Lucy Biggers: zo werd ik een bevooroordeelde klimaatjournalist
Lucy Biggers wilde als jonge journalist het goede doen, maar verloor naar eigen zeggen het vertrouwen in haar eigen oordeel. Nu vertelt ze hoe groepsdruk, schuldgevoel en angst voor uitsluiting haar klimaatjournalistiek bepaalden.
Lucy Biggers was 25 toen ze in 2015 bij NowThis News ging werken. Ze kwam terecht op een jonge, progressieve redactie en wilde er graag bij horen. Tien jaar later vertelt ze hoe die omgeving haar veranderde in wat zij zelf “een extreem bevooroordeelde klimaatjournalist” noemt.
Biggers stond jarenlang midden in de klimaatbeweging. Ze trok op met Greta Thunberg en werkte met het prominente Democratische congreslid Alexandria Ocasio-Cortez, beter bekend als AOC. De foto’s waarop ze met beiden poseert, laten zien dat ze geen buitenstaander was: ze maakte deel uit van de wereld waarop ze nu kritisch terugkijkt.
Lucy en Greta in Stockholm (2019) en met AOC (2018), bron: The Free Press
Inmiddels verspreidt Biggers via sociale media actief klimaat-realistische content en wijst ze op de vooringenomenheid in de klimaatberichtgeving. Op X heeft ze ruim 40.000 volgers. Daarnaast is ze Head of Social Media bij The Free Press.
In haar recente X-post vat ze haar ontwikkeling samen in drie stappen en drie video’s (zie hieronder):
- Breek je identiteit af
- Boet voor je zonden
- Onderwerp je volledig aan de ideologie
Een groep waar ze bij wilde horen
Biggers beschrijft haar nieuwe collega’s bij NowThis als leden van de politieke “Tumblr-generatie”. Ze steunden Bernie Sanders en bekeken de samenleving als een strijd tussen onderdrukkers en onderdrukten.
Wie wit, westers, Amerikaans of bevoorrecht was, behoorde automatisch tot de onderdrukkende groep. Zo iemand kon zijn eigen waarneming niet vertrouwen, omdat die door racisme, seksisme en privilege zou zijn gekleurd.
Biggers keek tegen haar collega’s op. Zij leken slimmer, progressiever en beter geïnformeerd. Daarom, zegt ze nu, gaf ze haar eigen oordeel uit handen aan de groep. Als de groep ergens tegen was, was zij dat ook. Wie was zij, “een dom wit meisje”, om hen tegen te spreken?
Dat denken werkte rechtstreeks door in haar klimaatjournalistiek. Activisten vertelden haar dat fossiele bedrijven slecht waren, het kapitalisme de planeet vernietigde en het Westen verantwoordelijk was voor de problemen van de wereld. Biggers nam hun waarheid over als dé waarheid.
In three parts, I explain how I was brainwashed into becoming a biased climate reporter.
Step 1: Deconstruct your identity.
When I entered a newsroom at 25, this was the pervasive ideology: The world is divided into two groups—the oppressed and the oppressors.
If you are white, straight, privileged, or American, you are inherently an oppressor. Everything you grew up believing is wrong or evil. You cannot be trusted to see the world as it really is because you are inherently racist, biased, and part of the oppressor class.
I was young, excited to be there, and surrounded by people I thought were smarter and cooler than I was. So I absorbed their worldview and ceded my judgment to the group.
Once you are demoralized, feel guilty for being an oppressor, can no longer trust your own intuition, or your own interpretation of the facts, you will believe whatever the group tells you to believe.
Step 2: Atone for your sins.
Because you are an oppressor all you can do is atone for the sins of your birth. You can do that by repeating and advancing the group’s ideology. You never question it, because questioning the ideology is treated as proof that you are racist, selfish, or an oppressor.
For me, this manifested as becoming a climate reporter. Through my work I could help the downtrodden, the indigenous people and other marginalized groups. I could be a good ally.
And so without questioning, I pushed the idea that climate change was an existential crisis, fossil-fuel companies were evil, capitalism was destroying the planet, and America was an imperialist country that had destroyed the environment. Essentially all of the problems we faced were because of Western imperialism.
If I had any doubts about this way of thinking I would shut them down. Who was I to question any of it? I was just some stupid, privileged white girl who didn’t know anything. That was what I had been told about myself and that is what I believed. Better to go along with the group, keep my head down, and be a good ally.
Step 3: Fully submit to the ideology.
The West is evil. America is evil. Capitalism is evil. White people are evil. Everything you grew up believing is wrong, and the only way to fix the world is to tear all of these systems down.
The weird thing is that I fell for all of this from a place of compassion. I wanted to help the downtrodden. I wanted to solve inequality. I wanted to fix the world.
I thought that by giving up my personal agency to this ideology, I was playing my part in atoning for the sins of my birth.I believe what I went through is still incredibly relevant today. It helps explain the DSA’s growing power within the Democratic Party. Why most Democrats can’t bring themselves to condemn socialism. Why so many young people believe America deserved 9/11. Why young people and celebrities chant “Free Palestine” without understanding that Hamas is a terrorist organization or anything about the conflict. They’ve been told what to believe and who the oppressor is in each of these situations.
Ten years of cancel culture has taught people that questioning the ideology doesn’t simply mean you disagree. It means you are an evil oppressor. You are racist, sexist, privileged, out of touch, evil. Disagree and you will be cast out and lose everything.
Once people become afraid to trust themselves, examine the facts, or stand against the group, you’ve got them. They can be convinced to believe and do anything.
What do you all think? Did I describe this accurately?
— Lucy Biggers (@LLBiggers) September 17, 2026
Klimaatjournalistiek als boetedoening
Daarmee begon de tweede stap: boeten voor haar afkomst en privilege.
Biggers wilde ongelijkheid bestrijden en mensen helpen. Ze erkent dat de Verenigde Staten een geschiedenis van racisme kennen en dat zijzelf bevoorrecht opgroeide. Dat noemt ze de “zaadjes van waarheid” die de bredere ideologie overtuigend maakten.
Maar vervolgens ging ze steeds verder. Als witte, bevoorrechte Amerikaanse moest ze bewijzen dat ze aan de goede kant stond. Klimaatjournalistiek werd haar manier om te boeten voor “de zonden van haar geboorte”.
Ze bracht klimaatverandering daarom op een heel specifieke manier: als existentiële bedreiging, veroorzaakt door fossiele bedrijven, kapitalisme en westers imperialisme. Door dat verhaal te verspreiden en gemarginaliseerde groepen een stem te geven, kon ze een goede bondgenoot zijn.
Haar motivatie kwam niet voort uit cynisme, benadrukt Biggers, maar uit mededogen. Juist daardoor zag ze niet dat haar verslaggeving ideologisch was geworden. Haar overtuigingen bepaalden welke feiten ze toeliet — en welke niet.
— Lucy Biggers (@LLBiggers) September 17, 2026
De angst om buiten de groep te vallen
In de derde video vertelt Biggers hoe moeilijk het is om je aan zo’n groep te ontworstelen. Mensen herkennen zich volgens haar in haar verhaal, maar durven niet altijd publiekelijk met haar in te stemmen. Ze vrezen afwijzing door vrienden of collega’s, problemen op het werk of uitsluiting door hun eigen groep.
Biggers kende die angst zelf. Voordat ze zich uitsprak over de vooringenomenheid in de klimaatjournalistiek, vreesde ze dat mensen haar racistisch zouden noemen. Binnen het denken in onderdrukkers en onderdrukten voelde kritiek op de klimaatbeweging immers ook als verraad aan gemarginaliseerde groepen.
Volgens Biggers heeft tien jaar cancelcultuur mensen geleerd dat kritiek op een ideologie niet gewoon betekent dat je het ergens mee oneens bent. Wie vragen stelt, kan als slecht, racistisch, seksistisch of bevoorrecht worden weggezet.
Zo houdt de groep zichzelf in stand. Mensen zwijgen omdat ze denken dat ze alleen staan. Door hun stilzwijgen blijven anderen denken dat vrijwel iedereen het met de groep eens is.
— Lucy Biggers (@LLBiggers) September 17, 2026
De klimaatfuik van binnenuit
De drie stappen van Biggers vormen samen een gesloten systeem. Eerst leer je dat je je eigen oordeel niet kunt vertrouwen. Vervolgens krijg je een morele schuld waarvoor je moet boeten. Ten slotte wordt instemming met de ideologie een voorwaarde om een goed mens te zijn en bij de groep te blijven.
Haar ervaring sluit aan op wat wij eerder de klimaatfuik noemden: een wereldbeeld dat door groepsidentiteit, morele status en sociale druk steeds ongevoeliger wordt voor tegenspraak. Biggers laat zien hoe die fuik er van binnenuit uitziet.
“Zodra mensen bang worden om zichzelf te vertrouwen, de feiten te onderzoeken of tegen de groep in te gaan, heb je ze”, schrijft ze. “Dan kun je ze overtuigen om bijna alles te geloven en te doen.”
Evert Doornhof
Evert Doornhof is lang actief geweest in de financiële wereld, waar hij commerciële en leidinggevende functies heeft bekleed. Na de coronapandemie besloot hij een andere weg in te slaan toen hij zag hoe snel persoonlijke vrijheden kunnen worden ingeperkt. Hij zet zich nu in om crises aan het licht te brengen die verzonnen of overdreven lijken te zijn. Zo is hij onder meer actief bij de Clintel Foundation, waarvoor hij o.a. de social media beheert en verschillende artikelen heeft geschreven.
Wat u zojuist heeft gelezen, kon worden gepubliceerd dankzij onze donateurs.
Clintel publiceert dagelijks artikelen over klimaat, energie en wetenschap. Daarnaast vertalen wij internationale analyses in meerdere talen, maken wij video’s, publiceren wij rapporten en organiseren wij bijeenkomsten en lezingen.
Wij ontvangen geen overheidssubsidies en zijn volledig afhankelijk van de steun van onze donateurs. Dankzij uw bijdrage kunnen wij onafhankelijk onderzoek en een open debat over klimaat en energie blijven bevorderen.
Steunt u ons werk? Kies wat bij u past:
• Word Vriend van Clintel – vanaf €100 per jaar
• Word Trouwe Vriend van Clintel – via een fiscaal aantrekkelijke periodieke gift
• Doe een eenmalige donatie – iedere bijdrage helpt
Hartelijk dank voor uw steun.
meer nieuws
Klimaatwaakhond Clintel is harder nodig dan ooit
In een goedgevulde zaal in Antropia lichtte directeur Marcel Crok op maandag 15 juni onder meer de toekomstplannen van Clintel toe. Met actuele onderwerpen als het officieel (maar nog niet in de praktijk) schrappen van de ergste klimaatdoemscenario’s, netcongestie, de vermenging van klimaat met de financiële wereld en nieuwe rechtszaken, is klimaatwaakhond Clintel harder nodig dan ooit.
Zie jij de klimaatpaniek ook langzaam verdwijnen?
Zou het kunnen dat klimaatpaniek plotseling uit de aanstaande verkiezingen in de VS verdwijnt? Francis Menton vraagt het zich af.
Zware neerslag in Nederland
In een recent artikel schreef het KNMI over zware neerslag en klimaatverandering. Maar volgens Rob de Vos zit neerslag complexer in elkaar dan het KNMI daarin doet voorkomen.
