Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
Correcte KNMI-correcties? Misschien zijn die zeven ‘teruggevonden’ hittegolven toch aan de zuinige kant
De recente homogenisatie 2.0 van de KNMI-hoofdstations bracht zeven eerder verdwenen hittegolven terug in de statistieken. Maar een nadere analyse roept de vraag op of deze correctie wel volledig recht doet aan de oorspronkelijke meetgegevens.
Ed Miliband is de laatste dwaas die nog achter Net Zero staat
Nu de Verenigde Staten belangrijke klimaatregelgeving heroverwegen, krijgt het strenge streven van Groot-Brittannië naar klimaatneutraliteit steeds meer aandacht. In dit commentaar stelt Matt Ridley dat eenzijdige decarbonisatie het risico met zich meebrengt dat het Verenigd Koninkrijk economisch geïsoleerd raakt, terwijl een groot deel van de wereld van koers verandert.
Guardian beweert dat we het omslagpunt naderen richting klimaatcatastrofe
De Britse krant The Guardian beweert dat de wereld afstevent op een point of no return, waarna onstuitbare opwarming de aarde zal leiden naar een catastrofale broeikas-toekomst. Maar geologische gegevens vertellen een heel ander verhaal. In het verleden hebben periodes met veel hogere temperaturen en CO₂-niveaus het leven of de vooruitzichten van de beschaving niet beëindigd – ze hebben juist gezorgd voor overvloed en evolutionaire expansie.








