Een Britse econoom sprak onlangs uit wat sommigen stilletjes denken: hoge energieprijzen zijn ‘goed voor het klimaat’. Dit is geen uitzondering, zegt Tilak Doshi, maar kenmerkend voor de hedendaagse economen.
De pogingen om de lelijke waarheid over de energietransitie te verhullen worden steeds krampachtiger en doorzichtiger, vindt Maarten van Andel. “Steeds meer mensen worden daar achterdochtig van. Dat is overduidelijk geen houdbare communicatiestrategie.” Zijn collega-auteur op Wynia’s Week, Johannes Vervloed, is het met hem eens: “Er ontstaat een gevaarlijke kloof tussen beleid en werkelijkheid. De geschiedenis leert dat een dergelijke kloof uiteindelijk niet kan blijven bestaan.”
Als je denkt dat steenkool tot het verleden behoort, dan zie je het grote geheel over het hoofd. Dat geheel is veel complexer en relevanter dan de meeste krantenkoppen doen vermoeden, zegt energiedeskundige Lars Schernikau.
De hooghartige Europese heersende klasse, die inzette op een toekomst met onbetrouwbare wind- en zonne-energie, ontdekt nu de grenzen van haar eigen propaganda. Maar het Europese Armageddon is niet louter een energiecrisis. Het is het moment waarop de naoorlogse geopolitieke illusie ten einde komt — en de echte multipolaire wereld, koud, hard en meedogenloos, begint, aldus Tilak Doshi.
In mei 2023 verklaarde Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, dat het op fossiele brandstoffen gebaseerde groeimodel ‘simpelweg achterhaald’ is. De gedeeltelijke blokkade van de Straat van Hormuz legt de ironie van die uitspraak op schrijnende wijze bloot, aldus Samuel Furfari.
Terwijl politici en media oproepen om de energietransitie te versnellen vanwege de huidige energiecrisis en geopolitieke spanningen, plaatst Roger Pielke Jr. kanttekeningen bij het dominante verhaal over ‘hernieuwbare energie’. De basis van wind-, zonne-energie en batterijen is namelijk fossiele brandstoffen. Volgens Pielke blijven deze technologieën sterk afhankelijk van fossiele energie en zware industrie — een inzicht dat van belang is voor het debat over realistisch energiebeleid.
BlackRock-CEO Larry Fink heeft zich publiekelijk gewend tot wat hij ‘energiepragmatisme’ noemt, en erkent dat de samenleving nu vraagt om een evenwichtige aanpak om in de energiebehoefte te voorzien, in plaats van vast te houden aan rigide klimaatagenda’s. Dit zou een cruciaal moment kunnen zijn voor het mondiale energiebeleid, nu een van ’s werelds machtigste financiële spelers afstand neemt van decennia van slecht doordachte ‘groene’ mandaten.
Het schrille contrast tussen de veerkracht van Amerika en de ineenstorting van Europa is een blijvende les. De nationale veiligheid mag niet afhankelijk zijn van de grillen van het weer of van de goedkeuring van klimaatactivisten in Europese hoofdsteden.
Terwijl westerse regeringen de taal van net zero blijven hanteren, breidt India de productie van steenkool, olie en aardgas in hoog tempo uit om zijn energiezekerheid en economische groei veilig te stellen. Door de handel in koolwaterstoffen met de Verenigde Staten en andere partners te versterken, bouwt India aan wat de auteur een ‘fossiele toekomst’ noemt, waarin betrouwbare en betaalbare energie voorrang krijgt boven klimaatbeloften.
Het netto-nulbeleid dreigt steeds meer een belasting te worden op ons fundament, op ‘de lucht die we inademen’. Het ontkent de diepe afhankelijkheid van de mensheid van fossiele brandstoffen. Zonder fossiele brandstoffen kan de moderne beschaving, inclusief bijvoorbeeld gezondheidszorg, eenvoudigweg niet functioneren.
