Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Clintel Foundation
Datum: 11 oktober 2024
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
Europa’s ‘groene’ keizer is naakt en koud
Europa heef zichzelf gepositioneerd als de kathedraal van de "groene" transitie. Bureaucraten in Brussel en politici in Berlijn hebben decennialang de wereld toegesproken over de morele noodzaak om afstand te nemen van koolwaterstoffen. Ze hebben een verhaal geconstrueerd van de Europese Unie als een stralende stad van energie voorzien door de wind en de zon; het voorbeeld van de Net-Zero-heilstaat.
Noorwegen vermijdt het drijfzand van ‘groene’ energie
Terwijl de rest van Europa rilt onder de zelfopgelegde bezuinigingen van Net-Zeromaatregelen, houdt Noorwegen in het bevroren noorden de lichten aan – en de bankkluizen vol – , terwijl het het "groene" ideologische drijfzand vermijdt dat het energiebeleid van het Europese continent kenmerkt.
De onvermijdelijke teloorgang van de klimaatcultus
Voor iedereen met maar een greintje intellectuele integriteit zijn het uiteenvallen van het Akkoord van Parijs en het onthullen van de Net-Zero-illusie nooit moeilijk te voorspellen geweest. Je had er geen interessante onderzoekstitel of een gevorderde academische graad voor nodig. De tekst stond diep gebeiteld in het graniet van energierealiteit; geen persbericht, geen activistische lobby en geen miljardairsstichting kon deze uitwissen.
