Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
De EU en het VK lijken steeds meer op de Sovjet-Unie in haar nadagen
Het ancien régime van West-Europa zal niet lang meer standhouden. Populistisch-conservatieve partijen hebben de afgelopen jaren overal op het continent terrein gewonnen, juist omdat de dagelijkse realiteit van de meerderheid haaks staat op de doctrine van de elite. Maar zolang de kiezers niet afdwingen dat er weer economisch gezond verstand, een rationeel energiebeleid en nationale soevereiniteit komen, zullen West-Europa en Groot-Brittannië hun koers in Sovjetstijl voortzetten.
Misbruik van de wetenschap: het toeschrijven van extreem weer aan klimaatverandering
Zowel de reguliere media als overheidsrapporten hebben zich vastgeklampt aan de ‘toeschrijving’ van extreme weersomstandigheden aan klimaatverandering, om het alarmisme aan te wakkeren. Maar dergelijke onderzoeken vertonen ernstige tekortkomingen, met fouten op zowel wetenschappelijk als interpretatief vlak, en zijn eerder om juridische en politieke dan om wetenschappelijke redenen opgesteld, aldus Ralph Alexander.
Europees energiebeleid: versnellen richting de muur
Wat doe je als je merkt dat je de verkeerde kant op rijdt? In Europa is het antwoord simpel: harder gas geven. De energietransitie moet sneller, ambitieuzer, radicaler. Maar ondertussen stapelen de problemen zich op. Evert Doornhof van Clintel vat de belangrijkste feiten nog eens puntsgewijs samen en vraagt zich bijna wanhopig af: waarom trapt er niemand op de rem?








