Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Clintel Foundation
Datum: 11 oktober 2024
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
EU-verontwaardiging over arrestatie Maduro onthult onwetendheid over olie en energie
De Europese reactie op de arrestatie van Nicolás Maduro laat grote misverstanden zien over de olie-industrie, energie-geopolitiek en de economische realiteit. Professor Samuel Furfari legt uit waarom EU-mediaverhalen de waarheid over Venezuela en olie verdraaien.
Klimaatcrisis onderuitgehaald: 25 jaar data tonen geen toename van weerrampen
In dit artikel onderzoekt dr. Matthew Wielicki officiële rampendata van de afgelopen 25 jaar. Die laten geen toename zien van wereldwijde extreme weersomstandigheden, ondanks stijgende CO₂-concentraties en recordtemperaturen. De analyse laat zien wat de klimaatdata daadwerkelijk onthullen en waarom die botsen met gangbare klimaatverhalen.
Klimaatmodellen versus waarnemingen: temperatuurtrends in de tropische troposfeer (1979–2025)
Klimatoloog Roy W. Spencer, PhD, analyseert temperatuurtrends in de tropische troposfeer over de periode 1979–2025 en constateert een aanhoudende kloof tussen projecties van klimaatmodellen en metingen uit satellieten en weerballonnen. Zijn analyse roept vragen op over klimaatgevoeligheid en de betrouwbaarheid van klimaatmodellen.
