We zijn totaal niet in de buurt van een klimaatkantelpunt
Een recent artikel voorspelt een onomkeerbare klimaatramp, waarna de aarde ondraaglijk heet zou worden. Maar als we het bewijsmateriaal nauwkeurig bekijken, blijkt deze bewering absurd te zijn: er zijn geen aanwijzingen dat we momenteel ook maar enigszins in de buurt van zo’n klimaatkantelpunt zijn.
Afbeelding gemaakt met ChatGPT
Ralph Alexander
29 april 2026
Een recent artikel roept het schrikbeeld op dat het klimaat van de aarde zich op een “broeikastraject” bevindt – een traject waarin zichzelf versterkende terugkoppelingen het klimaatsysteem voorbij een point of no return duwen: een onomkeerbare ramp waarna de planeet ondraaglijk heet zou worden. Maar een zorgvuldige blik op het bewijs laat zien dat deze bewering absurd is, zonder enig teken dat we momenteel ook maar in de buurt van zo’n omslagpunt zijn.
Dit is geen nieuwe vorm van alarmisme. De hoofdauteur van het artikel publiceerde meer dan zes jaar geleden een ander artikel met de titel “World Scientists’ Warning of a Climate Emergency”, misschien wel het begin van de recente obsessie met het onjuiste idee van een klimaatcrisis. En een nieuwe NGO, Global Tipping Points, heeft in 2023 en 2025 angstaanjagende rapporten over kantelpunten gepubliceerd.
Extreem weer
Dat we een kantelpunt naderen, zo benadrukt het nieuwe artikel, blijkt uit een veronderstelde toename van extreem weer dat volgens het artikel “vaker, intenser en kostbaarder” wordt. Uit observaties blijkt echter dat de meeste vormen van extreem weer niet vaker of intenser worden, zoals ik al meerdere malen op deze pagina’s heb aangetoond (zie categorie “Weersextremen”). De stijgende kosten van natuurrampen zijn simpelweg het gevolg van bevolkingsgroei en de steeds stijgende waarde van onroerend goed dat gevaar loopt.
Het rapport van de NGO uit 2025 bevat de volgende samenvatting van vermeende, door de opwarming van de aarde versterkte kantelpunten waarmee onze aarde wordt geconfronteerd. De verticale balken in de onderstaande afbeelding geven het bereik weer van de verwachte temperatuurstijgingen die verschillende omslagpunten zouden activeren. De vermeende nabijheid van de kantelpunten in het rapport komt tot uiting in het feit dat de ondergrenzen van alle balken zich in de huidige opwarmingsband bevinden.
Toch is het niet moeilijk aan te tonen dat geen van deze kantelpunten – noch verschillende andere die in het rapport worden genoemd – op handen is. Ik zal er hier slechts drie bespreken: koraalriffen, ijskappen en de AMOC (Atlantic Meridional Overturning Circulation).
Koraalriffen
Volgens bovenstaande figuur is het afsterven van koraalriffen op lage breedtegraden al begonnen, met een geschat kantelpunt van 1,2 graden Celsius boven de pre-industriële temperaturen. Deze kortzichtige bewering, waarschijnlijk gebaseerd op tijdelijke verliezen in de wereldwijde koraalbedekking tijdens de recente periode van verhoogde zeewatertemperaturen, is irrationeel.
De Australische natuurkundige en vooraanstaande autoriteit op het gebied van koraalriffen, professor Peter Ridd, heeft in een rapport uit 2023 uitgelegd dat de meeste koralen die door hogere temperaturen verbleken, niet afsterven, maar in staat zijn om zich binnen tien jaar of minder snel te herstellen. Dit wordt geïllustreerd door studies van het Australische Great Barrier Reef, dat beschikt over de meest betrouwbare lange-termijngegevens over de koraalbedekking van grote gebieden. Ondanks vier zogenaamd catastrofale verblekingsgebeurtenissen in de zes jaar voorafgaand aan 2022, bereikte de koraalbedekking van het rif in 2024 een recordhoogte, zoals weergegeven in de afbeelding linksonder.
De afbeelding rechts toont de geschatte wereldwijde gemiddelde bedekking van hard koraal (ononderbroken lijn) en de bijbehorende onzekerheid (gearceerde gebieden) sinds het einde van de jaren zeventig. Merk op dat gegevens van vóór het einde van de jaren negentig weinig waarde hebben (zegt Ridd), vanwege de kleine steekproefomvang; maar de gegevens sinds die tijd laten weinig variatie zien – zeker niets dat wijst op een kantelpunt dat al gepasseerd is of op handen.
Antarctica
Wat betreft de waarschijnlijke instorting van de West-Antarctische ijskap: er is evenmin bewijs dat een dergelijke catastrofale gebeurtenis op de loer ligt. Zoals ik in een artikel uit 2025 heb besproken, groeit de Antarctische ijskap in zijn geheel en smelt deze voor het eerst in decennia niet langer. Dit wordt geïllustreerd in de onderstaande figuur, die de veranderingen in de massa van de Antarctische ijskap weergeeft van april 2002 tot december 2023, gemeten in miljarden tonnen.
AMOC
Tot slot heb ik in een zeer recente blogpost ook de zeer onwaarschijnlijke vertraging, laat staan ineenstorting, van de AMOC besproken. Alle beweringen over een naderend onheil zijn gebaseerd op computerklimaatmodellen, die over het algemeen een slechte staat van dienst hebben wat betreft het doen van voorspellingen. Hoewel sommige modellen inderdaad het bestaan van een verzwakte AMOC ondersteunen, is dergelijk cherry picking hoogst onwetenschappelijk en simuleren veel van de genegeerde modellen in feite een versterkte AMOC.
De volgende figuur, uit het nieuwe artikel, geeft de gemiddelde mondiale temperatuur over de afgelopen millennia weer, met toekomstige projecties op basis van zogenaamde SSP’s (Shared Socioeconomic Pathways) die variëren van scenario’s met lage tot hoge emissies. Zoals Roger Pielke Jr. bij vele gelegenheden heeft benadrukt (zie bijvoorbeeld hier), zijn scenario’s met hoge emissies zoals SSP5-8.5, onwaarschijnlijk extreem. Realistischere scenario’s zoals SSP1-2.6 of zelfs SSP2-4.5 zullen in de nabije toekomst slechts een bescheiden opwarming veroorzaken, zonder dat er kans is op het bereiken van omslagpunten.
Dit artikel verscheen eerder op Science under Attack op 27 april 2026.
Ralph B. Alexander
Ralph B. Alexander schrijft over wetenschap. Hij is de auteur van verschillende recente rapporten over extreme weersomstandigheden en de opwarming van de aarde; hij is ook de auteur van “Science Under Attack: The Age of Unreason” en “Global Warming False Alarm”. Hij heeft een doctoraat in de natuurkunde van de Universiteit van Oxford en heeft talrijke wetenschappelijke onderzoeksartikelen en rapporten over complexe technische kwesties geschreven. Dr. Alexander is onderzoeker geweest bij laboratoria in Europa en Australië, hoogleraar aan de Wayne State University in Detroit, medeoprichter van een innovatief materiaalbedrijf en marktanalist op het gebied van milieuvriendelijke materialen voor een klein adviesbureau. Hij groeide op in Perth, West-Australië, en woont momenteel in Californië.
meer nieuws
India helpt VS bij het herstellen van ‘groene’ schade
Voor het eerst in 50 jaar staan de Verenigde Staten op het punt een nieuwe olieraffinaderij te bouwen, wat een cruciale ommezwaai in hun energiestrategie markeert, aldus Vijay Jayaraj. Het project, dat in de haven van Brownsville (Texas) verrijst, onderstreept een nieuw partnerschap tussen de VS en India en een bredere heroverweging van klimaatgedreven energiebeleid.
De erfenis van Al Gore’s An Inconvenient Truth, twintig jaar later
“Gore zei tegen klimaatwetenschappers: meng je in de politiek. En ze hebben goed geluisterd.” In dit scherpzinnige artikel analyseert politicoloog Roger Pielke Jr. hoe de oproep van Al Gore twintig jaar na An Inconvenient Truth de politisering van de klimaatwetenschap ingrijpend heeft beïnvloed.
Lelijke waarheid over energietransitie niet lang meer te verhullen
De pogingen om de lelijke waarheid over de energietransitie te verhullen worden steeds krampachtiger en doorzichtiger, vindt Maarten van Andel. “Steeds meer mensen worden daar achterdochtig van. Dat is overduidelijk geen houdbare communicatiestrategie.” Zijn collega-auteur op Wynia’s Week, Johannes Vervloed, is het met hem eens: “Er ontstaat een gevaarlijke kloof tussen beleid en werkelijkheid. De geschiedenis leert dat een dergelijke kloof uiteindelijk niet kan blijven bestaan.”
