Zes dingen over het klimaat die onmogelijk te geloven zijn

In Alice Through the Looking-Glass (Alice in Spiegelland) zegt een personage van Lewis Carroll: “Men kan geen onmogelijke dingen geloven”, waarop de White Queen (Witte Koningin) antwoordt: “Toen ik zo oud was als jij, geloofde ik soms wel zes onmogelijke dingen vóór het ontbijt.”

Net als de Witte Koningin uit Alice willen de Europese en Spaanse autoriteiten dat wij zes onmogelijke dingen geloven over klimaatverandering en de energietransitie — vóór en na het ontbijt. Deze zes onmogelijke dingen, waarin velen — net als de Witte Koningin — desondanks geloven, zijn de volgende:

Het eerste is het geloof dat wij mensen enige controle hebben — of in de nabije toekomst kunnen krijgen — over het klimaat en het weer, en dat wij met ons handelen de frequentie en intensiteit van orkanen, overstromingen, droogte of zeespiegelstijging kunnen verminderen. Wie dit gelooft, is in staat alles te geloven.

Het tweede is het geloof dat het klimaat, met zijn buitengewone complexiteit en honderden — misschien duizenden — variabelen, wordt aangestuurd door slechts één factor: veranderingen in de concentratie van broeikasgassen. De theorie en de modellen die dit stellen, zijn gebaseerd op een goed begrip van de eigenschappen van CO₂, maar op een gebrekkig begrip van de overige klimaatvariabelen. Dat er na tientallen jaren intensief zoeken nog steeds geen overtuigend bewijs voor deze theorie is gevonden, maakt haar zeer moeilijk te geloven.

Het derde is het geloof dat er een energietransitie plaatsvindt of zal plaatsvinden. Er bestaan geen voorbeelden van energietransities. We gebruiken meer biomassa, steenkool, olie, aardgas en uranium dan ooit tevoren, en voegen daar simpelweg de (verkeerd genoemde) hernieuwbare energiebronnen aan toe, die worden geïnstalleerd, onderhouden en vervangen dankzij fossiele brandstoffen. Ons energiegebruik groeit sneller dan onze capaciteit om hernieuwbare energie te installeren. De transitie is een mythe, en wie zegt erin te geloven, liegt of is slecht geïnformeerd.

Het vierde is het geloof dat het gebruik van fossiele brandstoffen zal worden beëindigd. Tijdens de recente klimaatconferentie in Brazilië drong een groep landen, waaronder Spanje, aan op de opname van een routekaart voor het afbouwen van deze brandstoffen. Zij moesten uiteindelijk buigen: koolwaterstofbrandstoffen worden in het eindakkoord niet eens genoemd. Drieëntachtig regeringen steunden die routekaart, maar samen vertegenwoordigen zij slechts 13,6% van de wereldbevolking. De overige 86,4% toont geen enkele intentie om afstand te doen van de bron waaruit de mensheid 85% van haar energie haalt.

Het is onmogelijk te geloven dat deze afbouw zal plaatsvinden, omdat 33 jaar na het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering en 10 jaar na het Akkoord van Parijs, de internationale steun voor het afzweren van fossiele brandstoffen is afgenomen in plaats van toegenomen.

Het vijfde is het geloof dat de mondiale CO₂-uitstoot zal afnemen. Deze uitstoot is gekoppeld aan menselijke ontwikkeling en bevolkingsgroei. Grote delen van de wereld zijn nog niet ontwikkeld en de wereldbevolking zal de komende decennia blijven groeien. Sinds de eerste klimaatconferentie in 1995 in Berlijn, waar strikte emissiereductie-verplichtingen werden aangenomen — maar uitsluitend voor de zogenoemde ‘ontwikkelde’ landen — is de wereldwijde CO₂-uitstoot met 70% gestegen. Deze dertig jaar zouden voldoende moeten zijn om iedereen ervan te overtuigen dat de uitstoot zal blijven toenemen.

Het zesde is het geloof dat energie kan worden gedecarboniseerd. Slechts 23% van het finale energieverbruik in de EU bestaat uit elektriciteit, en slechts 70% van die elektriciteit is afkomstig uit koolstofvrije bronnen. Een derde daarvan komt uit kernenergie, dat door Spanje wordt afgewezen en dat in de vorige eeuw is aangelegd. In deze eeuw is het de EU gelukt minder dan 10% van haar energieverbruik te decarboniseren. Het grootste deel van de wereld doet niet eens een poging.

Deze zes zaken zijn onmogelijk te geloven, maar als wij er ook maar één verwerpen, wordt de volledige klimaat- en energiestrategie van de Europese Unie en de Spaanse regering ontmaskerd als een tragische farce. Op basis van deze onmogelijkheden hebben onze nationale en Europese overheden ingezet op een transitie waarvan wij de gevolgen al ondervinden: duurdere energie, afnemende industriële productie en concurrentiekracht, een groter risico voor het elektriciteitsnet, milieubeleid met tragische gevolgen, toenemende schulden en uiteindelijk een versnelde achteruitgang van Europa ten opzichte van de rest van de wereld.