Nóg meer dwang en nóg meer overheid: het Nationaal Burgerberaad Klimaat vertrouwt de burger voor geen cent
Volgens Lucas Bergkamp is het instrument van het burgerberaad aangeprezen als ‘democratische vernieuwing’. Maar het is iets heel anders. Omdat de progressieven niet altijd meteen hun zin konden krijgen in de Eerste en Tweede Kamer, zijn ze op zoek gegaan naar andere methodes. De gang naar de rechter was de eerste sluiproute, het burgerberaad de tweede. Met parlementaire democratie heeft het niets van doen.
Het instrument van het burgerberaad is aangeprezen als ‘democratische vernieuwing’.
Maar het is iets heel anders. Beeld: YouTube
Lucas Bergkamp
Datum: 23 december 2025
Eerder deze maand stuurde de demissionaire VVD-minister Sophie Hermans (Klimaat en Groene Groei) het eindadvies van het Nationaal Burgerberaad Klimaat naar de Tweede Kamer. ‘Dit burgerberaad,’ schreef ze, ‘is tot stand gekomen via een zorgvuldig proces en in nauwe samenwerking met de Kamer. 175 Nederlanders van 17 tot 87 jaar, uit alle hoeken van het land en met uiteenlopende meningen over klimaatbeleid zijn zeven weekenden bij elkaar gekomen om samen dit advies te maken. Ook de Kamer is van begin tot eind nauw betrokken geweest, middels de door de Kamer aangestelde rapporteurs.’
Het advies van het burgerberaad bevat dertien voorstellen die volgens de organisatie door tenminste 75 procent van de deelnemers werden gesteund en nog eens tien voorstellen die op tenminste 50 procent steun konden rekenen. Die percentages blijken echter te zijn berekend met een methode die de ‘ja’-stemmers op één hoop gooit met de mensen die het niet zeiden te weten, twijfelden of blanco stemden. Het is een procedure die associaties oproept met een apocriefe quote van Jozef Stalin: ‘De mensen die de stemmen uitbrengen beslissen niets. De mensen die de stemmen tellen beslissen alles.’
Lees verder op de website van Wynia’s Week, waar dit artikel van Lucas Bergkamp eerder werd gepubliceerd.
Lees hier de eerdere artikelen, die Clintel heeft gepubliceerd over het Nationaal Burgerberaad Klimaat.
meer nieuws
Ook Steven Koonin denkt dat de ergste klimaathysterie achter de rug is
In een recente ICSF/Clintel lezing betoogde professor Steven Koonin dat het mondiale klimaat- en energiebeleid zich op een kantelpunt bevindt. Na decennialange nadruk op snelle en verregaande emissiereductie ziet hij duidelijke tekenen van een verschuiving richting meer realisme en pragmatisme, ook in de klimaatberichtgeving. De economische, technologische en maatschappelijke realiteit is immers steeds moeilijker te negeren.
Hoe klimaatbeleid in het VK welvaart, industrie en gezinnen ondermijnt
Hoewel dit artikel het Verenigd Koninkrijk als voorbeeld gebruikt, zijn de inzichten evenzeer van toepassing op Nederland en de rest van de Europese Unie. Energie-analist Vijay Jayaraj laat zien hoe het Britse klimaatbeleid de elektriciteitsprijzen heeft opgedreven, de industrie heeft verzwakt en gezinnen in economische problemen heeft gebracht.
Klimaatbeleid zonder realiteitszin: de mythe van netto-nul ontleed
Het netto-nulbeleid dreigt steeds meer een belasting te worden op ons fundament, op ‘de lucht die we inademen’. Het ontkent de diepe afhankelijkheid van de mensheid van fossiele brandstoffen. Zonder fossiele brandstoffen kan de moderne beschaving, inclusief bijvoorbeeld gezondheidszorg, eenvoudigweg niet functioneren.
