Hoewel dit artikel het Verenigd Koninkrijk als voorbeeld gebruikt, zijn de inzichten evenzeer van toepassing op Nederland en de rest van de Europese Unie. Energie-analist Vijay Jayaraj laat zien hoe het Britse klimaatbeleid de elektriciteitsprijzen heeft opgedreven, de industrie heeft verzwakt en gezinnen in economische problemen heeft gebracht.
Het netto-nulbeleid dreigt steeds meer een belasting te worden op ons fundament, op ‘de lucht die we inademen’. Het ontkent de diepe afhankelijkheid van de mensheid van fossiele brandstoffen. Zonder fossiele brandstoffen kan de moderne beschaving, inclusief bijvoorbeeld gezondheidszorg, eenvoudigweg niet functioneren.
Het Canadese energiebeleid botst steeds harder met de economische realiteit. Een nieuwe pijpleidingovereenkomst laat zien waar de grenzen liggen van de net-zero-ideologie. Olie, gas en een overvloed aan energie blijven onmisbaar voor de Canadese economie en haar toekomstige welvaart.
In dit opiniestuk betoogt Maarten van Andel dat het Nederlandse kernenergiebeleid al decennia wordt gedomineerd door incidentenpolitiek in plaats van langetermijnvisie. De gevolgen daarvan zijn volgens hem ernstig voor klimaat, energiezekerheid en innovatie.
Duurzame energie is niet gratis. Zonder opslag, back-up en netverzwaring bestaat er geen betrouwbare groene stroom.
Een nieuw aan te leggen pijpleiding van Namibië tot Zimbabwe zorgt voor pan-Afrikaanse samenwerking en omzeilt zowel westerse klimaatdogma’s als leningen van Peking.
De achteruitgang van de eens zo dominante ferrochroom-industrie in Zuid-Afrika komt doordat het land het industriebeleid heeft gekoppeld aan een ‘groene’ agenda.
“Als ‘goedkope’ zonne- en windenergie echt voldoende zouden zijn, zou de energietransitie grotendeels op de automatische piloot verlopen. De uitstoot zou dalen. Subsidies zouden niet nodig zijn. Elektriciteit zou goedkoper worden. Niets van dat alles gebeurt”, zegt Jonas Kristiansen Nøland van de Noorse Universiteit voor Wetenschap en Technologie.
Zelfs als de wereld jaarlijks 1 miljard ton CO2 effectief zou kunnen opvangen en permanent verwijderen, zouden de gevolgen voor de temperatuur nauwelijks meetbaar zijn. En de economische en ecologische kosten zijn zeer groot. Lars Schernikau zet de ontluisterende feiten op een rij.
De Europese Commissie heeft een nieuwe stap goedgekeurd richting haar ‘netto-nul’-doelstelling voor 2050. Ze streeft naar een vermindering van de netto broeikasgasemissies met 90% tegen 2040, ten opzichte van het niveau van 1990. Maar een recent rapport van de Franse denktank IREF (Institut de Recherches Économiques et Fiscales) geeft een ontnuchterende realiteitscheck.
