In dit opiniestuk betoogt Maarten van Andel dat het Nederlandse kernenergiebeleid al decennia wordt gedomineerd door incidentenpolitiek in plaats van langetermijnvisie. De gevolgen daarvan zijn volgens hem ernstig voor klimaat, energiezekerheid en innovatie.
Duurzame energie is niet gratis. Zonder opslag, back-up en netverzwaring bestaat er geen betrouwbare groene stroom.
Een nieuw aan te leggen pijpleiding van Namibië tot Zimbabwe zorgt voor pan-Afrikaanse samenwerking en omzeilt zowel westerse klimaatdogma’s als leningen van Peking.
De achteruitgang van de eens zo dominante ferrochroom-industrie in Zuid-Afrika komt doordat het land het industriebeleid heeft gekoppeld aan een ‘groene’ agenda.
“Als ‘goedkope’ zonne- en windenergie echt voldoende zouden zijn, zou de energietransitie grotendeels op de automatische piloot verlopen. De uitstoot zou dalen. Subsidies zouden niet nodig zijn. Elektriciteit zou goedkoper worden. Niets van dat alles gebeurt”, zegt Jonas Kristiansen Nøland van de Noorse Universiteit voor Wetenschap en Technologie.
Zelfs als de wereld jaarlijks 1 miljard ton CO2 effectief zou kunnen opvangen en permanent verwijderen, zouden de gevolgen voor de temperatuur nauwelijks meetbaar zijn. En de economische en ecologische kosten zijn zeer groot. Lars Schernikau zet de ontluisterende feiten op een rij.
De Europese Commissie heeft een nieuwe stap goedgekeurd richting haar ‘netto-nul’-doelstelling voor 2050. Ze streeft naar een vermindering van de netto broeikasgasemissies met 90% tegen 2040, ten opzichte van het niveau van 1990. Maar een recent rapport van de Franse denktank IREF (Institut de Recherches Économiques et Fiscales) geeft een ontnuchterende realiteitscheck.
Net als de White Queen uit Alice Through the Looking-Glass willen de Europese en Spaanse autoriteiten dat wij zes onmogelijke dingen geloven over klimaatverandering en de energietransitie.
Volgens Vijay Jayaraj zou 2025 wel eens het jaar kunnen worden waarin het verhaal van de energietransitie uiteenspatte. De energiegiganten keken naar de rand van de afgrond en weigerden uiteindelijk te springen.
Ryan Maue waarschuwt op X dat als de winter van 1962-1963 zich opnieuw zou voordoen in het huidige Europese energiesysteem, “Duitsland het niet zal redden”. Het land kampt dan met “uitzonderlijke energietekorten”.
