Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Clintel Foundation
Datum: 11 oktober 2024
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
Rechter wijst klimaatdogma af en begint integriteit te herstellen
In een belangrijke stap richting wetenschappelijke verantwoording heeft een Amerikaanse federale rechter een controversieel hoofdstuk over klimaatverandering uit een belangrijk juridisch referentieboek verwijderd. De beslissing daagt de dominantie van het modelgebaseerde klimaatnarratief in de rechtbanken uit en legt opnieuw de nadruk op empirisch bewijs en institutionele integriteit.
Interview met dr. Guus Berkhout: een andere kijk op klimaatwetenschap en energiebeleid
Het grote probleem is dat klimaatmodellen niet geschikt zijn voor hun doel, zegt Clintel-medeoprichter dr. Guus Berkhout. Ze geven geen goed beeld van de werkelijkheid. Dat is de reden waarom het Net Zero-beleid niet werkt. Er zijn fundamentele veranderingen nodig in de klimaatwetenschap en het klimaatbeleid. We zien nu dat deze boodschap steeds meer steun krijgt
India bouwt aan een ‘fossiele toekomst’
Terwijl westerse regeringen de taal van net zero blijven hanteren, breidt India de productie van steenkool, olie en aardgas in hoog tempo uit om zijn energiezekerheid en economische groei veilig te stellen. Door de handel in koolwaterstoffen met de Verenigde Staten en andere partners te versterken, bouwt India aan wat de auteur een ‘fossiele toekomst’ noemt, waarin betrouwbare en betaalbare energie voorrang krijgt boven klimaatbeloften.
