Geen dalende trend in zee-ijs vanaf 2007
Een ijzingwekkende analyse van Rob de Vos
Clintel Foundation
Datum: 11 oktober 2024
Lezers weten dat ik rond deze tijd altijd een overzicht geeft van het minimum oppervlak aan zee-ijs op de Noordpool. Samen met de zeespiegelstijging behoort het minimum oppervlak zee-ijs (drijfijs) op de Noordpool tot de heilige graal van klimaatalarmisten. De seizoenschommelingen op de Noordpool zorgen ervoor dat rond maart het maximum oppervlak aan zee-ijs bereikt wordt en rond september het minimum oppervlak. Het kaartje hieronder geeft de situatie weer voor september 2024.
De volgende grafiek toont het verloop van de jaarlijkse minimum sea ice extent van 1979 t/m 2024. Die jaarlijkse gegevens zijn op basis van de 2-dagelijkse (tot 20 augustus 1987) en dagelijkse data (van 20 augustus 1987 tot heden) afkomstig van NOAA/NSIDC.
Duidelijk is de afname te zien van begin jaren ’80 tot 2007. Vanaf 2007 is er geen sprake meer van een trend. Het kleinste zee-ijs oppervlak werd in 2012 gemeten.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op klimaatgek.nl.
meer nieuws
ASEAN-landen keren terug naar fossiele brandstoffen
De snelheid waarmee de ASEAN-landen hun toezeggingen voor klimaatneutraliteit hebben losgelaten, zegt alles over de haalbaarheid van de klimaatagenda. Op het moment dat er een reële dreiging ontstond, bleek de transitie naar groene energie slechts een luxe-ideaal te zijn, aldus Vijay Jayaraj.
Clintel/ICSF-lezing: de pseudowetenschap achter de toeschrijving van extreem weer
De wetenschappelijke toeschrijving van extreem weer aan klimaatverandering (attributie) wordt gebruikt om rechtszaken en mediaberichten over klimaatrampen te rechtvaardigen, in plaats van om het wetenschappelijk inzicht te bevorderen, aldus Ralph Alexander in zijn recente Clintel/ICSF-lezing.
Schaamteloze klimaatpropaganda van de WHO en The Lancet
De WHO probeerde ons deze week weer de stuipen op het lijf te jagen met angstporno over klimaatverandering. Het zou een catastrofale bedreiging vormen voor de volksgezondheid. Deze claims zijn eenvoudig door te prikken en roepen de vraag op wat de werkelijke agenda van de WHO is, stelt Marcel Crok.
