrière van mijn vader te schaden, zo niet te beëindigen.

Hun strategie was sinister. Ze wilden Pielke Sr. afschilderen als een “klimaatontkenner” en zijn prominente status in het vakgebied gebruiken als basis om hun eigen status te verhogen door hem vervolgens ten val te brengen. Vaak merkten ze op hoe blij ze waren dat ze de status van Pielke Sr. konden gebruiken om hun eigen profiel in het klimaatdebat te versterken: “Het feit dat Pielke SkS überhaupt erkent, is een goede zaak.”

Soms begreep het Skeptical Science-team niet waarom Pielke Sr. met hen in gesprek ging: “Waarom kiest een wetenschapper van het kaliber van dr. Pielke ervoor om zoveel van zijn tijd en energie te besteden aan het plaatsen van berichten op SkS? Heeft hij geen belangrijkere dingen te doen?”

Wat ze niet begrepen, is dat Pielke Sr. een wetenschapsnerd is en bereid om 24 uur per dag, 7 dagen per week, 365 dagen per jaar met iedereen over atmosferische wetenschap te praten – of het nu gaat om alarmisten, sceptici, experts of leken. Ze maakten misbruik van deze openheid voor discussie, en misschien ook van zijn naïviteit ten aanzien van hun motieven, om hem te vernietigen. Ze gingen zelfs zo ver dat ze strategisch één teamlid meerdere keren per e-mail contact met hem lieten opnemen om vriendelijk over te komen en een zijdelingse discussie aan te knopen, om te zien of ze via een ‘good cop/bad cop’-tactiek meer informatie konden verzamelen.

Paranoïde

Sommige discussies met Pielke Sr. kregen een paranoïde wending, waarbij teamleden van Skeptical Science bij verschillende gelegenheden fantaseerden dat Pielke Sr. misschien wel de spil was in een wereldwijde samenzwering van klimaatontkenners. Als ze maar op de een of andere manier toegang konden krijgen tot zijn universitaire e-mails, mijmerde iemand,

“Kijk, als de e-mails van de ontkenners openbaar worden gemaakt, twijfel ik er niet aan dat wat we te zien krijgen ongelooflijk, verbijsterend en misschien zelfs crimineel zal zijn. Waarom niemand op legitieme wijze (d.w.z. via de FOIA) heeft geprobeerd toegang te krijgen tot hun e-mails, is mij een raadsel.”

Het idee dat Pielke Sr. een klimaatontkenner is, is lachwekkend. Skeptical Science interpreteerde de bereidheid van Pielke Sr. om in gesprek te gaan met hun aartsvijanden (zoals Anthony Watts van de sceptische blog WattsUpWithThat) consequent niet als een teken van een grootmoedige, ervaren ‘staatsman’ die bereid is iedereen te helpen hun ideeën in de peer-reviewed literatuur te krijgen, maar als bewijs van een of andere diepe en onherstelbare morele verdorvenheid. De gehackte discussies zijn doordrenkt van dergelijke paranoia.

Naarmate de tijd verstreek, raakte de houding van het Skeptical Science-team ten opzichte van Pielke Sr. steeds meer uit balans en persoonlijk. John Cook, de oprichter van Skeptical Science, schreef:

“Ik merk dat ik me erg erger als ik aan Pielke denk; ik heb moeite om puur rationeel en strategisch te denken als ik aan hem denk.”

Een teamlid uitte enige bezorgdheid over hun aanvallen:

“Het lijkt wel op een grote leeuw die wordt belaagd door grommende jakhalzen. Ik vind het maar niets.”

Maar uiteindelijk betekenden de politieke doelstellingen van Skeptical Science dat Pielke Sr. vernietigd moest worden:

“Hij verschaft de schijn van wetenschappelijke respectabiliteit aan wat waarschijnlijk een zeer gevaarlijk beleid van toegeeflijkheid ten aanzien van fossiele brandstoffen is. Het maakt me niet uit hoe Pielke zich gedraagt: ik speel om te winnen.”

En ze hebben zeker gewonnen.

Grootheid

Zelfs afgezien van mijn overduidelijke vooringenomenheid, is Pielke Sr. ongetwijfeld een grootheid in de atmosferische wetenschappen. Het is moeilijk om een wetenschapper van zijn generatie te vinden met een sterkere staat van dienst. Hij was een pionier op het gebied van computermodellering van het weer en droeg bij aan aantoonbaar betere weersvoorspellingen. Hij was ook een voortrekker in het onderkennen van de rol van processen aan het landoppervlak in het regionale en mondiale klimaat. Een volledige opsomming van zijn prestaties zou hier vele kolommen in beslag nemen. In een tijd waarin hij prijzen voor zijn levenswerk zou moeten ontvangen en geprezen zou moeten worden voor zijn bijdragen aan de wetenschap, wordt hij in plaats daarvan buitengesloten en nog steeds in diskrediet gebracht door Skeptical Science en hun aanhangers.

Mijn vooringenomenheid is niet louter familiair. Ik sta namelijk ook op de zwarte lijst van Skeptical Science. Er gaat zelden een dag voorbij dat dit niet op sociale media of, soms, in persoonlijke gesprekken wordt gebruikt om aan te tonen dat ik niet geschikt ben om deel te nemen aan wetenschappelijke discussies, en om mijn carrière en reputatie te schaden.

Net als Curry en Pielke Sr. heb ik uit eerste hand de gevolgen gezien van een openbare en achter de schermen gevoerde campagne van Skeptical Science tegen mij. Ondanks de wijdverbreide afkeer van het op de zwarte lijst zetten van professoren, is dit in de klimaatwetenschap in ieder geval toegestaan en wordt het zelfs aangemoedigd door de gemeenschap, en daarom werkt het.

Ik ben buitengesloten van Twitter omdat ik informatie uit de gehackte discussies van Skeptical Science heb gedeeld. Verschillende teamleden van Skeptical Science hebben de afgelopen uren per e-mail contact met mij opgenomen met vaag sinistere maar makkelijk te ontkennen dreigementen. Ik verwacht dat ze zich nu op deze column zullen richten. En als u hoort dat ik, net als Curry, de academische wereld heb verlaten, weet u waarom.

Toch is alles hier waar, en de waarheid is belangrijker dan angst.